เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1766|ตอบกลับ: 2

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4555
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 15-2-2016 00:37:42 |แสดงโพสต์ทั้งหมด



The Last Man in the world!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?


บทที่ 5 : ยินดีต้อนรับกลับนะ










    "อ๊ะ!? เรย์นาร์ด! เธอฟื้นขึ้นมาแล้วนะ รีบไปเรียกคุณหมอมาเร็วเข้า!" เสียงของเด็กนักเรียนหญิงคนหนึ่ง ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉันที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ได้ตะโกนเสียงไปหาเด็กนักเรียนชายที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"ได้ครับพี่ หมอครับ!!" เด็กนักเรียนชายรีบเปิดประตูแล้ววิ่งออกไปนอกห้อง ฉันมองดูรอบห้อง ก็ดูจะเหมือนตัวเรานอนอยู่ห้องผู้ป่วยพิเศษอยู่ ส่วนเด็กนักเรียนหญิงคนนั้นก็รีบเช็ดน้ำตาตัวเองและยิ้มให้กับฉัน

       2 วันต่อมา ฉันก็ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วได้นั่งรถแท็กซี่ไปที่บ้านหลังหนึ่งที่มีกลุ่มคนมากมายกำลังยืนรออยู่หน้าบ้าน ฉันกลัวมากและนั่งยกเข่าขึ้นแล้วก้มหน้าลงไป พี่น้องฝาแฝดคู่นั้นได้ยื่นมือมาลูบหัวของฉันและบอกว่า'ไม่เป็นไร นี่บ้านของพวกเราเอง อย่ากลัวไปเลยนะ คาริน...' แฝดคนน้องพูดออกมาแบบนั้น

      "พวกเธอสองคนยังเป็นเด็กนักเรียนอยู่เลยนะ ไม่มีทางเลี้ยงดูเด็กคนนี้ได้หรอก!?"

      "พ่อแม่ของพวกเธอก็เพิ่งจะเสียไปไม่นานนะ มาอยู่กับพวกเราเถอะนะ"

      "ไม่ค่ะ! หนูกับน้องชายจะอยู่ที่นี่และจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ที่นี่คือบ้านของพวกเรานะคะ และเรื่องดูแลเด็กคนนี้ พวกหนูจะเป็นคนรับเลี้ยงเธอเองค่ะ" เด็กนักเรียนหญิงที่เป็นแฝดคนพี่ตะคอกเสียงใส่กลุ่มคนพวกนั้นแล้วโดนหนึ่งในนั้นเดินเข้ามาตบหน้าอย่างแรง จนแฝดคนน้องรีบวิ่งเข้ามาขวางเอาไว้

      "ยัยเด็กโง่! แกคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่ อยากจะเป็นพ่อแม่ให้ยัยเด็กกำพร้าคนนั้นเหรอ? ไร้สาระ! คิดจะเป็นแบบพ่อและแม่ของพวกแกอีกรึยังไง ฉันไม่เข้าใจพวกแกสองพี่น้องเลย ทำไมถึงได้ทำตัวนอกคอกแบบนี้ นอกคอก! แกมันพวกนอกคอก!" ชายแก่ตะคอกเสียงใส่พี่น้องฝาแฝดคู่นั้น และตบตีอยู่อย่างนั้นไม่หยุด

      "พอซะทีเถอะคุณคะ!" ภรรยาของเค้ารีบวิ่งเข้ามาห้ามเอาไว้

      "แล้วพวกคุณจะมาสนใจพวกหนูทำไม..." แฝดคนพี่พูดขึ้น จนกลุ่มคนพวกนั้นได้ยินแล้วถึงกับชะงักทันที

      "ทำไม...ไม่เมินพวกนอกคอกอย่างพวกหนู แล้วดำเนินชีวิตสวยหรูของพวกคุณต่อไปล่ะ อยากจัดระเบียบสังคมเหรอคะ? เพื่อศีลธรรมเหรอคะ? ไม่ใช่หรอกค่ะ...ก็แค่อยากให้แน่ใจใช่มั้ยล่ะ ว่าพวกนอกคอกอย่างพวกหนูควรจะถูกตัดทิ้งดีมั้ย กลัวว่าพวกหนูจะทำให้เสื่อมเสียมาถึงวงศ์ตระกูลรึเปล่า?"

      "นี่แก...กล้าพูดออกมาได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?" ชายแก่พูดและกำหมัดตัวเองไว้ซะแน่น

      "นอกคอกเหรอคะ? ไร้สาระที่สุด...ทั้งที่จริงๆ แล้ว...ถ้าไม่มีพวกที่คอยจัดอันดับคนอื่นอยู่...มันก็ต้องไม่มีใครต้องนอกคอกแท้ๆ" แฝดคนพี่พูดจบก็ถูกชายแก่คนนั้นเตะเข้าไปที่หน้าท้อง จนกระเด็นไปกระแทกกับโต๊ะอย่างแรง

       "มรดกของพ่อแม่แกฉันจะไม่มาอยู่ฟังด้วยเด็ดขาด พวกแกจะมีชีวิตอยู่ยังไงมันก็เป็นเรื่องของพวกแกแล้ว และตระกูลของฉันจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับพวกนอกคอกอย่างพวกแกสองพี่น้องอีกต่อไป!!" ชายแก่ลากมือภรรยาของตนเดินออกไปจากบ้าน ส่วนคนอื่นๆ ก็เดินตามหลังออกไปเช่นเดียวกัน และหลังจากนั้นทนายก็ได้มาเล่าเรื่องมรดกที่พ่อแม่ของพวกเค้าที่ได้ทำเอาไว้ ทรัพย์สินเงินทองต่างๆ ของพ่อและแม่ได้แบ่งให้พวกเค้าอย่างละครึ่ง ทนายได้ยื่นกระดาษให้สองพี่น้องเซ็นรับเรื่องมรดกนั้น แต่แฝดคนน้องไม่ยอมเซ็นและได้บอกกับทนายไปว่า 'มรดกอีกครึ่งหนึ่งนี้ ผมจะมอบให้น้องสาวคนเล็กครับ' ทนายถึงกับตกใจเป็นอย่างมาก แต่สีหน้าของเด็กผู้ชายคนนั้นดูจริงจังมาก สุดท้ายทนายก็ต้องยื่นหนังสือมอบอำนาจทรัพย์สินมรดกของแฝดคนน้องมามอบให้กับฉัน

