เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1819|ตอบกลับ: 2

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4622
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 20-2-2016 15:43:39 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 20-2-2016 17:00



The Last  Man in the World!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?


บทที่ 6 : After School's Monster Hunter



      


     ~"ดิฉันคือ องค์หญิงแวมไพร์ ลำดับที่ 1 ฟิวเลียร์ สการ์เลต ที่ฉันมาที่นี่เพื่อมารับตัว 'เลส' กลับไปที่ปราสาทมารแดงน่ะค่ะ"~ หญิงสาวผมสีแดงพูดออกมาแบบนั้น ผมหันหน้าไปมองทุกคนที่อยู่ข้างในบ้าน สายตาของผมจดจ้องไปที่ยัยแม่ชีผีที่กำลังหลบอยู่หลังของพี่สาว สีหน้าของเธอแสดงออกมาได้อย่างชันดเจนเลยว่าเธอกลัวผู้หญิงคนนี้เป็นมาก...


        "เอ่อ...ดูท่าทางยัยแม่ชีผีนั่นคงจะยังไม่อยากกลับตอนนี้หรอกค่ะ...เดี๋ยวถ้ายัยนั่นอยากกลับขึ้นมาเมื่อไหร่ ฉันจะพาเธอไปส่งให้เองนะคะ" ผมพูดออกไป


       "ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกันเหรอคะ?" เอลนี่หันหน้าไปถามเลเน่


       "ไม่รู้เหมือนกันค่ะ แต่ที่รู้แน่ๆ คือผู้หญิงคนนั้นเป็นตัวอันตรายอย่างมากเลยล่ะค่ะ"


       "ผะ...ผู้หญิงคนนั้น...คือพี่สาวคนโตของฉันเองค่ะ" เลสพูดแรกเข้ามา


       "พี่สาวคนโต? อย่าบอกนะว่านั่นคือ องค์หญิงแวมไพร์ลำดับที่ 1 " เลเน่และเอลนี่พูดออกมาพร้อมกัน เลสพยักหน้าให้แล้วมือของเธอดึงเสื้อของเลเน่ซะแน่น


       "ขนาดลำดับสองยังหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้...ผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ต้องรีบไปช่วยพี่ชายแล้ว" คารินเดินไปหยิบเคียวขึ้นมาแล้วเตรียมพร้อมที่จะออกไปสู้ แต่ก็ถูกพี่สาวยื่นแขนออกมาขวางไว้


        ชื่อ Monster : องค์หญิงแวมไพร์ ลำดับที่ 1 ฟิวเลียร์ สการ์เลต

          เลวล : 900

        เพศ : หญิง

        ประเภท : ปีศาจแวมไพร์ (มารแดงคนปัจจุบัน)

        ระดับ : บอส

        สถานที่อยู่อาศัย : ปราสาทมารแดง


       ผมและพี่สาวได้ใช้ดวงตาเทพดูข้อมูลของผู้หญิงคนนี้ และดูเหมือนว่าเธอคนนี้จะไม่ได้พูดเล่น เธอคือลำดับที่ 1 ตัวจริง ผมที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็เริ่มรู้สึกตัวสั่นขึ้นมา ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าผมมากขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงรีบหลับตาลง


      "จะไม่เชิญดิฉัน เข้าไปข้างในบ้านหน่อยเหรอคะ?" ฟิวเลียร์พูดข้างๆ หูผม จนทำให้ผมสะดุ้งโหยงทันที ผมหันหน้าไปมองทุกคนข้างในบ้าน พี่สาวมองหน้าผมแล้วพยักหน้าให้


      "น้ำชาได้แล้วค่ะ..." คุณเอลนี่วางแก้วน้ำชาให้ผม พี่สาว และฟิวเลียร์ ส่วนคาริน จูน และเลส นั่งอยู่บนโซฟาข้างๆ โต๊ะทานข้าวที่พวกเราสามคนกำลังนั่งจ้องหน้ากันอยู่


      "อื้ม~ เป็นชาที่รสชาติดีจังเลยนะคะ" ฟิวเลียร์หันหน้าไปพูดชมให้เอลนี่


      "ขะ...ขอบคุณมากค่ะ"


      "เธอน่ะ...จะมารับตัวเลส กลับไปยังงั้นเหรอ?" นั้นตัวบอสใหญ่เลยนะนั้น เล่นพูดกันห้วนๆ งี้เลยเหรอพี่   


      "ใช่แล้วค่ะ เพราะเธอถูกฟรานทิ้งเอาไว้แล้วกลับไปที่ปราสาท พอมารู้ตัวอีกทีก็ว่าตัวเองกลับมาแค่คนเดียว เธอจึงมาขอร้องให้ดิฉันมาตามตัวกลับน่ะค่ะ"

      "แล้วทำไมยัยนั่นถึงไม่มารับเองล่ะ ถึงกับต้องให้มารแดงคนปัจจุบันมารับตัวที่เมืองของมนุษย์แบบนี้น่ะ มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอ" ผมพูด

      "ดิฉันก็พูดแบบคุณเรย์นาร์ดนั่นล่ะค่ะ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาเลย เพราะไปโดนทำอะไรที่น่าอายจนเจ้าตัวรับไม่ได้และก็เผลอไปล็อกแขนคุณเรย์นาร์ดตอนที่ต่อสู่เมื่อวานนี้เข้า จนผื่นภูมิแพ้ขึ้นน่ะค่ะ" สายตาของทุกคนในบ้านจับจ้องมาที่ตัวผม เวรกรรมละไง...

      "หมายความว่าไง? นี่แกแอบไปทำอะไรกับฟรานเดิ้ลมาเหรอ!?" พี่สาวผมหันยื่นหน้าเข้ามาใกล้

      "ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าไม่ทำแบบนั้นคารินก็โดนเลสกัดคอไปเรียบร้อยแล้ว" ผมพยายามพูดแก้ตัว

      "งั้นก็แล้วไป..." เกือบโดนสับกระบานแล้วตู

      "คิก คิก คิก... แต่ก็น่าแปลกนะคะ เวลาตกกลางคืน เลสจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้และจะเข้าสู่สภาวะเบอร์เซิร์ก(บ้าคลั่ง) พวกคุณรับมือกับเธอได้ยังไงเหรอคะ?" ฟิวเลียร์ถามผมแล้วเหลือบตาไปมองเลส

      "เห็นยัยทวินเทลบอกว่า ร่างเบอร์เซิร์กของเลสชอบสีแดงมาก ถ้าพวกเราตอบตกลงว่าชอบสีแดงหรือเอาอะไรที่เป็นสีแดงมาให้ เธอก็จะไม่ทำอันตรายพวกเรายังไงล่ะ" ผมตอบกลับ

