เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 2335|ตอบกลับ: 5

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1288
  • Money: 1998
  • Tz: 1297
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4560
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 10-2-2016 23:17:06 |แสดงโพสต์ทั้งหมด



The Last Man in the World!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?


บทที่ 2 : พาราดินสาวผู้เคร่งครัด





     "ไง!! แกคิดว่าคนอย่างแก จะสู้กับคนอย่างพวกฉันได้เหรอ" ผู้หญิงร่างโตเหมือนคิงคองพูดขี้น พลางถุยน้ำลายใส่ลงพื้นอย่างน่าสมเพช


     "นี่ยัยคิงคองดั้งยุบ ยังไม่ได้สู้เลย แล้วแกรู้ได้ยังไง ว่าคนอย่างฉันจะแพ้" ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าตากวนบาทาให้


     "แก แกกล้าว่าฉันเป็นคิงคองเหรอ วันนี้แกได้ตายสมใจอยากแน่" พูดจบยัยนั่นก็วิ่งเข้าใส่ฉันพร้อมกับลูกตุ้มเหล็ก และแล้วการตะลุมบอนระหว่างฉันกับยัยคิงคองก็เริ่มต้นขึ้น


     "โธ่เอ๊ย! มีปัญญาแค่นี้เองเหรอ ถ้ามีปัญญาแค่นี้ ก็คงเอาชนะคนอย่างฉันไม่ได้หรอก ยัยคิงคองกระจอกเอ๊ย!" ฉันพูดพร้อมกับปัดฝุ่นที่ติดตามชุดเกราะตามกระโปรงออก และเดินจากยัยคิงคองหน้าเมื่อยพวกนั้นมาอย่างกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


      สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ "เอมิเลีย" เป็นหัวหน้าผู้ดูแลความเรียบร้อยของเมืองแห่งการเริ่มต้น แอนซาลนิส ถึงจะบอกว่าเป็นเมืองแห่งการเริ่มต้นก็เถอะนะ แต่มันแทบจะไม่มีใครมาสมัครเป็นนักผจญภัยเลยนี่สิ เพราะโลกใบนี้มันได้สูญเสียการให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตไปหลายร้อยปีแล้ว และฉันสามารถจำใบหน้าผู้หญิงทุกคนในโลกนี้ได้ทุกคน ไม่ว่าจะทำอาชีพอะไร อยู่ที่เมืองไหน อายุเท่าไหร่ ฉันคนนี้ก็จำได้หมดไม่มีวันลืม


      "เป็นไงบ้างหัวหน้า ยัยพวกนั้นมันตายหมดหรือยัง" มิล เด็กรุ่นน้องที่กองอัศวินถามขึ้น ขณะที่ฉันกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของเมืองอย่างสุขี มิลเข้ามาอยู่สังกัดกองอัศวินเมื่อต้นปีก่อน เธอมาเห็นฉันตอนที่กำลังมีปัญหากับบอสที่หลุดออกมาจากท่อระบายน้ำ(ผีคุณยายจอมบ่น Lv.15) แล้วผลก็ปรากฏว่าฉันจัดการมันได้ เธอก็เลยเสนอหน้ามาอยู่กับฉัน โดยอ้างเหตุผลว่า 'ฉันอยากมีลูกพี่เก่งๆ ไว้ป้องกันเวลาฉันโดนตีนได้' เป็นยังไงล่ะ ( ̄﹏ ̄)


      "ยังไม่ตาย แค่กลับบ้านไปหยอดน้ำข้าวต้มแค่นั้นแหละ" ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าเบื่อหน่าย จะมาถามเพื่ออะไร ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่าผลต้องออกมาเป็นยังไง


      "ยัยพวกนี้ช่างกล้าเนอะ ท้าประลองฝีมือกับใครไม่ท้า ดันมาท้าคนอย่างหัวหน้าเอมิเลีย มันก็น่าจะรู้นะ ว่าหมาบ้าอย่างหัวหน้ากัดไม่ยอมปล่อยอยู่แล้ว" ยัยนี่มันชมหรือด่าฟะ ( ̄﹏ ̄)


      "อ้อ~! หัวหน้า! ได้ข่าวมาว่ามีเด็กเข้ามาใหม่สมัครเป็นนักผจญภัย แถมยังเป็นพี่น้องฝาแฝดอีกด้วย แต่ฉันยังไม่เคยเห็นหน้ายัยสองคนนั่นนะ ได้ยินว่าปราบ แฟนธ่อมเกิลด์ ได้เพียงแค่เลเวล 1 และดูท่าทางจะเก่งเอาเรื่องด้วยนะ" มิลพูดขึ้น


      "แล้วทำไม กลัวเหรอ กับแค่เด็กเข้ามาใหม่ ขอแค่ไม่มาหาเรื่อง ก็ไม่เห็นต้องไปยุ่งด้วย ถ้าสร้างปัญหาในเมืองนี้ล่ะก็ ฉันคนนี้จะไปจัดการมันเอง" ฉันพูดพร้อมหาวขึ้นมาปากกว้าง


      "ตอนนี้ยัยพี่น้องคู่นั้น ถูกยัยหมัดเหล็กคริซตี้ท้าประลองฝีมืออยู่กลางเมือง หัวหน้าจะไม่ไปห้ามพวกนั้นหน่อยเหรอ"


      "ยัยตริซตี้อีกแล้วเหรอ ให้ตายเถอะ เพราะแบบนี้ไงถึงไม่มีคนไปสมัครเป็นนักผจญภัยซะที" ฉันเดินตรงไปที่กลางเมืองตามที่มิลเล่าให้ฟังพร้อมกับทำหน้าเบื่อหน่าย






     ~" ตกลง!! จัดหาพื้นที่ท้าประลองมาได้เลย!! "~ เสียงของแฝดคนน้องดังขึ้น หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ได้เดินออกจากร้านและเดินตามคริซตี้ไปที่ลานกว้างที่อยู่ตรงใจกลางของเมือง คริซตี้ที่ร่างกายใหญ่โตและกล้ามแขนเป็นมัดมัด ส่วนพี่น้องฝาแฝดคู่นั้นตัวก็ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ก็ไม่มีความหวาดกลัวเลย


      ฉันเดินตามทั้งสองคนไปจนถึงกลางเมือง ผู้หญิงทุกคนในเมืองต่างพากันปิดบ้านและเดินออกมาดูการประลองนี้ ฉันเหลือบตาไปมองเห็น พาราดินหญิงที่ทำหน้าเซ็งๆ เดินตรงเข้ามา ฉันจึงได้ร่ายเวทย์เปลียนร่างของตัวเองให้กลายเป็นแมวตัวสีขาว และเดินหายเข้าไปในกลุ่มหญิงสาวที่กำลังยืนรอดูการประลองครั้งนี้




    "ยังไงก็รีบๆ หน่อยนะ ฉันต้องรีบไปทำธุระก่อนพระอาทิตย์จะตกดินน่ะ" ผมพูดออกไปพร้อมกัยเงยหน้ามองดูพระอาทิตย์