      "คาริน...ออกมาได้แล้วล่ะ พวกคนน่ากลัวพวกนั้นออกไปจากบ้านหมดแล้วนะ" แฝดคนน้องเดินเข้ามาในห้องและจูงมือฉันออกมาจากห้อง

      อ๊วกก~! แค่ก แค่ก ! ! ฉันเหลือบตาไปเห็นแฝดคนพี่ที่กำลังอาเจียนออกมาเป็นเลือดอยู่ที่หน้าชักโครก คงเพราะโดนเตะเข้าไปในตอนนั้นแน่ๆ ฉันคิดแบบนั้น

      "อ๊ะ! ขอโทษนะ ที่ทำให้คารินต้องมาเห็นสภาพที่ไม่น่าดูแบบนี้เข้าน่ะ" แฝดคนพี่หันหน้ามาพูดพร้อมกับยิ้มให้กับฉัน

      "ตอนนี้ที่บ้านของเรามีแค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเท่านั้น ทนกินไปก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งเราออกไปซื้อของด้วยกันนะ คาริน..." แฝดคนน้องยื่นถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบคัพ มาวางตรงหน้าฉัน และฉันก็จ้องมองไปที่แฝดคนน้องที่ก้มหน้าก้มตาทานบะหมี่เหมือนกับทุกอย่างเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ทั้งสองคนเพิ่งจะถูกคนกลุ่มนั้นด่าว่าไปเมื่อตะกี้แท้ๆ

     "อ้าว? แล้วของเค้าล่ะ?
( ̄ ̄)"

     "ไม่มีหรอก พี่ไปต้มน้ำร้อนเอาเองเถอะ  
( =‵′= )"

     "ฉันเพิ่งจะถูกเตะจนอ้วกมาเป็นเลือดเลยนะ นายช่วยเอาใจใส่ฉันบ้างจะได้มั้ย ปล่อยให้นั่งหัวโด่อยู่ได้
\( ≧ 3 ≦ )/"

     "บู่~ ไม่เอาหรอก
( ̄ε(  ̄) "

      ฮ่า ฮ่า ฮ่า . . . .  

      ฉันนั่งกินบะหมี่ไปดูพี่น้องคู่นั้นทะเลาะกันและหัวเราะให้กันไปแบบนั้น และฉันคิดในใจว่า สงสัยพี่น้องคู่นั้นเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
( ̄﹏ ̄)

      "นี่ๆ คาริน...ลองเรียกพวกฉันว่าพี่สาวหรือพี่จ๋าให้ฟังหน่อยสิ นะ นะ" แฝดคนพี่เดินมาพูดกับฉัน แต่ฉันหลบหน้าหนีแล้วเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูใส่

      "แง~! โดนคารินเมินใส่เค้าอีกแล้วง่า (
 ̄□ ̄ll)" แฝดคนพี่วิ่งร้องไห้เข้าไปซบอกแฝดคนน้อง

      "คงต้องใช้เวลาอีกซักพักล่ะม๊างแบบนี้
( ̄ε(  ̄)" แฝดคนน้องพูดปลอบใจแล้วยื่นมือขึ้นมาลูบหัว

      เวลาได้ผ่านไปหลายวัน สองพี่น้องคู่นั้นก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะเดินเข้ามาพูดคุยกับฉัน เอาของกินมาหลอกล่อบ้างล่ะ ทำหน้าตาตลกใส่บ้างล่ะ แต่ก็ไม่ทำให้ฉันใจอ่อนยอมคุยด้วยและรู้สึกรำคาญมาก จนมีอยู่วันหนึ่งแฝดคนพี่ป่วยไม่สบายจึงต้องหามส่งเข้าโรงพยาบาลด่วน ค่าใช้จ่ายต่างๆ ในการรักษาก็ไม่แพงมากนัก แต่อาการของเธอดูแย่มากๆ แฝดคนน้องคุกเข่าขอร้องหมอให้ช่วยพี่สาวของตนให้หายเป็นปกติ หมอจึงตอบตกลงและจะช่วยเหลือพี่สาวของเค้าให้สุดความสามารถ

     "กลับมาแล้ว..." แฝดคนน้องกลับเข้ามาในบ้าน แต่สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เขาเดินเข้ามาในห้องรับแขกและทิ้งตัวลงไปนอนบนโซฟา

     "อาการ...เป็นยังไง...บ้าง?" ฉันเดินข้าไปถาม แต่เค้าก็ไม่ตอบกลับและนอนคว้ำหน้าอยู่อย่างนั้น

     "นี่...ช่วยบอกหนู...หน่อยเถอะนะ...พี่จ๋า..." ฉันหลุดพูดคำว่า 'พี่จ๋า' ออกไป เค้าก็เงยหน้ามองฉัน ภาพที่ฉันเห็นตอนนี้คือ ใบหน้าที่เปรอะไปด้วยน้ำตาแทบดูไม่ออกว่าเค้าร้องไห้มาแล้วกี่ชั่วโมง

     "หมอเค้าบอกว่า...ไม่สามารถหาต้นตอของอาการป่วยนี้ได้ พร้อมกับพูดอ้อมๆ ว่าพี่สาวของเราจะอยู่ในสภาพเจ้าหญิงนิทราตลอดไป สิ่งที่จะหวังพึ่งได้ก็มีแต่ปาฎิหาริย์แล้วล่ะ" แฝดคนน้องพูดออกมาแบบนั้น

      ฉันถึงกับช็อกมากและเริ่มหลั่งน้ำตาออกมา แล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเพื่อสวดอ้อนวอน แต่ไม่ว่าจะสวดอ้อนวอนเท่าไหร่พระเจ้าก็ไม่เคยตอบสนองคำขอของฉันเลย ดังนั้น...ฉันเลยคิดขึ้นมาว่า ขอแค่ทำให้คำขอเป็นจริงได้ จะเป็นพระเจ้าหรือปีศาจมาจากที่ไหนหรือโลกไหนก็ช่าง ขอแค่ช่วยพี่สาวของเราได้เท่านั้น ฉันเหลือบตาไปเห็นหนังสือปกสีดำเล่มหนึ่งวางอยู่บนที่นอน ฉันจึงหยิบขึ้นมาอ่านก็ได้เห็นว่ามีสนธิสัญญาขายวิญญาณให้กับปีศาจขาว