      "ยังงั้นหรอกเหรอคะ" ฟิวเลียร์ยิ้มและลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบร่มขึ้นมา

      "ทะ...ท่านพี่..." เลสเห็นฟิวเลียร์เดินเข้ามาใกล้ เธอจึงรีบลุกขึ้นไปแอบอยู่ด้านหลังโซฟา

      "อย่ากลัวไปเลย พี่ไม่ได้จะพาเธอกลับไปที่ปราสาทตอนนี้หรอกนะ ถ้าอยากเธออยู่ที่นี่ พี่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรนี่" ฟิวเลียร์พูดและยิ้มให้เลส

      "อ้าว? จะไม่พาตัวเลสกลับไปยังงั้นเหรอคะ?" ผมถามออกไป

      "ค่ะ เพราะเด็กคนนี้เวลาอยู่กับพวกคุณแล้วดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเยอะเลย ไม่เหมือนกับตอนที่อยู่ปราสาทมารแดง ดูสิคะ...เธอยืนจับมือของคุณไม่ยอมปล่อยเลย" ผมหันไปมองก็ได้เห็นเลสยืนจับมืออยู่ข้างๆ นี่ยัยแม่ชีผีเดินเข้ามาจับมือตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย

      "ฉันไม่อยากให้เด็กคนนี้เป็นเหมือนกับ 'ลิกซ์'" พอฟิวเลียร์ได้พูดชื่อของใครบางคนออกมา เลสก็กำมือของผมแน่นมาก ผมเหลือบตาลงไปมองก็เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนคนกำลังโกรธแค้นอะไรบางอย่าง

      "งั้นดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ...ไว้คราวหน้าจะดื่มชาของคุณเอลนี่อีกนะคะ" ฟิลเลียร์กล่าวลาอย่างสุภาพแล้วเดินออกจากบ้านไป ทุกคนที่กำลังมองหญิงสาวผมแดงเดินออกไปจากบ้านแล้วก็มองหน้ากันและพร้อมใจถอนหายใจออกพร้อมกัน

      "เฮ้อ~ น่ากลัวมากเลยค่ะ นึกว่าจะต้องมาสู้กันซะอีก ( ̄﹏ ̄)" เอลนี่พูด

      "อ่า...ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ( ̄ ▽  ̄)" พี่สาวผมพูดและยื่นแก้วน้ำชาไปหาเอลนี่เพื่อจะขอเติมน้ำชาเพิ่ม

      "ไม่เหมือนอย่างที่คิดเอาไว้เลยนี่นา ไอ้เราก็นึกว่าเธอคนนั้นจะดูน่ากลัวอย่างที่ยัยทวินเทลพูดไว้ซะอีก แล้ว 'ลิกซ์' นี่เป็นใครกันแน่นะ?" ผมพูดลอยๆ ออกไป ส่วนเลสก็ยังยืนจับมือของผมไม่ยอมปล่อย   

       ฟิวเลียร์ที่กำลังเดินอยู่กลางทุ่งหญ้าก็ได้หันหน้ากลับไปมองบ้านของเอลนี่อีกครั้ง

      "อยากเห็นคุณเรย์นาร์ดในร่างผู้ชายจังเลยน้า...หวังว่าเราคงจะได้พบกันอีกนะคะ คิก คิก คิก..." หญิงสาวยืนยิ้มแล้วหายตัวไปพร้อมกับฝูงค้างคาวจำนวนมาก






       สัตว์อสูร คือสัตว์ที่อาศัยอยู่ใต้ดินของสุสานมารแดง มันได้รับพลังเวทย์จากศพของมารแดงในผืนดิน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน จนทำให้เกิดเป็นมิวแทนท์(สัตว์ประหลาด) ปกติพวกมันจะกลัวมนุษย์และปีศาจที่อยู่บนพื้นดิน จึงไม่ค่อยขึ้นมาบนดินสักเท่าไหร่ แต่พวกมันพอได้รู้ว่า องค์หญิงแวมไพร์ลำดับที่ 2 ไม่ได้อยู่ที่สุสานแห่งนี้ จึงได้ใช้โอกาสนี้ขึ้นมาจากสุสารมารแดงและตรงไปที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำของกองอัศวินที่ตั้งอยู่นอกเมืองแอนซาลนิส...


       "ว้าย~ รู้สึกดีจังเลยค่า \(≧ ω ≦)/" มิล สาดน้ำใส่เพื่อนในกองอัศวินที่อยู่ในสระว่ายน้ำ

       "อ๊าย! เย็นจัง"

       "มิล...อย่าสาดน้ำมาทางนี้สิ...ว๊าย~!"

       "อย่าลิงโลดนักสิมิล ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เพราะเธอไปแอบฝึกดาบอยู่ในโรงเก็บอุปกรณ์ และเกิดคิดบ้าอะไรขึ้นมาไม่ก็รู้ไปใช้ท่าดาบระเบิดจนห้องเก็บอุปกรณ์เสียหายไปหมด พวกเราทุกคนถึงได้มาฝึกว่ายน้ำแทนน่ะ" ฉันว่ายน้ำเข้ามาหามิลและบ่นใส่

       "เรื่องที่เกิดขึ้นนั้น หัวหน้าต้องขอบคุณดิฉันสิคะ ที่จะได้ไม่ต้องไปฝึกดาบหรือเดินตรวจตรารอบเมืองให้เหนื่อยเปล่าน่ะค่ะ" มิล ทำหน้ากวนๆ ใส่ฉัน ถ้ายัยนี้ไม่ใชลูกน้องคนสนิทล่ะก็ จะจับถ่วงน้ำซะเลย
       "ให้ตายสิ ถ้าเธอไม่มีฉันคอยช่วยไม่ให้เรื่องนี้หลุดออกไปล่ะก็ หล่อนโดนจับขังคุกหัวโตไปแล้ว ทุกคน! หมดเวลาฝึกแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมารวมตัวกันที่หน้าโรงเรียน" ฉันตะโกนเสียงไปหาลูกน้องทุกคนแล้วเดินตรงเข้าในห้องเปลี่ยนชุด

       "หือ? แปลกจัง...หมายความว่าไงเนี่ย? ชุดชั้นในที่เพิ่งจะไปซื้อมาที่วางตรงนี้...ไม่อยู่?" บ้าน่า...!! ชุดชั้นในที่ท่านเลเน่กับท่านเรย์เลือกให้เราหายไป ไม่จริงใช่มั้ยเนี้ย!! Σ( ̄ ̄)

       "ว้าย!? ของฉันก็ไม่อยู่" เสียงของลูกน้องของฉันตะโกนเสียงออกมา

       "มีอะไรกัน?" ฉันเดินเข้าไปถาม

       "หัวหน้าคะ!! ชุดชั้นในหายไปค่ะ"

       "ของฉันด้วยค่ะ!!"