     "หืม? อยากให้ฉันรีบจัดการแกเร็วๆ เหรอ? ก็ได้! ขอมาแบบนี้เดี๋ยวฉันจะจัดให้" ยัยผู้หญิงที่ชื่อคริซตี้แสยะยิ้ม พร้อมกับเสียงหักนิ้วของตัวเองดังกร๊อบ   


     "เรย์ แน่ใจแล้วเหรอว่าจะไม่ให้พี่ขึ้นไปช่วยด้วย" พี่สาวยืนหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูผมและเหลือบสายตาไปมองคริซตี้ที่กำลังยืนหักนิ้วของตัวเองและหมุนคอไปมา


     "บังเอิญผมไปมองเห็นค่าสเตตัสของยัยนั่นเข้าน่ะ แต่ยังไม่รู้ว่าจะจับจังหวะการโจมตีได้รึเปล่า"


     "ใช้พลังตาเทพ*มองจังหวะการโจมตีก็ได้นี่นา" (*พรของเลเน่ : พลังดวงตาที่จับจังหวะการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามและสามารถดูค่าสเตตัสของฝ่ายตรงข้ามได้อีกด้วย)


     "ไม่เอาอ่ะ ผมไม่อยากโกงการต่อสู้ครั้งนี้ พี่ยืนดูผมไปเถอะ เดี๋ยวผมจะโชว์อะไรเจ๋งๆ ให้ดูละกัน" ผมเดินตรงเข้าไปหายัย คริซตี้ พร้อมกับทำหน้ากวนๆ ใส่


     "เห๊อะ! ทำหน้ายังงั้นไปเถอะ~! อีกเดี๋ยวหน้ากวนๆ แบบนั้นจะมีแต่ลอยหมัดเหล็กของฉัน" ผมกับคริซตี้จ้องหน้ากันอย่างไม่ละสายตา กรรมการเดินขึ้นมาบนเวทีและโบกมือให้คนข้างล่างสั่นระฆังทันที


     เสียงของระฆังดังขึ้น คริซตี้รีบวิ่งเข้าต่อยที่หน้าท้องของผมอย่างจังจนกระอักเลือดออกมา และก้มลงไปนอนกับพื้นเพราะอาการจุก เหล่าหญิงสาวที่ดูอยู่ด้านล่างได้แต่มองดูผมถูกคริซตี้กระทืบอยู่กับพื้นไม่ขยับไปไหน ผมจึงรีบกลิ้งตัวออกมาเพื่อที่จะตั้งหลักใหม่อีกครั้ง


     "จะไหวรึเปล่านะ เด็กคนนั้นน่ะ"


     "ถึงจะเลเวล 15 ก็เถอะนะ แต่สายอาชีพมันต่างกันมากเลย"


     "นักผจญภัยฝึกหัดไม่มีทางต่อสู้กับไฟท์เตอร์ได้หรอก" พี่สาวผมหันหน้าไปมองหญิงสาวกลุ่มหนึ่งที่พูดจนได้ยิน แต่พี่สาวก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปและหันหน้ากลับมามองผมที่เวที


     "เอ้า เอ้า~! ไอ่ใบหน้าวอนโดนเตะเมื่อตะกี้มันหายไปไหนแล้วล่ะ ห๊า~!" คริซตี้ดึงเสื้อของผมและยกขึ้นจนปลายเท้าแตะไม่ถึงพื้นเวที แล้วใส่หมัดตรงเข้าไปที่หน้าท้องอย่างต่อเนื่อง กลุ่มคนดูไม่อาจทนดูภาพที่น่ากลัวกว่านี้ต่อไปได้ จนมีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามาหาพี่สาวผมและยื่นมือไปจับไหล่ทั้งสองข้าง


     "นี่เธอ จะทนดูน้องสาวของตัวเองโดนอัดแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่กันน่ะ รีบขึ้นไปช่วยน้องของเธอสิ"


     "ไม่ล่ะ น้องของฉันไม่ได้ขอให้ช่วยนี่นา จะขึ้นไปช่วยเดี๋ยวมันจะผิดกฎเอานะ" พี่สาวผมพูดและปัดมือของหญิงสาวคนนั่นออกจากไหล่และชี้นิ้วให้กลับไปดูการต่อสู้ข้างบนเวทีอีกครั้ง


     อาชีพไฟท์เตอร์ จะเน้นเรื่องพละกำลังและร่างกายสูง ต่อให้โจมตีสวนกลับไปยังไงก็คงทำได้แค่ยัยนั่นคันเท่านั้น แต่จังหวะการชกมันช้าสุดๆ กว่าจะตั้งท่าใหม่และชกกลับเข้ามาที่ท้องเราก็ใช้เวลาไป 3 - 5 วินาที จังหวะการโจมตีก็มีแค่ต่อยอย่างเดียวไม่มีจังหวะอย่างอื่นเลยแบบนี้ ของกระจอก!


     "ต่อไปตาฉันบ้างล่ะนะ!" ผมรีบถอดเสื้อของตัวเองจนเหลือแต่ชุดชั้นในหลุดจากยัยกอริล่าได้ และต่อยเข้าไปที่เอวของยัยกอริล่าเต็มๆ ถึงแม้จะต่อยไม่เข้าจนยัยนั่นสวนกลับมาได้ แต่ผมก็รู้ว่าทิศทางของหมัดจะมายังไงและจะมาได้ไกลแค่ไหน


      "ชุดเล็กๆ ลายสีฟ้าสลับขาว(ลายทาง) แบบนั่นไม่เคยเห็นมาก่อนนั่นมันอะไรน่ะ"


      "จริงด้วย แต่ว่าดูๆ ไปแล้วมันก็น่ารักดีนะ" เหล่าหญิงสาวที่ยืนดูอยู่ด้านล่างมองชุดชั้นในของผมและหันหน้ากันไปถามคนอื่นๆ กันยกใหญ่ อะไรฟร๊ะ ผู้หญิงโลกนี้มันไม่รู้จักชุดชั้นในหรือยกทรงกันเลยเหรอวะ


     "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าน้องชายของฉันจะกล้าใส่ชุดชั้นในผู้หญิงน่ะ  (⊙ω⊙)" พี่สาวผมพูดออกมาพร้อมกับเอามือปิดปากและหน้าแดง


      "มันช่วยไม่ได้นี่หว่า ก็ผมอยู่ในร่างผู้หญิงนี่
‵(*>﹏<*)′ " ผมหน้าแดงและตะโกนเสียงออกไปแต่เบาราวกับเสียงกระซิบ

     "เฮ้ย! อย่ามัวหันหน้าไปมองทางอื่นเซ่!" เสียงของคริซตี้ดังขึ้นจนผมสะดุ้งโหยง หมัดเหล็กพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ผมรีบเอนหลังหลบทันที หมัดของคริซตี้ต่อยพื้นเวทีจนเป็นรูขนาดใหญ่ น่ากลัวชะมัด ถ้าเราโดนหมัดนั่นเข้าไปได้กลับจุดเซฟแน่ๆ

     "เป็นไปไม่ได้น่า พี่น้องฝาแฝดคู่นั่นมันไม่ได้อยู่ในข้อมูลในหัวของฉันเลยนี่นา" เอมิเลียที่ยืนมองอยู่ด้านหลังของคนดูถึงกับเหงือตก เธอรีบบอกให้มิลเปิดระบบข้อมูลประชากรผู้หญิงในโลกนี้ขึ้นมาทันที

     "มีปัญหาอะไรรึเปล่าหัวหน้า? ทำหน้าอย่างกับเห็นผี" มิลถาม แต่เอมิเลียก็ไม่ตอบกลับ เธอตรวจเช็ครายชื่อและจำนวนคนอยู่ต่อไปไม่หยุด จนหันหน้ากลับไปมองพี่น้องฝาแฝดคู่นั่นอีกครั้ง

     "ทุกวันก่อนที่ฉันจะออกมาตรวจความเรียบร้อยของเมืองแอนซาลนิส ฉันจะเช็คดูรายชื่อและจำนวนคนตลอดไม่เว้นวัน"

     "แล้วมันมีอะไรผิดปกติเหรอ?"