     "ไม่เป็นไรค่ะ...ไม่เป็นไรแล้วค่ะ..." แต่ปีศาจที่ฉันเรียกมานั้นไม่ใช่ปีศาจขาว แต่เป็นเด็กผู้หญิงผมยาวสีทองและมีปีกสีขาว 6 ปีก เธอบอกฉันว่าเธอชื่อ เอเลน่า เป็นพระเจ้ามาจากอีกโลกหนึ่ง แล้วหลังจากนั้นเธอก็ช่วยรักษาพี่สาวให้และกลับไป โดยไม่เรียกร้องเอาวิญญาณของฉันแม้แต่นิดเดียว

     "สุขสันต์วันเกิดจ้า คาริน!!" พี่น้องฝาแฝดคู่นั้นฉลองวันเกิดให้กับฉันและได้มอบของขวัญเป็นตุ๊กตาแมวตัวสีขาวให้ ฉันดีใจมากเลยล่ะ และก็ยอมเรียกพวกเค้าว่า 'พี่จ๋า' แล้วด้วย แต่ความสุขของฉันก็อยู่ได้ไม่นานจนวันนั้นได้มาถึง...

     เอี้ยด~! โครม!! ตอนนั้นตัวเราวิ่งตามหลังพี่ชายไป แต่ไปวิ่งตัดหน้ารถจนถูกชนเข้าไปเต็มๆ และได้ตกลงไปที่แม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง ร่างกายของฉันชาไปหมดและเริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะกำลังจมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ

     "ทั้งที่ได้สัญญากับพี่ชายว่า จะอยู่ด้วยกันจนชั่วฟ้าดินสลายไปแล้วแท้ๆ แต่เรากลับต้องมาตายก่อนซะเองแบบนี้ มันไม่ยุติธรรมเลย" ฉันคิดแบบนั้นและค่อยๆ หลับตาลง

     "ยินดีต้อนรับค่ะ คุณคาริน.." ฉันรีบลืมตาตื่น แล้วก็ได้เห็นตัวเองกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าและเห็นเด็กผู้หญิงเมื่อตอนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้าและยิ้มให้

     "ที่นี่ที่ไหน? นี่ฉันตายแล้วเหรอ?"

     "ยังไม่ตายหรอกค่ะ เพราะฉันได้ดึงตัวคุณเข้ามาในโลกนี้ตอนช่วงลมหายใจเฮือกสุดท้ายได้อย่างฉิวเฉียดเลยล่ะค่ะ"

     "ดึงตัวของฉัน? เข้ามาในโลกนี้เหรอ?" ฉันทำหน้างง

     "ยังจำตอนที่คุณเรียกฉันไปได้มั้ยคะ ตอนนั้นคุณได้ทำสนธิสัญญาขายวิญญาณให้กับปีศาจขาวน่ะค่ะ"

     "เอ่อ...มันก็ใช่นะ" ฉันตอบออกไป

     "ความจริงแล้ว...นั้นน่ะคือการทำสนธิสัญญาที่เข้ามาเป็นคนของ อัลเทมิสล่าเวิร์ด ของเราน่ะค่ะ" สิ่งที่เธอพูดออกมานั้น ยิ่งทำให้ฉันงงเข้าไปใหญ่
( = ‵′ = )

      "ที่นี่คือโลกอื่นยังงั้นเหรอ?" ฉันก้มหน้ามองลงไปข้างล่าง

      "ถูกต้องแล้วค่ะ"

       คาริน!! น้องอยู่ที่ไหนน่ะ คาริน!!! เสียงของพี่ชายได้ดังออกมาจากที่ไหนซักแห่ง ฉันรีบหันหน้ามองหาต้นตอของเสียงนั้น แล้วก็ได้เห็นภาพของพี่ชายกำลังนั่งเรือของหน่วยกู้ภัยเรียกหาฉันอยู่

      "พี่จ๋า..." ฉันพูดออกไป ภาพนั้นก็ตัดไปตอนที่พี่สาวที่กำลังนั่งดูตุ๊กตาแมวที่เปื้อนเลือดของฉัน น้ำตาก็ได้หยดไหลลงมาจากใบหน้าของเธอ ฉันที่ได้เห็นพี่สาวของตัวเองกำลังร้องไห้ก็ทำให้ตัวฉันเองก็เริ่มหลั่งน้ำตาออกมาด้วยเช่นเดียวกัน

      ผมเชื่อว่าคารินจะต้องยังไม่ตาย ผมจะออกตามหาเธอไปเรื่อยๆ ต่อให้เดินไปถึงสุดขอบฟ้าที่ไหนก็ตาม! พี่ชายตะคอกเสียงใส่พี่สาวแล้วเดินออกจากบ้านไป

     "พี่จ๋า...หนูอยู่ตรงนี้ค่ะ...พี่จ๋า..." ฉันยื่นมือออกไปเพื่อไปแตะภาพที่กำลังฉายอยู่

     "อีกเดี๋ยวพี่สาวและพี่ชายของคุณคาริน ก็จะมาอยู่ที่โลกนี้เช่นเดียวกัน อย่าร้องไห้เลยนะคะ" เอเลน่ายื่นมือมาลูบหัวฉัน

     "หมายความว่ายังไงเหรอคะ...?" ฉันรีบเช็ดน้ำตาแล้วหันหน้าไปถาม

      เอเลน่าได้อธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้ให้ฉันฟังทุกอย่าง ฉันจึงตัดสินใจว่าจะอยู่ที่โลกใบนี้และรอการมาของพี่ทั้งสองคนมาที่นี่ เอเลน่าบอกฉันว่าจะให้พรหนึ่งอย่างกับการที่จะใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ ฉันขอเธอว่า 'ช่วยเปลี่ยนตัวฉันเป็นปีศาจแมวสีขาวและเป็นยมฑูตเพียงคนเดียวในโลกใบนี้' เอเลน่าทำตามที่ฉันขอแล้วส่งลงไปยังพื้นโลก

