เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1341|ตอบกลับ: 1

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4622
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 5-3-2016 23:26:21 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 6-3-2016 00:00



The Last Man in the World!? ผมคือผู้ชายในโลกคนสุดท้าย!?


บทที่ 10 : ถ้าคิดว่าฆ่าได้ก็ฆ่าซะ!






        เด็กหญิงร่ำไห้เพียงลำพังตลอดเวลา เพียงเพราะเกิดมาเป็นลูกโสเภณี จึงถูกคนในหมู่บ้านชิงชังมาตั้งแต่เกิด แต่ถึงอย่างนั้น  เด็กหญิงก็ยังฝืนปั้นรอยยิ้ม ยอมก้มหัวให้คนเหล่านั้นเสมอมา ไม่ว่าจะถูกเกลียดชังสักเท่าไหร่


        ชาวบ้าน :"ลูกโสเภณีอย่างแกน่ะ...ไม่มีใครเค้าอยากรับแกมาเลี้ยงหรอก ไปให้พ้น!!"

        ทว่าใจจริงแล้ว...เด็กหญิงปราถนาให้ใครสักคนมาช่วย ปราถนาให้ใครสักคนมาโอบกอด ปราถนาให้ใครซักคนมอบความรักให้...


        ซิสเตอร์(แม่ชี) : "อ้าว? มาที่นี่อีกแล้วเหรอ เข้ามาสิจ๊ะ"

        เด็กหญิงนร่ำไห้สวดมนต์อ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้าเพียงลำพัง และเชื่อมั่นว่าขอเพียงยึดมั่นในความดีงาม ก็จะมีคนมอบความรักให้ในสักวัน


        ชาวบ้าน : "แค่ก...แค่ก โอ้ย...ทรมารเหลือเกิน..."

        วันหนึ่งเกิดโรคระบาดขึ้นในหมู่บ้านของเด็กหญิง ผู้คนในหมู่บ้านเลือกเด็กหญิงเป็นเครื่องสังเวย และเผาโบสถ์ที่เด็กหญิงอยู่ข้างใน


        แต่แล้วปาฎิหารย์ก็เกิดขึ้น พระผู้เป็นเจ้าทรงเลือกเด็กหญิงผู้นี้ เธอเดินออกมาจากโบสถ์ที่กำลังลุกไหม้ทั้งที่ไม่มีรอยไหม้ติดตามตัวเลย ทว่าผู้คนที่ได้เห็นปาฎิหาริย์กลับร้องตะโกนเป็นเสียงเดียวกันว่า...


       "ปีศาจ"


      พระผู้เป็นเจ้ามิได้เหลียวแลเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย พระองค์เพียงแค่มอบพลังอันมากมายจนเกินไปให้เท่านั้น เหล่าผู้คนก็มิได้เหลียวแลเด็กหญิงเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่หวาดกลัวและสาปแช่งว่าเป็น 'ปีศาจ' เท่านั้น


        มีเพียงปีศาจนิสัยประหลาดตนหนึ่งเท่านั้น ที่ยอมเหลียวแลเด็กหญิงผู้นี้


       "ถ้าไม่มีมนุษย์คนไหนเหลียวแลแบบนี้ เจ้าก็มาอยู่ปราสาทของข้าซะสิ แต่เจ้าจะต้องกลายเป็นซอมบี้นะ"






         เรย์นาร์ด : "บัด...ซบ...เอ๊ย!!"


        เลเน่ : "ตะโกนเสียงออกมาซะดังเลย เป็นบ้าอะไรของนายเนี้ย?"

       จะไม่ให้ตะโกนเสียงโวยวายได้ยังไงล่ะครับ...ตอนนี้ผมกับอาเจ๊กำลังจะไปตามลอนจากลับมา แต่ดูเหมือนว่าการแกะรอยตามเธอไปนั้นเริ่มใช้การไม่ได้แล้ว เพราะผมกับอาเจ๊เดินเข้าไปในป่าเขาวงกตและตอนนี้หลงทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว...