     "จำนวนผู้หญิงในโลกของเช้าวันนี้คือ 44,445,000,000 คน รวมกับคนที่ยังไม่มีการ์ด ถึงแม้มันจะไม่เพิ่มหรือลดจำนวนลง จนเวลาผ่านไปนับร้อยๆ ปีก็ตาม แต่ตอนนี้จำนวนผู้หญิงในโลกนี้คือ 44,445,000,002 คน" มิลถึงกับชะงักเมื่อได้ฟังจำนวนที่เอมิเลียพูดแล้วรีบหันหน้าไปมองพี่น้องคู่นั่นทันที

     "อย่าบอกนะว่า..." มิลค่อยๆ เหลือบตาไปมองเอมิเลีย

     "เออ..ยัยพี่น้องฝาแฝดคู่นั่น ต้องเป็นคนจากโลกอื่นแน่ๆ"

     แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง! เสียงระฆังน็อคดังขึ้น จนทำให้ทั้งสองคนตกใจแล้วรีบหันไปมองก็ได้เห็น คริซตี้นอนสลบอยู่กลางเวที ส่วนพี่น้องฝาแฝดคู่นั่นก็รีบวิ่งออกจากเมืองไม่รอผลประกาศชัยชนะ เอมิเลียได้แต่ยืนมองฝุ่นที่ฟุ้งกระจายไปทั่วตลอดเส้นทาง หน่วยพยาบาลได้แบกร่างของคริซตี้ลงมาจากเวทีและตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาล

     "เฮ้อ~! เล่นกับยัยกอริล่านั่นเพลินไปหน่อย เกือบจะกลับคืนร่างผู้ชายไปให้คนในเมืองนั่นเห็นเข้าซะแล้วสิ" ผมรีบถอดชุดชั้นในออกก่อนจะกลับคืนร่างผู้ชาย เพราะไม่อยากเห็นสิ่งที่ทำให้จิตหลอนไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
( ̄ε(# ̄)
     "เรย์ พี่ขอดูท้องของนายหน่อยสิ" พี่สาวผมเดินตรงเข้ามาและมองดูหน้าท้องของผม

     "โอ๊ย! อย่าแตะสิพี่ มันเจ็บนะ"

     "ถ้าใช้ตาเทพก็จบเรื่องนี้ไปนานแล้ว แต่นายมันพวกหัวดื้อ ชอบหาเรื่องใส่ตัวตลอดเลยนะ"

     "หนวกหูน่า ก็ผมไม่อยากถูกคนอื่นเค้าสงสัยนี่นา" ผมรีบหันหน้าหนี

     "นายนอนพักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปตักน้ำมาล้างแผลให้"

     "เข้าใจแล้วน่า" พี่สาวผมเดินออกจากห้องเพื่อจะไปตักน้ำ ผมนั่งลงบนกองฟางและก้มหน้ามองดูรอยช้ำที่อยู่เต็มหน้าท้อง ให้ตายเถอะน่า นึกว่าจะได้พลังของยัยพระเจ้าฝึกหัดแล้วจะทนความเจ็บปวดได้ซะอีก ผมบ่นลอยๆ จนไปมองเห็นแผ่นกระดาษหนึ่งใบตกอยู่ที่หน้าห้อง

     "รูปภาพ? พี่ทำตกไว้เหรอ?" ผมหยิบรูปภาพขึ้นมาดู ภาพที่ผมหยิบขึ้นมาดูเป็นรูปผมยืนถ่ายรูปคู่กับพี่และมีเด็กผู้หญิงอีกหนึ่งคนนั่งอยู่ตรงกลางเก้าอี้ยาวที่พวกเรานั่ง
   
     ภาพอดีต ก็ย้อนเข้ามาในความทรงจำของผมอีกครั้ง

    ~"แหวนวงนี้สวยจังเลยค่ะ"~ ภาพของเด็กหญิงวัยห้าขวบ ผมสีขาวของเธอยาวสลวยสวยไปตามลมที่พัดผ่านมาและอุ้มตุ๊กตาแมวตัวสีขาว กำลังยืนดูแหวนของเล่นที่วางขายตามท้องตลาดทั่วไปอย่างสนุกสนาน

      "นี่ กลับบ้านได้แล้วมั่ง เธอก็ได้ของไปตั้งเยอะแยะ ยังอยากจะได้อะไรอีกเนี่ย" เด็กนักเรียนชายเดินตรงเข้ามาดูแหวนที่เด็กหญิงคนนั่นกำลังนั่งดูอยู่ เด็กผู้ชายคนนั้นเป็นใครไม่ได้นอกจากผม ความจริงแล้วผมไม่ได้อยู่กับพี่เลเน่แค่สองคนหรอกนะ เด็กผู้หญิงคนนี้คือน้องสาวคนเล็กของพวกเรา เธอเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อกับแม่ผมไปรับมาจากสถานรับเลี้ยงเด็ก จนเกิด
อุบัติเหตุรถคว้ำระหว่างทางขากลับ มีเพียงเธอเท่านั่นที่รอดชีวิต ผมกับพี่สาวตกลงกันและบอกญาติผู้ใหญ่ว่าเด็กคนนี้พวกเราจะขอเป็นคนรับเลี้ยงเธอเอง เพราะนี้คือของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของพ่อแม่ที่เหลือทิ้งเอาไว้ ตอนแรกๆ เธอหวาดกลัวผมและพี่สาวมาก จนไม่ยอมออกจากห้องไปไหน จะออกมาก็ตอนจะเข้าห้องน้ำเท่านั้น พอถึงวันเกิดผมและพี่ก็ออกเงินกันไปซื้อตุ๊กตาแมวมาให้ พอให้ของขวัญวันเกิดไปก็ติดใจจนหิ้วไปไหนมาไหนด้วยเป็นประจำ แต่เธอมีนิสัย ป้ำๆ เป๋อๆ วันนึงไปทำตุ๊กตาหล่นหายไปที่ไหนก็ไม่รู้ ผมและพี่สาวเลยต้องช่วยกันตระเวนหาอย่างเอาเป็นเอาตาย จนเอามาคืนให้จนได้และเธอก็ดีใจมาก...

      ตั้งแต่วันนั้น เธอก็เอาแต่ตามผมต้อยๆ ไปทุกที่...