     แล้วหลังจากนั้น ตัวตนของฉันก็กลายเป็นที่หวั่นเกรงของพวกปีศาจ และไม่มีปีศาจตัวไหนกล้าเข้ามาต่อกรกับฉันเลยซักตัว ผ่านไปไม่กี่วันก็ถูกคนในเมือง ติดแผ่นป้ายประกาศว่า ตัวตนของฉันเป็นสัตว์เทพอารักษ์ระดับสูง แล้วก็ถูกหมายหัวเอาไว้เป็นหมายเลขหนึ่ง ฉันจึงต้องทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ โดยการแปลงร่างเป็นแมวตัวสีขาวเดินร่อนเร่ไปมาอยู่ในเมือง ฉันจึงตัดสินใจลองไปนอนพักในคอกม้าที่อยู่นอกเมือง แล้วก็ได้ไปเห็นหญิงสาวสองคนกำลังแบกพาราดินหญิงที่ชื่อเอมิเลียเข้าไปในบ้าน ฉันไม่เอะใจอะไรจึงเดินเข้าไปในคอกม้า

      "อ๊ะ!? แมวตัวสีขาว ทำไมมาอยู่ข้างในนี้ได้ล่ะ?" ชายหนุ่มที่กำลังแอบอยู่ข้างในห้องได้พูดขึ้น

      "นะ...นั่นมัน...พี่เรย์นาร์ดนี่นา
Σ( ° △ °|||)" ฉันที่ยังอยู่ในร่างแมวได้แต่ยื่นนิ่งไม่ขยับไปไหน พี่เรย์นาร์ดก็เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาเกาคางฉัน

      "เมี้ยว~ เมี้ยว~ เมี้ยว~" อ่า...รู้สึกดีจังเลยค่าาา~~ (
ˇ ω ˇ )

      "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ดูท่าทางจะชอบให้เกาคางนะเจ้าเหมี่ยว"

      "ดีมากๆ เลยค่ะ...พี่จ๋า" ฉันหลุดพูด 'พี่จ๋า' ออกไปอีกแล้ว พี่เรย์นาร์ดถึงกับชะงักแล้วหันหน้ามองหาเสียงของฉันรอบห้อง ฉันรู้ตัวดีว่าพี่เรย์นาร์ดต้องได้ยินแน่ๆ จึงรีบใช้โอกาสนี้กระโดดหนีออกทางหน้าต่าง


       แล้ว
หลังจากนั้นฉันก็แอบตามพวกพี่ๆทุกวัน จนมาถึงตอนนี้...



      


    ~"ไม่ได้พบกันนานเลยนะคะ พี่จ๋า..."~ เด็กผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามายืนยันว่าตัวเธอคือคาริน น้องสาวคนเล็กที่ผมออกตามหาเธอมาตลอด และตอนนี้เธอได้ปรากฎตัวและยืนอยู่ตรงหน้าผมภายใต้แสงที่ส่องลงมาจากช่องรูที่แตกออกมาจากท้องฟ้า

       "นั้นไงล่ะเรย์เนส! สัตว์เทพอารักษ์ที่เราพูดถึงยังไงล่ะ!" จูน กระโดดเข้ามาขี่คอผม

       "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...สัตว์เทพอารักษ์จะเป็น...คาริน" ผมพูดพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลออกมาจากตา

       "ขอแนะนำตัวเองให้รู้จักนะ ฉันคือ ปีศาจยมฑูตสีขาว 'คาริน' จะมาจัดการแกเดี๋ยวนี้แหละ!" เปิดตัวซะโอเวอร์พร้อมกับเอฟเฟคน้องแมววิ่งไปมา มันชักดูแปลกๆ แห๊ะ ผมรีบใช้ดวงตาเทพสำรวจดูข้อมูลของคารินทันที

       ชื่อสัตว์เทพอารักษ์ : ปีศาจยมฑูตสีขาว คาริน
       เลเวล : 370                       
       เพศ : หญิง
       ประเภท : ปีศาจแมว
       ความสัมพันธ์ : สนิทสนม
       ความหิว : ปกติ   [กดให้อาหาร]
       ไอเทมสวมใส่ : เคียวกระชากวิญญาณ

      "แว๊ก!! นี่น้องสาวของตูเป็นสัตว์เลี้ยงไปแล้วเหรอเนี้ย!?
Σ( ̄ ̄)"

      "แฮ่~!" ยัยแม่ชีผีจับขาคารินแล้วเหวี่ยงออกไป   

      "คาริน!!" ผมรีบกระโดดไปรับตัวเธอทันที

      "พ...พี่จ๋า...กำลังอุ้มตัวเรา
Σ( ° △ °|||)" คารินเงยหน้ามามองผม  ก่ะอีแค่อุ้มเนี้ยมันแปลกตรงไหนฟะ

      "ได้ดมกลิ่นพี่จ๋าแล้ว ชักมีไฟขึ้นมาแล้วค้าา!! เมี๊ยว!!
\( ≧ω≦ )/" คารินกระโดดลงจากตัวผมแล้วพุ่งเข้าไปต่อยหน้ายัยแม่ชีผีกระเด็นเข้าไปในร้านค้า ส่วนฟรานเดิ้ลก็ได้แต่ดูพี่สาวของตัวเองเป็นฝ่ายถูกเล่นงานตลอด เธอจึงวิ่งเข้ามาสมทบแล้วพุ่งเข้าไปหาคาริน เอ่อ...ว่าแต่...กลิ่นของเรามันเป็นตัวเพิ่มพลังให้คารินเหรอ  ( =‵ ′= )

      "ได้ข่าวว่าแกเป็นคุมเขตแดนที่เหล่าปีศาจกลัวนักกลัวหนาอย่างนั้นสินะ ไหนขอลองดูฝีมือของแกหน่อยเถอะ" ฟรานเดิ้ลยืดเล็บออกมาแล้วข่วนเข้าไปที่แขนของคาริน

      "มันเจ็บนะยัยบ้านี่!" คารินดึงหางผมทวินเทลของฟรานเดิ้ลแล้วจับเหวี่ยงฟาดไปที่พื้นอย่างแรง

      "อูย~! กล้ามากเลยนะ มาดึงผมของฉันเนี้ย" ฟรานเดิ้ลพูดขึ้น แต่คารินได้ใช้จังหวะตอนที่ฟรานกำลังพูดก็ดึงหางผมอีกครั้ง แล้วจับเหวี่ยงเข้าไปในร้านค้าที่ยัยแม่ชีผีกระเด็นเข้าไป