       "ของดิฉันก็หายไปเหมือนกันค่ะ ( =‵ ′= )" มิลเดินเข้ามาพูด

       "หรือว่ามีคนขโมยไป?" ฉันพูด

       "สงสัยจะเป็นฝีมือยัยนั่น" มิลนึกภาพใบหน้าเรย์เนสขึ้นมา ฉันรีบวิ่งไปปัดความคิดนั้นออกทันที

       "แต่ของฉันยังอยู่ค่ะ (โชคดีไป)" อัศวินหญิงที่เปลี่ยนชุดเสร็จก่อนเปิดกระโปรงออกมาให้ดู

       "อ้าว? หมายความว่าไงล่ะเนี้ย (เธอเนี่ยช่างกล้าเน๊อะ)" มิลทำหน้างง

          "ถูกขโมยไป 19 จาก 30 คนเลยเหรอเนี่ย ร้ายกาจมาก มิล...รีบไปเปลี่ยนชุด เราจะต้องแจ้งให้พวกท่านเรย์เนสรูู้"

        "เอ๋~ ทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะคะ? ฉันยิ่งไม่อยากเห็นหน้ายัยนั่น... Σ( ° △ °|||)"

        "เธอก็รู้นี่ว่าพี่น้องฝาแฝดคู่นั้นมาจากโลกอื่น พวกเค้าต้องรู้วิธีจัดการหัวขโมยนี้ได้แน่ๆ (¬_¬ )"

        "ทราบแล้วค่ะ ( ̄﹏ ̄)"

        ฉันได้สั่งพวกลูกน้องให้รีบกลับไปที่บ้านเพื่อให้ไปใส่ชุดชั้นในแล้วรีบไปรวมตัวกันที่กองอัศวิน ส่วนฉันกับมิลก็เดินทางไปที่บ้านของเอลนี่เพื่อที่จะไปปรึกษาท่านเลเน่และท่านเรย์

        "หัวหน้าคะ...ทำไมพวกเราถึงไม่กลับไปที่บ้านใส่ชุดชั้นในกับกางเกงในก่อนล่ะคะ ไม่เห็นต้องรีบตรงดิ่งมาที่นี่ก่อนเลยนี่นา ( =‵ ′= )" มิลพูดพร้อมกับดึงกระโปรงตัวเองลง

        "เรื่องนี้มันเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะของพวกนี้น่ะ พี่น้องฝาแฝดคู่นั้นเป็นคนเริ่มค้นคิดและออกแบบมันขึ้นมา และจู่ๆ ก็มีหัวขโมยมาทำเรื่องแบบนี้ มันต้องไปแจ้งให้เจ้าของลิขสิทธิ์ให้รู้เท่านั้น" ฉันตอบกลับออกไปอย่างนักแน่น แต่สีหน้าของตัวฉันเองก็แดงไม่แพ้กับมิล เพราะตกอยู่ในสภาพเดียวกัน

       "ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลยเหรอ?" ฉันเคาะประตูหน้าบ้านแต่ไม่มีคนตอบรับ จึงเดินอ้อมไปที่คอกม้า

       "ไม่ได้สวมกางเกงในแล้วมันหวิวๆ ยังไงก็ไม่รู้นะคะ แถมลมมันเย็นอีกด้วย" มิลบ่นลอยๆ ออกมา

       "ยังไงก็ตาม ระหว่างที่กำลังตามหาพวกเค้า เธอช่วยอดทนไปหน่อยละะกัน"

       "งืม~ ( ̄ε(  ̄)"

       "อ๊ะ...เอมิเลียนี่นา" เลสเดินออกมาจากคอกม้า

       "ทะ...ท่านพี่เลส!? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่"

       "อ้าว? เอมี่?" เสียงของท่านเรย์ดังมาจากด้านหลัง ฉันถึงกลับสะดุ้งเฮือกและรีบหันหน้ากลับไปมองทันที

       "ทะ...ท่านเรย์...กำลังตามหาอยู่พอดีเลยค่ะ" ตอนไหนไม่เจอดันมาเจอตอนนี้เนี้ยนะ...!!! หือ? ทำไม...พออยู่ต่อหน้าท่านเรย์มันหวิวๆ กว่าเดิมล่ะ...? (////)

       "หน้าแดงอยู่นะ? เป็นหวัดเหรอ?"

       "ไม่เป็นไรค่ะ แต่ไม่เห็นท่านเลเน่เลยนะคะ!!" ฉันพยายามกลบเกลื่อนจึงจำเป็นหาเรื่องชวนคุย

       "้ถ้าพี่สาวของฉันล่ะก็ พาคุณเอลนี่กับคารินไปซื้อของน่ะ"

       "ฮือ...ฉันเองก็อยากไปด้วยแต่ท่านเรย์นาร์ดไม่ยอมให้ไป..." เลสทำหน้าหงอยๆ และพูดออกมา

       "เดี๋ยวเถอะ เธอต้องเรียกฉันว่าเรย์เนสสิ! มิลยืนอยูข้างๆ เอมิเลียอยู่นะ" เรย์เนสเขกหัวเลสเบาๆ

       "ทำไมท่านพี่เลสถึงได้..."

       "เรย์เนส!! ดูนี่สิๆ เราจับปลาตัวใหญ่ได้ด้วยล่ะ!! \(≧ ω ≦)/" ช่วงที่ฉันกำลังจะถามก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กแต่หน้าอกบึ้ม กำลังแบกปลาตัวใหญ่และเดินตรงเข้ามา

       "สุดยอดไปเลยแมดด็อก เท่านี้ก็ได้กับข้าวเย็นของวันนี้แล้ว พวกเธอก็มากินด้วยกันสิ"

       "ไม่เป็นไรค่ะ คือฉันมีธุระที่จะต้องคุยกับท่านเรย์กับพี่สาว..." จังหวะที่กำลังจะพูด เด็กผู้หญิงที่แบกปลามาก็เดินผ่านหลังฉันและมิล ปลาตัวนั้นยังไม่ตายและได้สะบัดหางจนเกิดลมพัดอย่างรุนแรง

       พรึบ~! พรึบ~! เรย์เนสได้เห็นภาพที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเอง และเตรียมที่จะพูดออกเสียงเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่า มันจะใช้สิ่งที่ตัวเองจะกำลังพูดออกมาหรือไม่...