      "คุณลุงคะ~! แหวนคู่นี้ขายยังไงเหรอคะ?"

      "โฮ๊ว~! สายตาเฉียบแหลมมากแม่หนูน้อย นี่คือแหวนสำหรับคู่รัก ถ้าคู่รักไหนได้สวมแหวนคู่นี้ล่ะก็จะได้รักกันและอยู่ด้วยกันจนชั่วฟ้าดินสลายเลยล่ะ" ตาลุงคนขายพูดออกมาซะโอเวอร์ เพื่อจะหลอกเด็กให้ยอมควักเงินออกมาซื้อแหวนคู่นี้ แต่เอามาหลอกคนอย่างเราไม่ได้หรอกน่า ไม่มีทาง~!

      "วิเศษมากเลยค่ะ คุณลุง! หนูขอซื้อแหวนคู่นี้เลยนะคะ" (⊙⊙ ) เฮ้ย~! ทำไมถึงโดนหลอกง่ายดายขนาดนี้ฟ๊ะเนี้ยยัยเด็กคนนี้ สุดท้ายตัวผมก็ต้องเป็นคนจ่าย

      "อ๊ะ หนูให้" เด็กหญิงยื่นแหวนอีกหนึ่งวงมาให้ผม

      "นีมันแหวนของคู่รักนะ เธอต้องเอาแหวนวงนี้ไปให้คนที่เธอรักซะสิ"

      "คนที่หนูรักก็ยืนอยู่ข้างหน้าหนูอยู่นี่ไงล่ะคะ เท่านี้หนูก็จะได้อยู่กับพี่ไปตลอดจนชั่วฟ้าดินสลายแล้ว เย้ เย้~" คำพูดของเธอทำเอาผมหน้าแดง เราทั้งสองคนจึงเดินจูงมือกันกลับบ้าน วันหนึ่งพวกเพื่อนๆ ในโรงเรียนของผม เห็นผมกับเด็กหญิงคนนี้ไปไหนด้วยกัน จนกลายเป็นเรื่องตลก เลยพากันล้อเลียนจนทำให้ผมอายมาก ผมปรึกษากับพี่สาวว่าจะทำยังถึงจะแก้ไขเรื่องนี้ได้

      "ลองพยายามตีตัวออกห่างจากเค้าไปสักพักหนึ่งดูสิ บางทีเค้าอาจจะมีความเกรงอกเกรงใจเราขึ้นมาบ้างก็ได้นะ" พี่สาวพูดแบบนั้น ผมจึงทำตามคำแนะนำของพี่สาว

      "อย่าตามมานะ!" ผมตะคอกเสียงใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมฟังที่ผมพูดเลย ผมจึงนึกอะไรโง่ๆ อยากแกล้งเธอขึ้นมา เลยแกล้งออกวิ่งเต็มฝีเท้าเพราะรู้ว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นั้นไม่มีทางตามทันแน่ และผลร้ายที่ตามมาก็เกิดขึ้น...

      เอี๊ยด~! โครม! เสียงนั้นได้ดังสนั่นไปทั่วท้องถนน ผมรีบวิ่งกลับมาดูก็ได้เห็นแต่รอยเบรกของรถพุ่งลงไปที่แม่น้ำที่ไหลผ่านเมือง ผมเหลือบตาไปเห็นตุ๊กตาแมวตัวสีขาวที่เต็มไปด้วยเลือดทั่วทั้งตัว คนที่เห็นเหตุการณ์บอกว่ามีเด็กผู้หญิงผมยาวสีขาวอุ้มตุ๊กตาแมววิ่งมาตัดหน้ารถและถูกชนเข้าไปเต็มๆ และตกลงไปที่แม่น้ำพร้อมไปกับรถ

     ~"ไม่...ไม่จริงใช่มั้ย!! คารินนนนนนนนน!!!"~ ผมเรียกชื่อของเธอและพยายามจะวิ่งลงไปที่แม่น้ำแต่ก็ถูกห้ามเอาไว้ ตำรวจได้ส่งทีมกู้ภัยมาค้นหา พวกเค้าพบรถที่ตกลงไปพร้อมกับศพคนขับที่อยู่ข้างใน แต่ไม่พบร่างของเด็กผู้หญิงที่ถูกชน ผมและพี่ขอร้องให้ทีมกู้ภัยค้นหาน้องสาวของเราอีกครั้ง จนเวลาได้ผ่านไป 2 อาทิตย์ ก็ยังไม่มีวี่แววข่าวพบร่างเด็กผู้หญิงผมสีขาวอีกเลย

     "เรย์"

     "..."

     "เรย์!!"

     "หะ...หา" ผมสะดุ้งโหยง เมื่อพี่สาวเรียกผมซะเสียงดัง

     "เป็นอะไรหรือเปล่า คิดอะไรอยู่เหรอ ถึงได้ทำหน้าตาซีเรียสขนาดนั้น" พี่สาวถามขึ้นพร้อมกับจ้องหน้าผมเขม็ง

     "พะ...พี่ครับ...รูปใบนี้..."  ผมยืนรูปออกมาให้พี่สาวดู เธอรีบคว้าออกมาจากมือของผมและยัดเก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ เธอไม่พูดไม่จาอะไรและเดินผ่านไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมพยายามจะถามอีกครั้งแต่ก็โดนสันมือของเธอสับเข้าไปที่ท้ายทอยอย่างแรง ก่อนสายตาของผมจะหลับตาลงก็ได้สังเกตเห็นปากของพี่สาวผมพูดอะไรบางอย่างออกมา ผมล้มลงไปนอนบนกองฟางและหมดสติไปทันที

     "ฉันจะไม่ยอมเสียใครไปมากกว่านี้อีกต่อไปแล้ว เพราะนายคือคนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต" คำพูดนี้ได้ดังเข้ามาในความฝันของเราอีกแล้วเหรอ เจ้าของเสียงนี้เป็นใครกันแน่นะ อยากรู้จัง...

     เอกอี้เอ้กเอ๊ก~! เช้าของวันนี้ก็ได้มาถึงผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือมาลูบที่ท้ายทอยเบาๆ ผมก้มลงไปมองหน้าท้องของตัวเองก็ถึงกับชะงัก รอยช้ำตามท้องไม่มีแถมยังไม่เจ็บปวดอีกด้วย ช่วงที่ผมกำลังตกตะลึงก็รู้สึกขยับแขนขวาของตัวเองไม่ได้ ผมจึงเหลือบตาลงไปมองก็ได้เห็นพี่สาวของผมนอนแก้ผ้าและกอดแขนผมเอาไว้ซะแน่น โอ๊วแม่เจ้า~! นี้เราโดนพี่สาวตัวเองข่มขืนไปแล้วยังงั้นเหรอ!? ผมสะดุ้งตัวออกมาและค่อยๆ คลานถอยหลังไปอยู่ตรงมุมห้อง

     "งืม~ เช้าแล้วเหรอเนี่ย อ้าว? นายเป็นอะไรไปอีกล่ะนั่น ทำไมถึงไปนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่แบบนั้น?" พี่สาวผมค่อยๆคลานเข้ามาหาผมทั้งๆ ที่ตัวเองกำลังโป๊อยู่ แสงแดดของยามเช้าได้ส่องแสงออกมา ร่างกายผมจึงได้กลายเป็นผู้หญิงอีกครั้ง  

     "พี่น้องฝาแฝด เลเน่และเรย์เนสอยู่ข้างในนี้สินะ!"