      "นะ...นั้นน้องสาวที่น่ารักของเราหรือนั้น..
Σ( ° °  )" ผมยืนดูพร้อมกับอ้าปากค้าง

      "ชนะแล้วรึ!" จูน วิ่งเข้ามากอดหลังผมแล้วพูด

      "สีแดง...พวกเธอชอบสีแดงรึเปล่า...?" เสียงยัยแม่ชีผีดังออกมาจากรูกำแพง

      "ไม่อ่า...ฉันชอบสีขาว" คารินก้มหน้าดูสีเสื้อของตัวเองแล้วตอบกลับไป

      "ยัยโง่! ยิ่งพวกแกตอบปฎิเสธสีที่ท่านพี่เลสถามออกไปล่ะก็ พวกแกศพไม่สวยแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฟรานเดิ้ลตะโกนเสียงออกมา

      "อะไรนะ?" คารินทำหน้างง แล้วยัยแม่ชีผีกระโดดพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว จนคารินแทบไม่ทันตั้งตัว

      "เร็วมาก!!" คารินยกเคียวขึ้นมาไม่ทัน ก็ถูกยัยแม่ชีผีจับคอเอาไว้ได้แล้วกระเด็นพุ่งไปกระแทกติดกับกำแพง

      "สีขาวของเธอน่ะ...ฉันจะเปลี่ยนให้เป็นสีแดงเดี๋ยวนี้แหละ..." ยัยแม่ชีผีอ้าปากแล้วยืดเขี้ยวของตัวเองออกมา

      "เฮ้ย! อย่านะโว้ย!" ผมรีบวิ่งตรงดิ่งเข้าไป แต่ก็ถูกยัยทวินเทลบินเข้ามาล็อกแขนเอาไว้จากด้านหลัง ยัยนี่แรงเยอะเป็นบ้า ขยับแขนแทบจะไม่ได้เลย

      "จูน!! เธอรีบหาทางทำอะไรซักอย่างที่สิ เธอเป็นเทพธิดาไม่ใช่เหรอ ช่วยแสดงพลังของเธอออกมาให้เห็นหน่อยเซ่" ผมตะโกนเสียงไปหาจูนที่กำลังแอบหลบอยู่หลังกำแพง

       "ฮ่ะ ฮ๊า~! เห็นทีคงถึงตาเราเบิกโรงแล้วสินะ" จูนเดินออกมาจากหลังกำแพงแล้วชี้นิ้วใส่ฟรานเดิ้ล

       "นี่แกคิดจะทำอะไรน่ะ...?"

       "จูน~! ไฟเยอร์!!" โอ๊ว~! แค่ชื่อท่าก็ทำเอาผมอึ้งไปเลย

        ฟู่ว~! จูนวิ่งเข้ามกอดหลังของฟรานเดิ้ลแล้วเป่าลมที่ข้างหูของเธอ

       "อ๊าย!?
Σ( ̄ ̄)" ฟรานเดิ้ลสะดุ้งเฮื้อกขึ้นมาแล้วปล่อยแขนผม

       "โฮะโฮ่...ใบหูยัยแวมไพร์ตัวนี้ ไวต่อแรงกระตุ้นสินะ ต้องจดไว้ซะแล้ว
\( ≧ 3 ≦ )/ " จูนหยิบสมุดพกขึ้นมาจด

       "กรี๊ด!!...ยัยบ้านี่ หยุดนะ! อย่าจดลงไปน๊า!
\(@口@)/" จูนวิ่งหนีไปจดไป ส่วนฟรานเดิ้ลก็วิ่งไล่ตามหลังจูนไปติดๆ ช่างเป็นท่าไม้ตายที่ร้ายกาจอะไรอย่างนี้

       "อ๊ะ!...แย่แล้ว ต้องรีบไปช่วยคารินซะแล้ว" แย่ล่ะสิ...เราอยู่ห่างจากสองคนนั้นมากเกินไป มีหวังคารินโดนยัยแม่ชีผีกัดคอแน่ๆ ไม่สิ! เดี๋ยวก่อน ถ้าทำให้ยัยแม่ชีผีนั่นเสียสมาธิได้ ก็อาจจะมีโอกาสพลิกสถานการณ์ให้กลับกันก็ได้!

       "ก่อนที่จะถูกฉันกัดคอ...ฉันจะขอถามเธออีกครั้ง...เธอน่ะ...ชอบสีแดงรึเปล่า" ตอนนี้ล่ะ!!

        ฟรานเดิ้ล สการ์เลต!! ไม่ได้ใส่กางเกงในสีแดง!!
   
          (   °  ω°)    (   ° °)                   \(  ̄ ̄ )/                    Σ(〒_〒  )  Σ( ° △ °||)
              จูน           ฟราน                             ผม                                  เลส            คาริน


       ยัยแม่ชีผีหดเขี้ยวของตัวเองกลับเข้าไปคืนและปล่อยมือออกจากคอของคาริน และเดินตรงเข้าไปหาฟรานเดิ้ลที่กำลังยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ จูน

       "ฟราน...นี่เธอไม่ชอบสีแดงเหรอ?" เลสเดินเข้าไปถามฟรานใกล้ๆ

       "ชะ...ชอบมากเลยค่ะ ท่านพี่!! หนูชอบสีแดงม๊ากมากเลยค่ะ!!" ฟรานรีบตอบกลับ

       "งั้น...ฉันขอดูกางเกงในของเธอหน่อยสิ"

       "ห๊า!!
(  ̄ ̄)"

       "ฉันบอกว่า...ขอดูกางเกงในของเธอหน่อย จะดูว่าเธอน่ะ...ได้ใส่กางเกงในสีแดงรึเปล่า?
(〒_〒  )"

       "คะ...คะ...คือว่า...จะให้เปิดดูตอนนี้มันก็..." ฟรานเดิ้ลเหลือบมามองผมด้วยสายตาที่เคลียดแค้นอย่างมาก

       "เอ้า! เปิดสิ! เปิดให้ดูหน่อยซิว่าเธอน่ะ ได้ใส่กางเกงในสีแดงรึเปล่า?
(¯▽¯;)" ผมพูดออกไปพร้อมกับทำหน้าหื่นๆ ใส่

       "พี่จ๋า...ลามกที่สุด...
( =‵ ′= )" คารินถอดรองเท้าขว้างมาใส่หัวผม

       "เรย์นาร์ด...คนอย่างนายน่ะ..." ฟรานเดิ้ลเรียกชื่อผมออกมาพร้อมกับก้มหน้าลง

       "โอ๊ว~! อะไรเหรอ?
( ˇ ω ˇ  )"

       "ไอ่เลว! ต่ำช้า! โรคจิต! ไอ้ผู้ก่อการร้ายสุดหื่น!"