       "พวกเธอไม่ได้ใส่ง๊านเหรอ~~~~~~~~~~~!  (@[]@!!)" เรย์เนสตะโกนเสียงออกมาซะดังลั่น

         "กะ...กะ...กรี๊.." จังหวะที่ฉันกำลังจะร้อง 'กรี้ด' ออกมา มิลวิ่งไปที่ด้านหลังของเรย์เนส ก็ได้ใช้สันดาบฟันไปที่ท้ายทอยจนสลบ ส่วนท่านพี่เลสก็ยืนหน้าแดงไม่พริบตาและอีกคนก็ทำหน้างงเหมือนจะไม่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น

       "โย๊ว! พี่สาวคนสวยกลับมาแล้ว พวกเธอจับปลา...เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นเนี้ย!? Σ( ° △ °|||)" ท่านเลเน่ที่เพิ่งจะกลับมาพร้อมกับคุณเอลนี่กับเด็กผู้หญิงผมสีขาว ก็ตกใจกับภาพที่เห็น

       "คะ...คือมันเป็นอุบัติเหตุค่ะ...ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ (¯▽¯;)"

       ฉันบอกเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำให้ท่านเลเน่ฟัง และฝั่งทางนั้นเองก็บอกเรื่องที่ท่าน พี่เลส มาอยู่ที่นี่ให้กับฉันฟังเช่นเดียวกัน ส่วนท่านเรย์ก็เพิ่งได้สติขึ้นมาแล้วเดินมานั่งฟังกับพวกเราด้วย เท่านี้ก็มารวมตัวกันครบแล้ว




      "หัวข้อวันนี้คือ หัวขโมยชุดชั้นใน!!" พี่สาวผมเขียนชื่อหัวข้อไว้บนกระดานดำและหันหน้าตะโกนเสียงใส่ทุกคน ทำไมพี่สาวของเราถึงกลายเป็นหัวหน้าคณะประชุมไปได้ล่ะเนี้ย

      "ยัยพี่สาวบ้านั่นไปเอาของแบบนั้นมาจากไหนน่ะ?" ผมหันหน้าไปกระซิบคุณเอลนี่

      "เอามาจากโกดังเก็บของที่อยู่หลังบ้านน่ะค่ะ"

      "สำหรับโรงเรียนสอนว่ายน้ำที่มีชื่อเสียงแล้ว นี่เป็นเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้!!" ยัยพี่สาวก็ยังพูดอยู่ต่อไปอีกวุ้ย

      "ผู้ร้ายคงจะเป็นคนที่คิดจะเปลี่ยนให้ผู้หญิงในเมืองนี้เป็นทาสนั้นล่ะค่ะ" มิล จ้องมาที่ผม

      "เฮ่ยๆ เปล่านะ"

      "เรื่องนั้นยังไม่แน่ แต่ว่า...ผู้เสียหายคืออัศวินหญิงรวมแล้ว 19คน ดังนั้น...อย่างน้อยก็อยากให้พวกเขาสบายใจ ความแค้นของเหล่าอัศวินสาวที่น่ารัก เลเน่ผู้นี้จะปัดเป่ามันเอง!!"

     "โอ้ว~! พี่เลเน่เท่มากเลยค่ะ" คารินยิ้มและปรบมือให้

     "ถ้าเป็นแฝดคนพี่ออกโรงเองก็วางใจได้ล่ะนะ ไม่เหมือนกับใครบางคน" มิลทำตาดุใส่ผม อย่ามาทำตาใส่ตูแบบนั้นนะ ขอร้องล่ะ

     "น่าสงสารคนร้ายขึ้นมาเลยค่ะ" เอลนี่พูด

      "เราจะประมาทไม่ได้ ก่อนอื่น...คาบการสอนว่ายน้ำนับจากนี้ไป พวกเรานักผจญภัยฝึกหัดจะผลัดกันไปคุ้มกันที่นั้นและรายงานสถานการณ์นาทีต่อนาที!!"

      ภารกิจฉุกเฉิน : ตามล่าหัวขโมยชุดชั้นใน
      วันที่ 1 : เลส,เอมิเลีย (ไม่พบตัวหัวขโมย)
      วันที่ 2 : เอลนี่,เลเน่ (ไม่พบตัวหัวขโมย)
      วันที่ 3 : คาริน,จูน (ไม่พบตัวหัวขโมย)
      วันที่ 4 : เรย์เนส,มิล (กำลังดำเนินการภารกิจ...)
      ของรางวัล : -
      ของรางวัลไอเทม : คูปองซื้อชุดชั้นในฟรี 10 ใบ
      รางวัล MVP : -
   
      "คนร้ายไม่ยอมออกมาเลยนะคะ" เอลนี่พูด

      "แต่ก็มีเบาะแส จนถึงตอนนี้มีผู้เสียหาย 19 คน ซึ่งทั้งหมดเป็นอาชีพอัศวินกันสินะ" เลเน่หยิบผ้าชิ้นเล็กๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้า

      "นั่นอะไรเหรอคะ?" เอมิเลียเดินเข้าไปถาม

       "กางเกงในน่ะ ส่วนใหญ่พวกเธอกองอัศวินจะใส่ชั้นในผ้าไหมใช่มั้ย?" เลเน่ยื่นกางเกงในขึ้นมาให้ทุกคนในบ้านดู

       "ทะ...ทำไมถึงรู้ได้ล่ะคะ" เอมิเลียหน้าแดงและค่อยๆ เดินถอยหลังห่างออกไป

       "แต่อัศวินหญิงที่ไม่โดนขโมยทั้งหมด จะใช้แบบผ้าฝ้ายน่ะค่ะ" คารินพูดแทรกเข้ามา

       "ถึงจะไม่รู้ว่าทำไม คงต้องหวังพึ่งสองคนนั่นแล้วล่ะนะ หุหุหุ~"

       "ท่านเลเน่คะ จงใจที่จะให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันแบบนั้น วางแผนอะไรไม่ดีเอาไว้รึเปล่าคะ?" เอมิเลียยื่นหน้าเข้าไปไกล้แล้วถามออกไป

       "ก็เพราะว่า! วันนี้จะมีกองอัศวินเมืองอื่นมาที่โรงเรียนสอนว่ายน้ำยังไงล่ะ แถมพวกนั้นใช้ชั้นในผ้าไหมกันเยอะด้วย!! ฮ่า ฮ่า ฮฺ่า ~!"