     "ท่านเอมิเลียคะ พุ่งเข้าไปเปิดประตูห้องโดยที่ไม่เคาะประตูก่อนแบบนั้น มันเสียมารยาทกับคนที่อยู่ข้างในห้องนะคะ" เอมิเลียเปิดประตูพุ่งพรูดเข้ามาพร้อมกับเจ้าของคอกม้าที่กำลังพยายามห้ามไม่ให้เข้าไป ภาพที่ทั้งสองคนเห็นคือ แฝดคนพี่ที่กำลังโป๊อยู่กำลังคลานเข้าไปหาแฝดคนน้องที่กำลังนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่มุมห้อง เอมิเลียเห็นภาพดังกล่าวจนให้เธอหน้าแดงจนควันพุ่งออกมาจากหัว

      "อ๊ะ~! Σ( ° △ °|||) " พี่สาวผมหันหน้าไปมองเจ้าของคอกม้าที่กำลังทำหน้าเขินอายและยกมือขึ้นมาจับแก้มส่ายหน้าไปมากับอัศวินหญิงผมสั้นสีม่วงเข้มกำลังเตรียมระเบิดอารมณ์ออกมาในไม่ช้า

      "คือว่าเรื่องนี้...ฉันอธิบายได้นะคะ" พี่สาวผมพยายามจะหาข้อแก้ตัว

      "ซิก~! หมดกัน...ความบริสทธิ์ของน้อง...โดนพี่สาวของตัวเองช่วงชิงไปซะแล้ว ‵(*>﹏<*)′ "

      "แหงะ~! เดี๋ยวเถอะ! อย่าพูดอะไรที่ทำให้...คน...อื่นเค้า...เข้า...ใจ...ผิด  
Σ(⊙⊙")" พี่สาวผมรู้สึกถึงรังสีที่อันตรายที่กำลังยืนอยู่ข้างหลัง เอมิเลียไม่รอช้าจับพี่สาวผมใส่เสื้อตัวเดียวแล้วลากไปด่าข้างนอกคอกม้าทันที ส่วนเจ้าของคอกม้าก็เดินมาโอ๋ผมโดยการเอาหน้าอกมาซบที่หน้าผม หุหุหุ แผนการของเราสำเร็จไปได้ด้วยดี   ( ˇωˇ   )

     "ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้น้องตัวแสบ
( ̄ε(  ̄)" พี่สาวผมนั่งพับเพียบและโดนเอมิเลียด่าว่าเป็นชุดและไม่หยุดจนกว่าเธอจะด่าเสร็จ

     "อะแฮ่ม~! ต้องขออภัยจริงๆ ที่ฉันไม่รู้จริงๆว่า พี่สาวของเธอจะชอบนอนละเมอถอดเสื้อผ้าน่ะ(ถึงมันจะดูไร้ยางอายก็เถอะ)" เอมิเลียได้ฟังความจริงจากผม พี่สาวก็ได้หลุดรอดมาจากขุมนรกนั่นมาได้ ส่วนเจ้าของคอกม้าได้นำขนมปังและน้ำชามาเสริฟให้และเดินไปโอ๋พี่สาวผม

      "ไม่ทราบว่าท่านเอมิเลีย มาหาพวกเราสองพี่น้องในที่ที่ไม่น่าดูแบบนี้ มีธุระอะไรกับพวกเรายังงั้นเหรอคะ" ผมถามออกไป

      "โอ๊ะ! เกือบลืมไปเลยนะเนี้ย เพราะมัวแต่นึกภาพไร้ยางอายเมื่อกี้ จนเผลอลืมไปซะได้ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ" เอมิเลียพยายามหลบหน้าหนีผมและหน้าของเธอยังแดงไม่หาย

      "เห๊อะ! ยัยพาราดินโสดซิงตลอดชาติเอ๊ย  
( ̄3 ̄) " ผมคิด

      "พวกเธอสองพี่น้อง มาจากที่ไหนกันเหรอ"

      "เอ่อ...พวกเรามาจากกระท่อมกลางไร่ข้าวโพดที่อยู่ห่างจากที่นี่มากๆ และเบื่อหน่ายที่จะทำงานแบบนั้น จึงมาเป็นนักผจญภัยเพื่อจะเงินมาเลี้ยงชีพพวกเราสองพี่น้องยังไงล่ะคะ" ผมพยายามหาเรื่องโกหกมากลบกลืนไว้

      "กระท่อมที่อยู่กลางไร่ข้าวโพดที่ว่านี้ อยู่ที่โลกนี้รึเปล่าคะ?" ยัยพาราดินถามซะหลุดโลกไปไกลขนาดนี้เลยเหรอฟะ ผมชักจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาซะแล้วสิ

      "อ๊ะ...เอ่อ~! โลกก็มีแค่โลกใบนี้ใบเดียวไม่ใช่เหรอคะ พวกเราก็ต้องอยู่ที่โลกนี้อยู่แล้วสิคะ" ผมพยายามจะเล่นมุกขำๆ ออกไป แต่ดูเหมือนว่ายัยพาราดินนั่นจะไม่ขำด้วยนี่สิ


      "นั่นน่ะสินะคะ คำถามต่อไป การ์ดของนักผจญภัยฝึกหัดจะได้รับหลังจากสมัครเป็นนักผจญภัยที่สมาคมล่ามอนสเตอร์ การที่จะได้การ์ดมาก่อนสมัครนั้น จะต้องได้รับสิทธิพิเศษจากองค์ราชินีเท่านั่น พวกเธอเคยไปเข้าเฝ้าองค์ราชินีมาแล้วยังงั้นเหรอ? " ซวยแล้วไง ยัยพาราดินเริ่มตั้งคำถามยากขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้ ผมรีบเหลือบตาไปหาพี่สาว แต่เธอก็หลบหน้าหนีผมและเอาหน้าไปซบหน้าอกเจ้าของคอกม้าต่อไป ยัยพี่สาวงี่เง่าเอ๊ย ‵(*>﹏<*)′


      "ว่ายังไงล่ะคะ คุณเรย์เนส..." เอมิเลียรอฟังคำตอบจากผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง


      "คะ...คือ...อ้อ~! ก่อนที่พวกเราสองพี่น้องจะมาถึงที่เมืองนี้ ได้ไปช่วยเหลือเจ้าหญิงคนหนึ่งที่กำลังหลงทางกลับไปยังปราสาท พวกเราก็เลยพาเธอไปที่เมืองใกล้ๆ และเช่ารถม้าให้ส่งเธอกลับไปปราสาท เจ้าหญิงจึงตอบแทนพวกเราที่เข้ามาช่วยเหลือโดยขอให้องค์ราชินีทำเรื่องการ์ดนักผจญภัยให้น่ะค่ะ" โคตรมั่วเลยว่ะ ยัยนั่นจะเชื่อคำพูดของเรารึเปล่าว๊า