       "หึ หึ หึ หึ . . . อยากจะพูดอะไรก็เชิญเลย
( ̄ε(  ̄)" คารินกับจูนที่ยืนอยู่ด้านหลังค่อยๆ เดินถอยห่างออกไปจากผมซะงั้น

       "ก็บอกว่าของดูกางเกงในไงเล่า!!" ยัยแม่ชีที่ยืนอยู่ข้างหลัง ได้ดึงกางเกงขาสั้นของฟรานเดิ้ลลงอย่างไว

       "อ๊ะ....
(   °  °)" จูนและคารินรีบเอามือมาปิดตาผมทันที ส่วนเลสที่ดึงกระเกงของฟรานเดิ้ลลงก็เงยหน้าขึ้นไปดู

       "เอ๊ย! มองไม่เห็นอ่ะ เฮ้ย!"

       กะ...กะ...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!! ฟรานเดิ้ลสลายพลัง ดาร์กเนส ออกแล้วรีบบินหนีหายไปทันที ทิ้งเลสให้ยืนอยู่กับพวกผมไปซะอย่างงั้น ยัยนี่มันใช้พี่สาวตัวเองแล้วทิ้งนี่หว่า พอฟรานเดิ้ลสลายพลังไป ทุกสิ่งทุกอย่างในเมืองนี้ ก็ได้กลับเข้าสู้สภาพปกติ เวลาตอนคือช่วงเวลาพระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน ผมที่เป็นร่างชายก็เปลี่ยนเป็นร่างผู่หญิงทันที

      "อ๊า~!! เรย์เนส! เมื่อกี้เจ้าเป็นผู้ชายอย่างนั้นรึ!?" อ้าว...ยัยแมดด็อกเพิ่งจะมารู้ตัวเอาป่านนี้เหรอ? ผมจึงยื่นมือไปหยิกแก้มทั้งสองข้างของยัยแมดด็อก ช่วงที่ผมกำลังหยิกแก้มยัยหมาบ้าอยู่ เลสก็เดินเข้ามากระตุกเสื้อของผม

      "ฟรานเค้าทิ้งเราไปอ่า...นายช่วยเก็บเราไปเลี้ยงทีสิ" เดี๋ยวๆ เมื่อกี้ยัยแม่ชีผีพูดว่า 'ช่วยเก็บเราไปเลี้ยงที' ยังงั้นเหรอ?

      "ไม่ได้! พี่จ๋ามีฉันเป็นสัตว์เลี้ยงแล้ว เธอน่ะ...ไปไกลๆ เลย" คารินรีบวิ่งมากอดแขนผม

      "เอาน่า...เดี๋ยวค่อยว่ากันทีหลังนะ เอ้า! กลับบ้านกันเถอะ" ผมยกมือมาลูบหัวของคาริน

      "บ้านเหรอ?..." คารินทำหน้างง

      
       ผมได้กระซิบข้อความไปหาพี่สาวและคุณเอลนี่แล้วว่า จะพาแขกพิเศษมาที่บ้านผมจึงพา จูน คารินและเลสกลับไปที่บ้านด้วย พอไปถึงหน้าบ้านของเอลนี่ พี่สาวผมรีบวิ่งเข้ามากอดคารินแล้วปล่อย 'โฮ' ออกมาซะเต็มที่ ตัวผมเองก็เกือบจะเก็บอารมณ์แบบเดียวกับพี่สาวแทบจะไม่ได้เหมือนกัน (T^T)

      "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คาริน"

      "อ๊ะ...เอ่อ..." คารินเห็นทุกคนยืนตบมือต้อนรับอยู่ข้างในห้องรับแขกซึ่งข้างในนั้นมี ผม พี่เลเน่ คุณเอลนี่ จูน และเลส(ถ้าเอาอะไรที่เป็นสีแดงมาล่อก็จะสงบใจลง)

      "ไช่ได้เลยนี่นา ไอ้น้องชายตัวแสบของพี่" พี่สาวเดินเข้ามากอดคอผมเอาไว้ซะแน่น

      "ฮ่ะ ฮ่ะ ผมบอกแล้วไงว่าจะออกตามหาคาริน ต่อให้เดินไปถึงสุดขอบฟ้าน่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ" ผมหัวเราะพร้อมกับพี่สาวและน้ำตาก็ค่อยๆ ไหลออกมา ส่วนตัวคารินเองก็ยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร มีแต่น้ำตาที่กำลังหยดลงพื้น ผมและพี่เดินเข้าไปกอดเธออีกครั้งและพูด 'ยินดีต้อนรับกลับนะ' พร้อมกัน และหลังจากนั้นคารินก็ร้องไห้ออกมา

      อา...งี้เอง...แค่มีใครสักคนรอรับตัวเองกลับบ้านด้วยคำพูดง่ายๆ ว่า "ยินดีต้อนรับกลับนะ" แค่นี้ก็ดีใจแล้ว

     "ขะ...ขอโทษนะคะ พี่จ๋า...ทั้งที่ไม่ควรจะร้องไห้...ถ้าร้องไห้จะรบกวนคนอื่น...จะโดนคนอื่นโกรธ...แท้ๆ...แต่หนูกลับ..."

      "ไม่เป็นไรจ้ะ...ถ้าอยากร้องก็ร้องไปเถอะ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก" คุณเอลนี่เดินเข้ามากอดคารินและพูดขึ้น ผมและพี่สาวมองดูเธอที่กำลังปลอบใจคารินอยู่น้น ก็ได้เเห็นอลนี่เปลี่ยนไปเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่เราสองพี่น้องรักมากที่สุด ผมและพี่จึงพยักหน้าให้กันแล้วพูดออกไปพร้อมกันว่า

      "คุณแม่..."