       "ช่างเป็นคุณพี่สาวที่โหดร้ายอะไรอย่างนี้เนี้ย" เอมิเลียและคนอื่นๆ แอบมานั่งหลบในห้องครัว ปล่อยให้เลเน่นั่งหัวเราะอยู่คนเดียวอย่างสบายใจเฉิ่ม


       วันที่ 4 ของภารกิจจับหัวขโมยชุดชั้นในก็ได้มาถึง ผมต้องมายืนดูกลุ่มอัศวินหญิงที่มาจากเมืองอื่นฝึกว่ายน้ำกัน ผมยืนดูขนาดไซส์หน้าอกและสัดส่วนของแต่ละคนจนหลงลืมภารกิจของตัวเองไปหมดแล้ว อู๊ว~ มันช่างเป็นอาหารสายตาที่เลิศอะไรเยี่ยงนี้

      "มองไปนอกสระบ้างสิคะ อย่ามัวแต่มองในสระ" เวรกรรม...ลืมไปเลยว่าเราคู่กับยัยมิลอยู่นี่หว่า

      "ก็คอยจับตามองอยู่นี่ไง กำลัง...จับ..ตา...มอง...อยู่ อู๊ว~! หน้าอกเธอคนนั้นใหญ่โคตร"

      "แล้วตาคู่นั้นทำไมมันถึงทะลักออกมาล่ะคะ! แถมเลือดกำเดานั่นด้วย!"

       แกร๊ก~!! เสียงปริศนาได้ดังออกมาจากข้างในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

       "เสียงนี้มัน...อยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อ!! เร็วเข้ามิล" ผมเข้ารีบเเข้าไปข้างในอาคารและตามหลังมาด้วยมิล

       "แสงออร่าสีดำ? พลังเวทย์?" มิลมองเห็นแสงที่กำลังส่องออกมาจากช่องประแล้วพูดขึ้น

       "คนร้ายสามารใช้พลังเวทย์ได้งั้นเหรอ!? แบบนี้เราแพ้ทางมันน่ะสิ" ผมหันไปพูดกับมิล

       "เป็นไปไม่ได้น่า...พลังเวทย์ที่ดูน่ารังเกียจแบบนี้ คงเป็น 'สัตว์อสูร' แน่ๆ"

       "พวกที่ได้ใต้สุสานมารแดงนั้นน่ะเหรอ!?"

       "พวกมันไม่น่าจะโผล่ขึ้นมาจากสุสานมารแดงได้นี่นา จำได้ว่าคนที่คุมอยู่ที่นั่นเป็น องค์หญิงแวมไพร์ลำดับที่ 2" มิลพูดขึ้นมา จนทำให้ผมนึกคิดว่า ที่พวกสัตว์อสูรมันโผล่ขึ้นมานั้น คงเป็นเพราะไม่มีคนคุมที่นั่นไว้ มันถึงกล้าโผล่ขึ้นมาทำลายข้าวของต่างๆ ในโรงเรียนนี้

       "เอาล่ะนะมิล...ฉันจะเปิดประตูล่ะนะ ระวังตัวให้ดีล่ะ"

       "อืม"  

       "ลุยเลย!!" ผมเปิดประตูและพุ่งเข้าไปพร้อมกัยมิล

       "นี่มัน!! เจ้านี่น่ะเหรอ...!!!"

       "ฉันสัมผัสได้ถึงสัตว์อสูรตนหนึ่ง ตำแหน่งของมันอยู่นอกเมืองแอนซาลนิส" เลสพูดขึ้น

       "สัตว์อสูรเหรอ?" เลเน่พูด

       "สัตว์อสูรจะอาศัยอยู่ใต้สุสานมารแดงที่ท่านพี่เลสคอยดูแลอยู่ แต่พวกมันคงจะรู้ตัวแล้วว่าท่านพี่ไม่ได้อยู่ที่นั้นแล้ว จึงกล้าโผล่ขึ้นมาจากใต้สุสานค่ะ" เอมิเลียอธิบายให้ฟัง

       "มันน่ากลัวมากมั้ย?" เลเน่ถามอีกครั้ง เอมิเลียมองหน้าเลสแล้วทั้งสองคนพยักหน้าให้กัน

       "ไม่น่ากลัวเลยซักนิด"


       สัตว์อสูรที่เรย์เนสกับมิลกำลังจะได้เห็นอยู่นั้น เป็นเพียงแค่ลูกหมีตัวสีขาว(หมีขั้วโลก) กำลังกินกางเกงในและชุดชั้นในเข้าไปทีละตัว และเดินไปค้นหากางเกงในและชุดชั้นในตัวใหม่ที่ทำจากผ้าไหม

      "ลูกหมีขาวเหรอ?(น่ารักจัง)" มิลพูดพร้อมกับลดดาบลง

      "ไอ้เราก็คิดว่าน่ากลัวกว่านี้ซะอีก..." ผมถอนหายใจออกแล้วพูด

      "เดิมทีสัตว์อสูรเป็นสัตว์อยู่แล้ว ตัวที่ไม่ค่อยเปลี่ยนไปจากเดิมก็มีอยู่เยอะเหมือนกันนะคะ" มิล อธิบายให้ผมฟัง

      "โฮ๊ะโฮ๊ว~ งั้นฉันขอไปจัดการมันก่อนล่ะนะ ดูท่าทางจะกระจอกดี" ผมเดินเข้าไปหาลูกหมีขาวและค่อยๆ ยื่นมือไปจับ

      "พวกสัตว์อสูรจะมีระดับเลเวล 100 ขึ้นไปนะคะ"

       "หา?"

       งั่ม! ช่วงที่ผมชะงักและกำลังจะหันหน้าไปมองมิลอยู่นั้น เจ้าลูกหมีตัวนั้นก็ขยายปากตัวเองใหญ่ขึ้นแล้วงับหัวผมไปเรียบร้อยแล้ว ผมรีบดิ้นออกมาจากปากของมันทันที

       "นี่หล่อนรอจังหวะให้ฉันเดินเข้าไปใช่มั้ย ห๊า!!"