      "เจ้าหญิง? คุณเรย์เนสพอจะบอกชื่อของเธอให้ฉันทราบจะได้รึเปล่าคะ"


      "เอ่อ...ชื่อของเธอ...อ้อ! เอเลน่า เธอชื่อเอเลน่า" เอมิเลียถึงกลับชะงักเมื่อได้รู้ชื่อของเอเลน่า เธอลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไปโดยไม่บอกลาอะไรเลยซักคำ ผมได้แต่ทำหน้างงและรู้สึกโล่งใจมาก


      "นี่~ คุณเจ้าของคอกม้าชื่ออะไรเหรอ~ อยู่มาตั้งนานแล้วยังไม่ได้รู้ชื่อเลย" พี่สาวของผมไปกระซิบข้างหูเจ้าของคอกม้าและเป่าลมใส่เบาๆ จนทำให้เธอหน้าแดง


      "อ๊ะ เอ่อ ฉะ...ฉันชื่อ เอลนี่ ค่ะ"


      "เห๋~ ชื่อน่ารักผิดคาดเลยแห๊ะ ฉันอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้จังเลย ไปคุยข้างบนห้องนอนของเธอดีกว่ามั้ย..."


      "ทำแบบนั้นไม่ได้...อ๊าง~!" เอลนี่พยายามจะตอบปฏิเสธแต่ก็ถูกพี่สาวผมเป่าลมใส่หูเธออีกครั้ง


      "เฮ่ย! จะจี๋จ๋าไปถึงไหนมิทราบ" ผมเดินมาถีบพี่สาวจนกระเด็นหน้าทิ่มพื้น เอลนี่ลุกขึ้นยืนและก้มหัวขอบคุณผมแล้ววิ่งหนีเข้าไปในบ้านของเธอทันที


      "อยู่ๆ ทำบ้าอะไรของนายห๊ะ!  (╰_╯)  "


      "หนวกหูเฟ้ย! ยัยพี่สาวลามก โรคจิต บ้ากาม ต่ำช้า! นี่สินะ...ตอนที่ผมอยู่โรงเรียนแล้วนักเรียนหญิงทุกคนถึงเข้าใจผิดว่าเป็นพี่ เพราะว่าพี่ไปทำแบบนี้กับนักเรียนหญิงทั้งโรงเรียนล่ะสิท่า!"


      "อ้อ~! ที่พี่ทำแบบนั้น เพราะไม่อยากเสียตังค์ซื้อข้าวเที่ยง ก็เลยไปอ่อยเล็กๆ น้อยๆ กับนักเรียนหญิงพวกนั่นนิดหน่อย แต่ดูเหมือนจะได้ผลเกินคาด มันลามไปทั้งโรงเรียนเลยล่ะ" กูละเชื่อเลย! ฝีมือยัยพี่สาวตัวแสบของเรานี่เอง เพราะมีนักเรียนหญิงมาสารภาพผมบ่อย เพราะเข้าใจผิดนึกว่าเป็นคนพี่

       "โสดซิงตลอดชาติแบบยัยพาราดินนั่นแน่ๆ เลยเรา" ผมพูดพร้อมกับทำสีหน้าแบบคนจิตตกสุดๆ



      "โทษที~ พอดีว่าจะอ่อยยัยเอลนี่ให้อนุญาตพวกเราสองคนให้เข้าไปนอนพักที่บ้านของเธอแทนที่จะเป็นคอกม้าเหม็นๆ แบบนั้น แต่นายดันมาทำลายแผนการของฉันซะก่อนนี่สิ" อ่อ...แบบนั้นมันก็เข้าท่าดีนะ แต่ผมรู้สึกเจ็บใจพี่ยังไงไม่รู้สิ

      "พาราดินหญิงคนนั่นกลับไปแล้วเหรอ?"


      "อ่า แต่ดูเหมือนว่ายัยนั่นเริ่มสงสัยพวกเราเข้าแล้วน่ะ"


       "สงสัย? สงสัยอะไรเหรอ"


       "ยัยนั่นสงสัยว่า พวกเรามาจากโลกอื่นน่ะสิ" ผมตอบพร้อมทำหน้าเบื่อหน่าย และเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมจะไปหาเควสล่ามอนสเตอร์ที่สมาคม พี่สาวผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร เดินตามผมมาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย






       ~"เอ่อ...ชื่อของเธอ...อ้อ! เอเลน่า เธอชื่อเอเลน่า"~ แฝดคนน้องที่ชื่อเรย์เนส บอกว่าเจ้าหญิงที่ทั้งสองช่วยเหลือและตอบแทนโดยการมอบให้การ์ดนักผจญภัยมานั่นคือ 'เอเลน่า' ฉันรู้จักเธอเป็นอย่างดีรวมทั้งผู้หญิงทั่วโลก เพราะเธอคนนั้นคือพระเจ้าของ อัลเทมิสเวิร์ด ที่พวกเราอยู่ในตอนนี้ ที่เราบอกไปว่าราชินีเท่านั่นที่จะทำเรื่องมอบการ์ดนักผจญภัยได้ก่อนจะไปสมัครนั่นเป็นเรื่องโกหก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ายัยนั่นจะกล้าพูดชื่อพระเจ้าของเราโต้งๆ แบบนั่น ไม่ผิดแน่ ยัยพี่น้องฝาแฝดนั่นต้องมาจากต่างโลกแน่ๆ


       "เห๊อะ~! คนที่ทำให้ฉันสนใจได้ถึงขนาดนี้ กัดไม่ปล่อยแน่นอน(ยอมรับแล้ว) ฉันจะต้องรู้ความลับของพวกเธอสองคนให้ได้" ฉันพูดออกมาราวกับกระซิบ


       เช้าวันนี้ เป็นวันที่ดีที่ฉันเตรียมการจะจับผิดพี่น้องฝาแฝดคู่นั่นเป็นพิเศษ จึงมีเวลาเดินนวยนาดไปที่สมาคมมอนสเตอร์ แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู ฉันต้องแปลกใจอย่างมากว่านี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมพวกผู้หญิงทั้งเมืองนี้และเมืองอื่น ถึงได้มาสมัครเป็นนักผจญภัยเต็มไปหมด ฉันค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในสมาคมอย่างยากลำบาก เฮ้ย...นี่มันอะไรกันเนี่ย!!