      เช้ามืดของวันถัดไปก็ได้มาถึง ผมมักจะชอบตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก เพื่อที่จะลงมาอาบน้ำตอนที่ยังพอมีเวลาเหลือที่อยู่ตอนเป็นผู้ชาย ก่อนจะลงไปที่ห้องอาบน้ำผมได้แอบเปิดประตูห้องของพี่สาวแล้วดูเธอกำลังนอนอยู่กับ
คาริน ใบหน้าของทั้งสองคนดูมีความสุขมาก ส่วนเลสและจูนก็นอนอยู่ที่ห้องของคุณเอลนี่ เท่านี้ก็หายห่วงละ

   
"ไปอาบน้ำดีดกว่า" ผมถอดเสื้อผ้าออกและเตรียมชุดสำหรับร่างผู้หญิงเอาไว้เรียบร้อย เอาล๊ะ...คารินก็กลับมาแล้ว สบายใจขึ้นมาเยอะเลย ขอแช่น้ำสบายๆ หน่อยเถอะนะ...
\( ≧ ω ≦ )/

    "อ๊ะ..." ช่วงที่ผมได้เปิดประตูห้องอาบน้ำเข้าไปนั้น ก็ได้เห็นคุณเอลนี่กำลังแช่น้ำร้อนอยู่ในอ่าง สายตาของผมได้แต่จดจ้องไปที่เลือนร่างอันขาวผ่องและหน่มหน๊มไซส์บิ๊กบึ้มของเธอ

      "แว๊กกกก! ขอโต๊ดก๊าบบบบ!
Σ( ̄ ̄lll)" ผมรีบปิดประตูทันที

      "เฮ้อ~ เท่านี้ก็เรียบร้อย..." ผมพูดลอยๆไปแบบนั้น แต่ว่าตัวผมก็ยังยืนอยู่ข้างในห้องอาบน้ำอยู่นี่ และคุณเอลนี่ก็ยังมองผมอยู่ในอ่าง เรียบร้อยซะที่ไหนเล่า! ติงต๊องไปแล้วรึไงฟร๊ะเรานี่!
( =‵′= )

      "คะ...คุณเรย์นาร์ดคะ ฉันกำลังจะขึ้นเดี๋ยวนี้แหละค่ะ...รีบลงมาแช่น้ำร้อนเถอะค่ะ ยืนอยู่แบบนั้นเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะคะ
(◕‿◕   ) " คุณเอลนี่ลุกขึ้นยืนและพูดขึ้น

      "ไม่เป็นไร...ช่างเถอะครับ คุณเอลนี่นั่งแช่ ชิว ชิว ไปเถอะครับ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะครับ
( ̄﹏ ̄)" ผมหลับตาแล้วหันหน้าไปพูด

      "ถ้างั้น...ก็มาอาบด้วยกันสิคะ?
  ( ̄ ˇ  ̄)"

      "หา?
(¬_¬ )"

      "คุณเรย์นาร์ดคะ...คือว่า...อย่าจ้องกันแบบนั้นสิคะ (
////)"

      "แว๊ก!! ขอโทษครับ!! ผมขออาบทีหลังดีกว่า
\( ̄\ ̄)"

      
"รังเกียจ...ที่จะอาบน้ำกับฉันเหรอคะ? (︸_︸)" อุย...พูดแบบนี้มันสร้างดาเมจให้กับผมได้นะนั้น

      "ถึงจะไม่ได้รังเกียจอะไรก็เถอะ..." ผมพูดไปเกาหัวไป

      "ก่อนหน้านี้ ฉันไปอ่านหนังของคุณเลเน่มาน่ะค่ะ...ว่าผู้ชายที่โลกนู้นหลายคน ชอบผู้หญิงหน้าอกเล็กๆ มากกว่า เลยเผลอคิดไปน่ะค่ะ ว่าเพราะฉันหน้าอกใหญ่เกินไป...เลยโดนเกลี่ยดไปแล้วรึเปลา" มะ...มิรังเกียจเลยครับ ผมคิดแบบนั้น

      "จะชอบรึไม่ชอบ ไม่กี่ยวกับขนาดของหน้าอกสักหน่อย...ถึงจะเห็นแวบๆ ก็เถอะ... แต่หน้าอกคุณเอลนี่น่ะ สวยมากเลยนะครับ มะ...มีเสน่ห์ดึงดูดมากเลยล่ะ ผะ...ผมชอบหน้าอกแบบนั้นจริงๆ" ช่วงที่ผมกำลังจะพูดอยู่นั้น คุณเอลนี่ก็ลุกขึ้นจากอ่างแล้วเดินเข้ามากอดผมจากด้านหลัง หน้าอกไซส์บิ๊กบึ้มกำลังกดทับอยู่หลังของโผ๊มมม!!

      "ขอบคุณค่ะ คุณเรย์นาร์ด...รู้สึกหายกังวลเป็นปลิดทิ้งเลยค่ะ"

      "อุ๊...อู๊ว...บอมบาเย๊~~~~! พรวดดด" ผมหน้าแดงมากจนเลือดกำเดาพุ่งพรวดออกมา


      "อ๊า!? คุณเรย์นาร์ดคะ!! "
ในช่วงระหว่างที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ผมพยายามเขียนข้อความบางอย่างด้วยเลือดกำเดาของผม สิ่งที่ผมเขียนนั้นคือ 'หน่มน๊มจงเจริญ'


      
      เวลาได้ผ่านไปจนพระอาทิตย์เริ่มฉายแสง ผมลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วก็ได้เห็นร่างของผมเปลี่ยนผู้หญิงแล้ว และตอนนี้ผมกำลังนอนหนุนตักของคุณเอลนี่อยู่ด้วย

     "คุณเรย์นาร์ด อ๊ะ..เรย์เนส ทำใจดีๆ ไว้นะคะ" คุณเอลนี่พูดพร้อมกับลูบหน้าผากผม

     "ฮะ...ฮื่อ...( ̄﹏ ̄)"  

     "เอ๋~? พี่จ๋ากับคุณเอลนี่อาบน้ำด้วยกันเหรอ?" คารินเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำ

     "งืม...เหมือนจะใช่...แต่แหงนึกอะไรไม่ออกเลยหว่า...
( + _ + )?"