       "จิ๊! ยังจะหลุดออกมาได้อีกเหรอเนี้ย...เอ๊ย! ไม่เป็นอะไรนะคะ คุณเรย์เนส~~" สีหน้าของยัยมิลที่ดูผิดหวังก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใยและวิ่งเข้าเช็ดเลือดให้

       "อย่ามาเนียนโกะเลยนะยัยบ้านี่ รออยู่ใช่มั้ย! รอให้ฉันเดินเข้าไปหามันแล้วรอดูฉันโดนมันงับหัวยังงั้นใช่ม๊าย!! (แถมเมื่อกี้ยังกระเดาะลิ้นอีกด้วย)"

       "คุณเรย์เนสคะ คุณแค่คิดไปเองค่า" มิลทำหน้าแบ๊วใส่

       "เออ...สักวันฉันจะกระชากหน้ากากแบ๊วๆ ของหล่อนออกมาให้ได้เลย คอยดูเถอะ"

        แฮ่~! ลูกหมีขาวได้ใช้ช่วงจังหวะที่ผมกับมิลกำลังทะเลาะกัน พุ่งเข้ามาชน แต่ผมกับมิลกระโดดหลบได้

       "มันคิดจะหนีนี่นา" ผมตะโกนเสียงออกไป

       "ที่จริงฉันไม่นิยมความรุนแรง(กับของน่ารัก)หรอกนะคะ แต่วันนี้ฉันมีน้ำโหนิดหน่อยนะ" มีน้ำโหที่ว่านี้...คือหล่อนฆ่าตูไม่สำเร็จสินะ...

       "โทษฐานที่ทำให้เพื่อนๆ(ฆ่ายัยนั่นไม่ได้) กองอัศวินของฉันต้องอับอาย จงรับโทษทัณฑ์ไปซะ!!" มิลกระโดดไปดักหน้าลูกหมีขาวเอาไว้และตั้งท่าเตรียมจะใช้สกิลโจมตี

        เบลซริปเปอร์!!(คลื่นดาบมังกรเพลิง) ดาบของมิลกลายเป็นไฟและเธอก็วิ่งเข้าไปหาลูกหมีขาว ส่วนอีกฝ่ายก็วิ่งพุ่งเข้ามาเช่นเดียวกัน

        ฉัวะ!!! การโจมตีได้ส่งผลให้กับทั้งสองฝ่าย แต่ดาเมจของลูกหมีขาวขึ้นมาเยอะกว่าพร้อมกับรอยคมดาบติดอยู่กลางหน้าอก

       กี๊~~~!!! ร่างของลูกหมีขาวจู่ๆ ก็ถูกไฟลุกขึ้นมาไหม้ทั่วตัวและหลังจากนั้นก็สิ้นใจตายไปในที่สุด

      "สุดยอด!! สมกับเป็นมิล" ผมปรบมือให้กับมิล

      "..." มิลยืนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

      "แปลกจริง ความรู้สึกไม่สบายนี้มันอะไรกัน...ก็รู้อยู่หรอก ว่าโดนทั้งคู่น่ะ...แต่ว่า ทำไมมันรู้สึกหวิวมากกว่าคราวก่อนอีกล่ะ.." มิลคิดและเหลือบตาไปมองเรย์เนส

       "เฮ่ย...เป็นอะไรเปล่า?"

       "ไม่เป็นไรค่ะ...เหนื่อยหน่อยนะคะ คุณเรย์เนส" มิลรีบเดินนำห่างจากผมแล้วพูดขึ้น

       "เท่านี้ทุกคนก็ไม่ต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องนี้แล้วเนอะ" ผมพูด

       "ค่ะ...งั้นฉันของแยกจากคุณตรงนี้เลยนะคะ..." มิลหันหน้ามายิ้มให้กับผมแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มแบบนั้นทำเอาผมหัวใจเต้นแรงเลยนะนั้น หรือว่ายัยมิลจะมีใจให้กับเรา...
      
       "โด่เอ๊ย~ ยิ้มให้แค่นี้ถึงกับหน้าแดงเลยเหรอ ขยะแขยงอ่า แหวะ~! ทุเรศ~!"

       "น๊าน...กูว่าแล้วไง" ช่วงที่ผมกำลังเส้นเลือดขึ้นหน้าอยู่นั้น สายลมก็ได้พัดผ่านไปทีเด็กผู้หญิงที่กำลังยืนแลบลิ้นใส่ผมและพัดกระโปรงของเธอให้ปลิวขึ้นจนผมได้เห็นสิ่งๆ นั้นเข้า ส่วนเจ้าตัวที่กำลังยืนแลบลิ้นอยู่นั้นก็เริ่มออกอาการหน้าแดงและน้ำตาเริ่มไหลออกมา ผมจึงรีบใช้โอกาสนี้ชิ่งหนีไปทันที

       "กรี๊ดดดดดด!!!! หยุดเดี๋ยวนี้นะค๊า~~~!!! \(≧ ≦)/"

       "ถ้าหยุดก็โดนหล่อนกระทืบสิ  ขอบคุณสำหรับอาหารสายที่ยอดเยี่ยมที่สุดจ้า~ฮ่า ฮ่า ฮ่า ( ̄/▽ ̄)/"


       ภารกิจฉุกเฉิน : ตามล่าหัวขโมยชุดชั้นใน(สำเร็จ)
       ของรางวัลไอเทม : คูปองซื้อชุดชั้นในฟรีจำนวน 10 ใบ
       ผู้มารับของรางวัลไอเทม : มิลล่า วาเลนไทน์



       "ดีจังเลยนะคะ ที่ทุกคนในกลุ่มปาร์ตี้ยกคูปองทั้งหมดให้คุณมิล...ดูสิทุกคน คุณมิลดีใจจนร้องไห้ออกมาเลย" เจ้าหน้าที่ในตึกพูดขึ้นและคนในที่อยู่ในตึกต่างพากันปรบมือให้


       "ซิก...ซิก..ค่ะ ฉันดีใจมากเลยค่ะ...ซิก"


       ฝากไว้ก่อนเถอะ...ยัยเรย์เนส... ซิก...ซิก           





————————— To Be Continued —————————








        บทแถม : เมื่อคุณแม่ไม่อยู่บ้านมันก็คือเกมลงทัณฑ์ที่ทำลายล้างคนทั้งบ้าน

      "อาซึนะ เพื่อนสนิทของฉันมาขอร้องให้ฉันไปช่วยสอนทำอาหารให้แฟนหนุ่มที่ชื่อคิริโตะ ฉันจะไม่อยู่บ้านนี้ประมาณ 10 วันนะคะ" เอลนี่ยกกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากบ้านพร้อมกับเจ้าหน้าที่จากสมาคมนักผจญภัยหนึ่งคน

      "อาซึนะ? อ๋อ...เพื่อนคนสนิทของคุณเอลนี่สินะ? แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหนล่ะคะ(แล้วไอ้พวกนั้นมันมายุ่งเกี่ยวอะไรกับนิยายเรื่องนี้ฟะ?)" ผมถาม

      "อืม...รู้สึกว่าจะอยู่ในป้อมปราการลอยฟ้าอ่านะ เห็นว่าทางนั้นเพิ่งจะรู้วิธีการตั้งค่ารสชาติของอาหารได้ แต่ก็ทำไม่เป็นรูปเป็นร่างซะที จึงกระซิบข้อความมาหาฉันน่ะค่ะ" เฮ่ย...นั้นมันไปอีกเรื่องหนึ่งแล้วนะ