      "หัวหน้าค๊า~! \( ≧ω≦ )/ " เสียงของมิลดังมาจากข้างในห้องสมัคร


      "มิล นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย ทำไมวันนี้ถึงมีคนมาสมัครเป็นนักผจญภัยกันซะเยอะเลยล่ะ" ฉันถาม


      "ดูนี่สิ...ดูนี่สิ!" มิลยื่นชุดเกราะของตัวเองออกมาให้ฉันดู สีชุดเกราะเงาวับเหมือนของใหม่ และรูปร่างของชุดเกราะนี้มันสำหรับสายอาชีพอัศวินที่มีเลเวล 100 ขึ้นไปนี่นา แต่ยัยมิลมันเลเวลแค่ 54 ทำไมยัยนั่นถึงใส่ได้ล่ะ


     "ชุดเกราะนั่นเธอไปเอามาจากไหนกันน่ะ"


     "อ้อ พี่น้องฝาแฝดคู่นั่นเค้าเอาไอเทมมาแจกให้กับคนที่มาสมัครเป็นนักผจญภัยและมีเกมเสี่ยงดวงให้ลุ้นรับไอเทมสวมใส่ระดับ S ด้วยนะ" มิลชี้นิ้วไปที่คู่พี่น้องฝาแฝดที่กำลังหมุดลูกกลิ้งเสี่ยงลุ้นไอเทมเริ่มจาก เหรียทอง 5,000G ไปถึงไอเทมสวมใส่ระดับ S โดยนำคูปองที่ได้มาจากการสมัครมาเสี่ยงโชค


     "ไปเอาไอเทมพวกนี้มาจากไหนกันนะ ยัยพี่น้องฝาแฝดคู่นั่น"


      2 ชั่วโมงก่อน เรย์นาร์ดได้ไปค้นดูกระเป๋าไอเทมที่ได้รับมาจากเอเลน่า แต่ของที่อยู่ข้างในมีแต่ไอเทมที่ทั้งสองคนสวมใส่ไม่ได้และไม่ตรงกับสายอาชีพเยอะมาก จึงคิดแผนว่า เราน่าจะเอาไอเทมพวกนี้ไปแจกให้คนในเมืองโดยการสมัครเป็นนักผจญภัยเพื่อมารับไอเทมสำหรับมือใหม่ท่าจะดี เอลนี่บังเอิญเดินมาได้ยินเข้าจึงบอกให้ไปร่วมมือกับสมาคมมอนสเตอร์ดูสิ  ทั้งสองได้ยินอย่างนั่นจึงรีบไปที่สมาคมและอธิบายทุกอย่างให้คนในนั่นฟัง จึงได้มีการประกาศไปทั่วโลกว่าจะมีไอเทมแจกสำหรับนักผจญภัยฝึกหัด จนเอมิเลียได้มาเห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อนี้


     "เอ๊ะ!? นั่นมัน เอลนี่ เจ้าของคอกม้าที่สองพี่น้องนั่นพักอยู่นี่ เธอคนนั่นก็มาสมัครด้วยงั้นเหรอเนี้ย" เอมิเลียเหลือบตาไปเห็นเอลนี่เดินไปจับมือกับเรย์เนสและเลเน่


     "หัวหน้าไม่ลองไปเสี่ยงโชคดูบ้างเหรอ เพราะมันมีสิทธิพิเศษสำหรับเจ้าหน้าที่ในเมืองนี้ด้วยนะ" มิลบอกฉันแบบนั่น มันก็น่าสนใจดีไม่น้อยนี่นา ฉันเดินตรงเข้าไปหาพี่น้องคู่นั่นทันที


     "อ๊ะ!? ท่านเอมิเลียก็มาเสี่ยงโชคด้วยเหรอ เข้ามาสิๆ" เรย์เนสดึงแขนฉันเข้ามาข้างในห้องและบอกวิธีการเล่น


     "แค่หมุนลูกกลิ้งอันนี้ให้ชี้ไปที่ช่องสีก็พอใช่มั้ย?"


     "ใช่แล้วจ้า~ หมุนเลยๆ ( ̄︶ ̄)" แฝดคนน้องนี่ทำหน้าตาน่าหมั่นใส้ชะมัด ฉันหมุนลูกกลิ้งและมองดูเข็มที่กำลังหมุนวนไปมา จนมันมันหยุดและชี้ไปที่ช่องสีทอง


     "ว้าว~! รางวัลใหญ่ออกมาแล้วค๊า!" แฝดคนพี่เลเน่ ตะโกนเสียงออกมาซะดังลั่นจนฉันตกใจ คนอื่นๆ ที่ยืนต่อแถวสมัครก็หันหน้ามามุงดูกันยกใหญ่


     "รางวัลใหญ่เหรอ? สงสัยคงจะเป็นคูปองไปเที่ยวหรือไอเทมหายากธรรมดาๆ เท่านั่นล่ะมั่ง" ฉันคิดแบบนั้น


     "ไอเทมระดับตำนาน 'ดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์' ค้า!  \(  ^ω^  )/ " เอลนี่ ยกกล่องดาบออกมาวางข้างหน้าฉัน


     "อ่อ...ดาบระดับตำนานหรอกเหรอ เฮัย! อะไรกันกันเนี้ย!? (⊙_⊙) " ฉันตกใจมากเมื่อได้รู้ว่าของรางวัลคืออะไร ทุกคนรีบวิ่งมาแสดงความยินดีจนฉันพูดอะไรไม่ถูก เวลาผ่านไปจนถึงเย็น วันนี้ฉันก็ไม่ได้สืบหาข้อมูลอะไรจากพี่น้องคู่นั้นเลย


     "ไอเทมระดับตำนานมันไม่ได้จะหามาได้ง่ายๆ เลยนะ ทำไมพวกนั่นถึงมีของแบบนี้ได้ล่ะ" ฉันพูดอยู่คนเดียว


     "นั่นคุณเรย์เนสนี่นา" กลุ่มหญิงสาวร้านเย็บผ้าวิ่งไปหาแฝดคนน้องอย่างไว


     "อ๊ะ...เอ่อ มีธุระอะไรเหรอคะ? \(  ≧ 3 ≦)/" ท่าทางของเรย์เนสดูเหมือนคนกำลังเร่งรีบ


     "คุณเรย์เนสคะ ฉันขอยืมชุดที่เรียกว่า ชุดชั้นใน จะได้รึเปล่าคะ (˙ ω ˙  ) "


     "หา!? จะเอาไปทำอะไรหรือ!? (  ⊙﹏⊙)° "


     "พอดีพวกฉันเห็นตอนที่คุณต่อสู้กับคริซตี้เมื่อวานนี้ แล้วไปเห็นคุณเรย์เนสถอดเสื้อ พวกเราช่างเย็บผ้าเห็นว่าชุดนั่นมันน่ารักมากเลย ก็เลยอยากจะได้ตัวต้นแบบเย็บและออกแบบมันขึ้นมาน่ะค่ะ \( ≧ ▽ ≦ )/ "


      "คะ...คือว่าตอนนี้ฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะเอามาให้นะ"


      "พวกเราอยากได้ตอนนี้น่ะค่ะ ( ¯▽¯ ) " สายตากลุ่มหญิงสาวช่างเย็บผ้ามองไปที่หน้าอกของเรย์เนส


      "ขอมาแบบนั้นเดี๋ยวฉันคนนี้จะจัดให้เอง" แฝดคนพี่เลเน่ถลกเสื้อของเรย์เนสขึ้น กระชากชุดชั้นในออกมา จนทำให้ช่างเย็บผ้ายืนดูหน้าอกของเรย์เนสอย่างไม่ละสายตา


      "ห๊ะ!! Σ( ° △ °|||) " เรย์เนสที่โดนกระชากชุดชั้นในออกไปก็ร้อง 'กรี๊ด' ซะดังลั่น และวิ่งหนีออกจากเมืองทันที