     "ก็วูบไปนี่คะ (
。◕‿◕。)" คุณเอลนี่พูดขึ้น และปล่อยให้คารินทำหน้างง

     "นี่...พี่จ๋า อาบน้ำกับหนูบ้างสิ" คารินพูดแทรกเข้ามา

     "เอ๋...ไม่เอาล่ะ พี่ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ"

     "ฮึ่ม...พี่จ๋าบ้าที่สุด!" คารินตะคอกเสียงใส่ผมแล้วเดินออกจากห้องอาบน้ำไป


      เวลาตอนนี้คือ เวลา 07.40 น. ผมเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องของตัวเองแล้วเดินลงมาที่ห้องรับแขกที่ทุกคนกำลังจัดเตรียมจานข้าวอยู่นั้น ผมได้เดินเข้าไปหาพี่สาวที่กำลังนั่งดูเคียวของคารินอยู่ที่โซฟา เพื่อจะไปถามเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอาบน้ำ (ทำไมผมถึงรู้เวลาเหรอ? ก็ตอนที่ถูกหนังสือของยัยพระเจ้าฝึกหัดนั้นดูดเข้ามา ผมยังใส่นาฬิกาข้อมืออยู่นะเออ)
        
     "นี่พี่...คุณเอลนี่อก็อาบน้ำช่วงเช้ามืดเหมือนกัน แล้วพี่ยังมาบอกว่าให้ผมตื่นขึ้นมาในช่วงเช้ามืดให้ไปอาบน้ำอีก คิดยังไงของพี่น่ะ ห๊ะ!
( =‵ ′ = )"

    "ก็แค่ตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้พาคารินกลับบ้านเราเท่านั้นแหละจ้า
( ≧ ω ≦ )"

    "หา? อะไรของพี่เนี่ย? (
〒_〒 )"

    "ว่าแต่เราเถอะ ไปต่อสู้กับพวกแวมไพร์มาเมื่อวานนี่น่ะ ทำไมถึงไม่ส่งกระซิบมาหาพี่ ห๊ะ" พี่สาวยื่นแขนขึ้นเพื่อจะเตรียมใช้ท่าสับกระบานใส่ผม

     "ดะ...เดี๋ยวก่อน...ช่วยเอาไอ้ของอันตรายนั้นลงไปก่อนได้มั้ย...แล้วพี่ไปรู้เรื่องนี้มาได้ยังไง?" ผมพูดออกไปแล้วพี่สาวผมก็ชี้นิ้วไปที่ จูน และ เลส ที่กำลังนั่งกินขนมปังอยู่

      "องค์หญิงแวมไพร์ ลำดับที่ 2 เลส ลีฟาเทียร์ สการ์เลต สัตว์เลี้ยงของท่านเรย์นาร์ด...ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ" เลส ออกมาแนะนำตัวก่อนเป็นคนแรก

      "โฮ๊ว~! อันดับสามเป็นทาสรับใช้ อันดับสองเป็นสัตว์เลี้ยง นี่นายก่ะจะเอามาให้หมดทั้งตระกูลเค้าเลยเหรอเรย์..." พี่สาวผมยื่นมือมาหยิกแก้มของผม
   
       "อ่าวอ๊ะอ่อย ไออี้อันอามอ๋มอาเองอ๊ะ!! (เปล่าซะหน่อย! ยัยนี่มันตามผมมาเองนะ!!)"

       "ยินดีที่ได้รู้จักเจ้าค่า เทพธิดา 'เนปจูนปิเตอร์' อยู่นี่แล้วเจ้าค่า! ถึงจะเป็นเทพธิดาที่ไร้ซึ้งความสามารถ ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวกับท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ" จูน โค้งคำนับลงให้กับพี่สาวผม

       "นิสัยแปลกดีนะ เด็กคนนี้(เทพธิดาเหรอ?)" พี่สาวหันหน้ามามองผมอีกครั้ง

       "เออ...ปล่อยให้ยัยนั่นทำอย่างที่ควรจะทำของตัวเองไปเถอะ" ผมเหันหลังใส่พี่สาวแล้วเดินออกไปจากบ้านไป ถ้ายังขืนอยู่ในนั้นต่อไปมีหวังได้ปวดหัวอีกแน่ๆ

       "สวัสดีค่ะ คุณเรย์นาร์ด" หญิงสาวปริศนาเรียกชื่อผมและกล่าวสวัสดีอย่างสุภาพ ผู้หญิงคนนั้นเธอผมยาวสีแดง สวมชุดแบบโกธิคโลลิต้า และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม

       "สะ...สวยจัง อ๊ะ...เอ่อ สวัสดีค่ะ..."
แต่เอ๊ะ...ทำไมเธอถึงเรียกชื่อร่างผู้ชายของเราล่ะ?

       "เอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร...แล้วมีธุระอะไรกับฉันอย่างนั้นเหรอคะ" ผมลองถามเธอแบบปกติออกไปดู

       "ดิฉันคือ องค์หญิงแวมไพร์ ลำดับที่ 1 ฟิวเลียร์ สการ์เลต ที่ฉันมาที่นี่เพื่อจะมารับตัว 'เลส' กลับไปที่ปราสาทมารแดงน่ะค่ะ"

       "อะไรนะคะ...ละ...ลำดับที่ 1 อย่างนั้นเหรอคะ..."

       เลสรู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่อยู่ข้างนอกบ้านของเอลนี่ เธอรีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังของพี่สาวของผม เธอตัวสั่นมากและดูเกรงกลัวกับพลังที่เธอสัมผัสได้ พี่สาวผมยื่นหน้าออกมาดู ก็ได้เห็นผมกำลังยืนคุยกับผู้หญิงผมสีแดงคนนี้ และเธอก็รู้สึกได้ว่า


      ผู้หญิงคนนี้...เป็นตัวอันตรายอย่างมาก...

      



———————— To Be Continued —————————

















[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3380
  • Money: 5473
  • Tz: 3380
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 15-2-2016 22:26:25 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ...

[Platinum Member]


  • โมเอะ: 430
  • Money: 101
  • Tz: 427
  • Posts: 98
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 25-8-2016
พลังน้ำใจ: 2
โพสต์เมื่อ 29-8-2016 00:40:57 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
โดนฟันหัวแบะแน่นวล


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 15-10-2018 19:39 , Processed in 0.041212 second(s), 22 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th