      "ที่จริงก็ค่อนข้างเหงาอยู่ อยากจะพาคุณเรย์นาร์ดไปด้วย แต่ดูเหมือนว่าระบบวาร์ปจะพาไปได้แค่สองคน"

      "งะ...งั้นเหรอ น่าเสียดายจังเลยนะ ฮ่ะ ฮ่ะ" ไอ้เรามันไม่อยากจะไปอยู่แล้วล่ะ เพราะหมั่นใส้ไอ้หมอนั้นที่มีสาวๆ มารุมล้อมเหมือนกับเรา

      "งั้นไปก่อนนะคะ ฝากดูแลบ้านแทนฉันด้วยนะคะ!" เอลนี่โบกมือลาแล้วเดินเข้าไปในประตูวาร์ปกับเจ้าหน้าที่

      "อ่า...เดินทางปลอดภัยนะคะ" ผมพูดพร้อมกับโบกมือให้

      อธิบายครับผม การที่จะวาร์ปไปยังเมืองต่างๆ ที่ไกลจากเมืองแอนซาลนิส จะต้องมีเจ้าหน้าที่วาร์ปเดินทางไปด้วย เพราะมีขาไปจะต้องมีขากลับ และการจะใช้ระบบวาร์ปเดินทางไกล จะต้องเสียค่าใช้จ่ายจำนวน 8,000G จ้า!!

       "คุณเอลนี่ไม่อยู่ 10 วันรึ หุหุหุหุ" เสียงพี่สาวผมดังมาจากในบ้าน

       "ยะฮู้~! อำนาจที่จะครองบ้านหลังนี้ เป็นของฉันแล้ว~!" พี่สาวผมตะโกนเสียงออกมา

       "เย้~! จะได้วิ่งเล่นข้างนอกโดยไม่จำกัดเวลา" ยัยแมดด็อกพูดจบก็รีบจูงมือคารินวิ่งเล่นอยู่นอกบ้าน

       "ท่านเรย์!! ดิฉันมาขอค้างที่นี่จะได้รึเปล่าคะ พอดีดิฉันอยากอยู่เล่นก็ท่านพี่เลสน่ะค่ะ" เอมิเลียเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับของใช้ต่างๆ มากมาย

       "ทุกคนเล่นแสดงท่าทางดีใจกันออกนอกหน้าขนาดนี้ คุณเอลนี่ก็น่าสงสารแย่สิ" ผมพูด

       "ก็คุณเอลนี่ขี้บ่นนี่นา ชอบนอนเร็ว ตื่นเช้าเร็ว และชอบให้ฉันตื่นลงมาช่วยเตรียมของทำกับข้าวอีก" พี่สาวผมเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วบ่นเสียงออกมา

       "พูดแต่อย่ากลับมาดึกๆ น่ารำคาญที่สุด" จูนยื่นหน้าเข้ามาในบ้านและพูดขึ้น ก็ในสายตาของเค้าเห็นหล่อนเป็นเด็กนี่นา

       "นายเองถึงทำอะไรนิดหน่อย ก็ไม่ต้องห่วงว่าจะโดนด่าหรอกน่า คุณเอลนี่เค้าใจดีกับนายนี่นา" พี่สาวเดินเข้ามากอดคอผมและพูดขึ้น

       "งั้นเหรอ ชักเข้าใจพี่ขึ้นมาหน่อยล่ะนะ"

       "เดี๋ยวก่อนค่ะ ท่านเรย์นาร์ดน่ะ มีเรื่องต้องทำอยู่นะคะ" เลสเดินมากระตุกแขนเสื้อ

       "หา?"

       "คุณเอลนี่ทิ้งข้อความไว้ว่า ให้ฉันกับท่านเรย์นาร์ดทำความสะอาดบ้านทั้งหลังค่ะ" เลสแบกถังน้ำมาวางตรงหน้าผม

       "ทั้งหลังเลยเหรอ แค่สองคนเนี่ยนะ!?"

       "ค่ะ  ถ้าฉันกับท่านเรย์นาร์ดทำคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ และต้องตื่นมาทำความสะอาดทุกวันตอนเช้านะคะ" เลสทำท่าอวดเบ่งใส่ผม

       "ทุกวันตอนเช้าเหรอ...ไม่จริงน่า..." น้ำตาของผมเริ่มซึมออกมา

       ผมกับเลสก็ได้เริ่มทำความสะอาดบ้านกัน เอมิเลียก็มาช่วยด้วยอีกแรง ทุกวันตอนเช้าพวกเราสามคนก็ตื่นเช้ามาทำความสะอาดบ้านไม่ให้เหลือเศษฝุ่นแม้แต่นิดเดียว จนระยะเวลาได้ผ่านไป 6 วัน...

        โครก~~~

       "'ง่ะ...หิวข้าวชะมัดเลย" ผมเดินกุมท้องตัวเองไว้และค่อยๆ เดินไปในห้องครัว ส่วนเลสก็ไม่มีแรงจะเดินก็ต้องให้เอมิเลียช่วยแบกขึ้นหลังให้

       "เฮ้อ~ เสร็จซะทีนะคะ คุณเอลนี่ทำตอนเช้าคนเดียวเนี้ย สุดยอดเลยนะคะ" เอมิเลียพูด

       "เดี๋ยวสิ ฉันก็ตื่นมาช่วยเธอทำด้วยนะคะ" เลสพูดแทรกเข้ามา

       "ยังก็หาอะไรกินกันก่อนดีกว่า..." ผมเปิดประตูห้องครัว ก็ได้เห็น พี่สาว จูน คาริน นอนหมดสภาพอยู่ในห้องครัว

       "เฮ้ย!? อะไรเนี้ย! เกิดอะไรขึ้น!?~" ผมรีบวิ่งไปยกตัวพี่สาวขึ้น

       "คุณเอลนี่...ไม่อยู่บ้าน..." พี่สาวผมค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้ฟัง


        วันที่ 1
        จูน : เย้~! วิ่งจับเราให้ทันสิคาริน~!
        คาริน : ตัวก็เล็ก ขาก็สั้น หน้าอกก็ตูม ทำไมถึงวิ่งเร็วแบบนี้นะ
          เลเน่ : ไปหาทำเควสดีกว่า...