      "หน้าอกของคุณเรย์เนส...สวยจังเลยน้า ( ° ▽ °  )♡ " ฉันนั่งดูกลุ่มหญิงสาวช่างเย็บผ้าได้ชุดชั้นในมาจากเลเน่และเดินกลับเข้าไปในร้าน แต่ก็น่าแปลกนะ ทำไมยัยแฝดคนน้องถึงชอบกลับคอกม้า ก่อนพระอาทิตย์จะตกดินด้วยล่ะ

       "ถ้าจับผิดตอนกลางวันไม่ได้ เราก็ไปจับผิดตอนกลางคืนสิ โธ่เอ๊ย...ของแค่นี้" ฉันเดินกลับไปที่บ้านเพื่อเตรียมของเพื่อจะไปจับผิดพี่น้องฝาแฝดคู่นั่นสำหรับคืนนี้ทันที




      "ให้ตายเถอะยัยพี่บ้า ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเลย ไอ้เรารึ เกือบจะกลับมาที่นี่ไม่ทันก่อนพระอาทิตย์ตกดินซะแล้ว" ผมรีบถอดชุดออกและสวมผ้าขนหนูที่เอลนี่เตรียมเอาไว้ แล้วเดินออกจากคอกม้าเพื่อที่จะไปอาบน้ำ ทำไมผมถึงชอบอาบตอนกลางคืนเหรอ? แน่นอนอยู่แล้ว ผมเป็นผู้ชายนี่ จะมาอาบตอนอยู่ในร่างผู้หญิงน่ะ ทำไม่ได้หรอกเน้อ ╮(╯▽╰)╭




      "อุ๊ยตายจริง ยังไม่กล้าอาบน้ำตอนอยู่ในร่างผู้หญิงอีกเหรอจ๊ะ " พี่สาวเดินสวนทางผม แถมยังพูดหยอกล้อใส่ผมอีก


      "หนวกหูน่า จะไปไหนก็ไปเลย ( =‵ ′= ) "


      "หึ หึ หึ คราวนี้แหละ ฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเธอมาจากโลกอื่นจริงๆ" เอมิเลียค่อยๆ เดินย่องเข้ามาแอบอยู่หลังคอกม้า เธอค่อยยืนหน้าเข้ามาดูข้างในห้องจากหน้าต่าง แล้วเห็นแค่เลเน่กำลังนอนเล่นอยู่บนกองฟางคนเดียว เอมิเลียเริ่มมองหาเรย์เนส แต่ก็เห็นแค่กองเสื้อผ้าที่เพิ่งจะถอดกองอยู่กับพื้น เธอจึงตัดสินใจเดินไปที่แม่น้ำข้างๆ


      "เฮ้อ~ อยู่ในร่างผู้ชายตอนอาบน้ำเนี่ย รู้สึกดีเป็นบ้าเลย <( ̄︶ ̄)>"


      แซ่ก แซ่ก แซ่ก ผมได้ยินเสียงฝีเท้าของคนที่เดินเหยียบหญ้า ค่อยๆ ตรงมาใกล้ผมเรื่อยๆ สงสัยคงจะเป็นพี่แน่ๆ โตมาขนาดนี้แล้ว ยังจะเล่นเป็นเด็กอยู่แบบนี้อีก


      "ยัยพี่สาวโรคจิต! คิดยังไงมาแอบดูน้องชายตัวเองอาบน้ำน่ะ ห๊า! ( =‵ ′= ) " ผมรีบยืนแล้วหันไปตวาดคนที่อยู่ข้างหลังผม ซึ่งผมแน่ใจว่าต้องเป็นพี่สาวผมแน่นอน


      "ว้าย! ขอโทษค่ะ พอฉันจะมาหาผู้หญิงคนอีกหนึ่งที่อยู่ในคอกม้า..." เอมิเลียสะดุ้งตกใจและรีบก้มหน้าขอโทษ


      เหตุการณ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ก็ได้เกิดขึ้นมาแล้ว คนที่ไม่อยากให้รู้ตัวตนที่แท้จริงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มที่กำลังโป๊อยู่ ยืนเต๊ะท่าชี้นิ้วใส่ภายใต้ความมืด


      Σ( ° △ °|||)  อ๊ะ...!?
  
        ( ⊙_⊙)  เอ๋...


       ผมยืนตัวแข็งไม่ขยับไปไหน ส่วนเอมิเลียก็มองหน้าผมด้วยดวงตาที่เปิดกว้าง เธอค่อยๆ เหลือบตามองลงไปข้างล่างอย่างช้าๆ และเตรียมพร้อมจะร้อง 'กรี้ด' ให้สุดเสียงแน่ๆ


      ผวัะ!! พี่สาวผมได้ใช้สันมือสับเข้าไปที่ท้ายทอยของเอมิเลียก่อนที่เธอจะร้องส่งเสียง ผมจึงรีบวิ่งไปรับร่างของเธอก่อนล้มไปที่พื้น ผมเงยหน้าไปมองพี่สาวพร้อมกับเหงือที่กำลังไหลออกมาจากหน้า




      พวกเราควรจะทำยังไงดีล่ะทีนี้...






—————— To Be Continued ——————



     



[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3394
  • Money: 5494
  • Tz: 3394
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 11-2-2016 08:55:07 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1288
  • Money: 1998
  • Tz: 1297
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4560
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 11-2-2016 13:04:10 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย anuchac เมื่อ 11-2-2016 08:55
ขอบคุณครับ

ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นครับ ถ้านิยายเรื่องนี้สนุกและติดตามไปเรื่อยๆ แบบนี้ ผมก็ยินดีที่จะให้สนุกมากยิ่งขึ้นครับ

[Platinum Member]


  • โมเอะ: 430
  • Money: 101
  • Tz: 427
  • Posts: 98
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 25-8-2016
พลังน้ำใจ: 2
โพสต์เมื่อ 28-8-2016 22:28:13 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
เห็นพญามังกรแล้วสินะ

[Expert Member]


  • โมเอะ: 36
  • Money: 160
  • Tz: 36
  • Posts: 4
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 17-8-2013
พลังน้ำใจ: 0
โพสต์เมื่อ 23-10-2016 00:07:53 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ตอนที่ 1 อยู่ไหนหรอคะ หาไม่เจอ

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1288
  • Money: 1998
  • Tz: 1297
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4560
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 23-10-2016 10:44:12 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ต้นฉบับโพสต์โดย sminkkiki เมื่อ 23-10-2016 00:07
ตอนที่ 1 อยู่ไหนหรอคะ หาไม่เจอ

ผมลบทิ้งไปแล้วอ่าครับ เมื่อ 5 เดือนก่อนเว็บนี้ล่มแล้วกระทู้นิยายเรื่องนี้มันหายไปเยอะ แอดมินเค้ากู้กลับมาได้แค่ครึ่งเดียว และตอนนั้นผมอารมณ์เสียแล้วเผลอหลบบทแรกไปเพราะหมดกำลังใจที่จะทำ ถ้าอยากอ่านเดี๋ยวผมจะทำขึ้นมาให้ใหม่นะครับ


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 22-10-2018 23:24 , Processed in 0.054220 second(s), 31 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th