        วันที่ 2
          จูน : แย่ล่ะ...เงินหมดซะแล้ว คาริน...เราขอยืมเงินหน่อยสิ
        คาริน : ฉันเป็นสัตว์เทพอารักษ์นะ จะไปมีของแบบนั้นได้ยังไง
        เลเน่ : รู้ที่อยู่ของมอนสเตอร์แล้ว พรุ่งนี้เตรียมลุย...

        วันที่ 3
        จูน : นี่...ถ้าไม่มีใครทำกับข้าว เราจะหนีออกจากบ้านแล้วนะ แต่เราไม่มีเงินคงต้องขอยืมเงินใครซักคน
        คาริน : ไม่เอาอ่า...กับข้าวฝีมือของคุณเอลนี่ดีที่สุด รักคุณเอลนี่อ่า~~~
        เลเน่ : มอนสเตอร์มันมีจำนวนมากไปหน่อย พวกน้องชายก็ไม่ว่าง...ต้องรอให้คุณเอลนี่มาช่วยจัดการซะแล้ว

        วันที่ 4
        จูน : เฮ้ย! วัตถุดิบไม่เห็นมีเลย ใครก็ได้ออกไปหาวัตถุดิบมาเพิ่มหน่อยเซ่! หิวจะตายอยู่แล้ว!!
          คาริน : ไม่มีเสื้อใส่แล้ว ไม่มีใครซักเสื้อผ้าเป็นซักคนเลย ร่างกายของสัตว์อารักษ์แสนสวยตนนี้ไม่อยากโป๊นะ
        เลเน่ : ชิ!! คุณเอลนี่เอาวัตถุดิบไปซ่อนไว้ที่ไหนนะ!!

        วันที่ 5
        จูน : อา...ไม่ไหวแล้ว คุณพี่สาวเลเน่ มีถั่วเซียนที่กินเม็ดเดียวก็อิ่มขึ้นมารึเปล่าคะ?
        เลเน่ : สถานการณ์แบบนี้คงไปหาเควสทำไม่ได้และฉันก็ไม่มีไอ้ถั่วเซียนนั่นด้วย เอาจิ้งจกย่างเกลือไปกินก่อนได้มั้ย?
        จูน : ยังไงก็ได้ค่ะ เอามาเถอะ...
        คาริน : (เดี้ยงไปแล้ว...)

        "พอมาถึงวันที่ 6 ก็อย่างที่นายเห็นนี่แหละ" พี่สาวเล่าทุกอย่างให้ผมฟังทั้งหมด

        "พระอาทิตย์ก็ใกล้จะตกดินแล้ว ท่านเรย์นาร์ดคงจะเข้าไปในเมืองไม่ได้ด้วยสิคะ" เลสเดินเข้าใช้เวทย์รักษาและพูดขึ้น

        "ฉันก็อยากจะเอาวัตถุดิบมาจากบ้านให้อยู่หรอกนะคะ แต่มิลไม่ให้เอาออกมาด้วย" เอมิเลียพูด

        "น่าสมเพชชะมัด!! ผู้หญิงทุกคนในโลกนี้ไม่มีวันตายนะ กว่าคุณเอลนี่จะกลับมาก็อีก 4 วัน ถ้าทนหิวไม่ไหวแบบนี้ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว!!" ผมตะโกนเสียงใส่

        "หา~~~!? นี่นายกล้าว่าพวกฉันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ? งั้นนายลองแสดงให้พวกฉันดูหน่อยสิว่าจะทนได้ถึง 10 วันรึเปล่าน่ะ" พี่สาวผมตะโกนเสียงกลับมา

        "แน่นอน! เดี๋ยวผมจะทำให้ดู!"

        "กลับมาแล้วค้า~"

        "เอ๋?" ผมหันหน้าไปมองก็ได้เห็นคุณเอลนี่ยืนอยู่ข้างหลัง

        "ฮิ ฮิ พอดีพวกอาซึนะกับคิริโตะจัดการบอสชั้นที่ 100 ได้และป้อมปราการลอยฟ้านั้นก็ล่มสลายไป ฉันหลบหนีออกมาจากที่นั้นได้อย่างปลอดภัย ก็เลยได้กลับมาเร็วน่ะค่ะ"

        "คุณเอลนี่~~~~~~!!!!" ทุกคนในบ้านรีบวิ่งเข้าไปรุมกอดคุณเอลนี่

        "โอ้ย~! ว้าย!? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับทุกคนคะเนี้ย?" เอลนี่หันหน้ามาถามผม

        "ทุกคนรอการกลับมาของคุณเอลนี่ไงครับ! แน่นอนว่าผมก็ด้วย ยินดีต้อนรับรับกลับนะครับ" เอลนี่จ้องหน้าผมสักพักก็หน้าแดงขึ้นแล้วหลบหน้าหนีผม

        "แหม่~ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะนะคะ แต่ดีใจจัง วันนี้จะเลี้ยงข้าวให้เต็มคราบเลย!"

        "เย้~!!" ทุกคนออกเสียงดีใจออกมาพร้อมกัน

        "เฮ่ย...เรย์ นายจะมากินด้วยเหรอ? เมื่อกี้ยังบอกว่าที่เหลืออีก 4 วัน จะไม่กินข้าวน่ะ" เฮ่ย...ยัยพี่สาวตัวแสบพูดอะไรออกมาน่ะ

        "มะ...ไม่กินแน่นอนอยู่แล้ว โด่เอ๊ย~!'

        "เอ๋? ทำไมล่ะคะ?" เอลนี่หันหน้ามาถาม

        "พี่จ๋าเค้ากำลังไดเอทอยู่ค่ะคุณเอลนี่" ยัยน้องบ้าก็อีกคนเหรอวะ ตูยังไม่ทันได้พูดเลย

         หลังจากนั้นผมก็ทำท่าอวดเบ่งและยืนยันว่าจะไม่กินข้าวเป็นเวลา 4 วัน!! นั้นมันก็แค่คำพูดที่ผมเอาไว้ขู่พี่สาวเท่านั้นเองแหละ แต่ความจริงแล้วผมน่ะนะ


       ก็ต้องไปนั่งกินข้าวกับพวกนั้นด้วย พร้อมกับหลั่งน้ำตาออกมา...




—————— จบเถอะ ——————








[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3500
  • Money: 5653
  • Tz: 3500
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 21-2-2016 01:47:16 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

[Platinum Member]


  • โมเอะ: 430
  • Money: 102
  • Tz: 427
  • Posts: 98
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 25-8-2016
พลังน้ำใจ: 2
โพสต์เมื่อ 29-8-2016 01:03:40 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แฟนอาร์ทหรอมีปนเรื่องกันซะงั้น ถถถ


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 14-12-2018 10:40 , Processed in 0.061694 second(s), 22 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th