     ลอนจา : "เอาล่ะ..ไปที่ไหนดี ริมชายฝั่งทะเล...ในภูเขาที่ไร้มนุษย์...แต่ถ้ากลับไปที่ปราสาทมารแดงก็คงน่าขำดีเหมือนกัน...จริงด้วยเนอะ...กลับปราสาทมารแดงดี...กว่า"


       ลอนจาที่กำลังนั่งอยู่บนโขดหินข้างนอกป่าเขาวงกตสัมผัสถึงพลังเวทย์มหาศาลสองจุด ตกลงมาจากฟ้าใส่เธอจนกระเด็นปลิวออกไปที่กลางพื้นถนน


       ลอนจา : "อ๊ะ...อู๊ย!! อั่ก...!"


       เสียงปริศนา : "จะไปไหนเหรอ...? ลอนจา..."


       เสียงปริศนาดังออกมาจากหลุมที่กำลังลุกไหม้ตรงจุดที่ตกใส่ลอนจาจนกระเด็นออกมา และก็มีเงาคนสอนคนเดินออกมาจากกลุ่มควันไฟ


       ลอนจา : "สะ...สเปคเตอร์...!!"


       "ใช่แล้ว พวกเราคือสเปคเตอร์แห่งปราสาทมารแดง แอสด้า และ ไวโอล่า"

       ปีศาจสาวผมดำยาวตรงและสวมผ้าคุมขาดๆ สีดำสองตน แนะนำตัวเองให้ลอนจาที่กำลังนอนอยู่กับพื้นฟัง


       ลอนจา : "พวกเธอสองคนมาทำอะไรที่นี่ จะมาพาตัวฉันกลับไปงั้นเหรอ?"


       ไวโอล่า : "พวกฉันรู้ว่าเธอเพิ่งจะเดินออกมาจากป่าเขาวงกตนั้นมาเมื่อตะกี้นี้ เลยอยากจะให้เธอช่วยนำทางให้พวกฉันเข้าไปข้างในป่าหน่อยสิ"


       แอสด้า : "พวกฉันจะไปฆ่าเจ้าผู้ชายในโลกคนสุดท้ายที่ชื่อว่า เรย์นาร์ด...!"


       ลอนจา : "ว่าไงนะ!? เรย์นาร์ดแอบตามฉันมายังงั้นเหรอ!?"

       ลอนจาถึงกับเหงื่อตกหน้า แล้วรีบหันไปมองป่าเขาวงกตที่เธอเพิ่งจะเดินออกมา



       เลเน่ : "นี่นาย...กำลังทำอะไรน่ะ?"

       อาเจ๊ยืนมองผมกำลังกอดต้นไม้ใหญ่พร้อมกับทำหน้างง


       เรย์นาร์ด : "ก็กอดต้นไม้อยู่ยังไงล่ะ ถามมาซะได้...วู้~"


       เลเน่ : "เออ...ฉันเข้าใจ แต่นายจะกอดต้นไม้ไปเพื่อ...?"


       เรย์นาร์ด : "ความรู้จากกิจกรรมลูกเสือยังไงล่ะ หากคนเราหลงป่าแล้วไม่มีเข็มทิศ ก็ให้เงยหน้ามองหาดาวเหนือเป็นตัวบอกทิศทาง แต่โลกนี้คงไม่มีดาวเหนือหรอก ผมก็เลยต้องกอดต้นไม้เพื่อดูว่าตรงลำต้นทิศทางไหนยังอุ่นอยู่ ถ้าตรงนั้นอุ่นก็แปลว่านั้นคือทิศตะวันตก" (*ใครเคยได้เรียนวิธีการแบบนี้มาและยังจำได้...ถือว่าแก่!)


       เลเน่ : อ่อ...จริงด้วย ฉันลืมไปซะสนิทเลย



       ไวโอล่า : "แผนก็ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่ให้เธอเดินเข้าไปในป่าเขาวงกต พวกฉันสองคนจะหลบอยู่ในเงาของเธอ เพื่อไม่ให้แฝดคนพี่รู้ตัว"


       แอสด้า : "จากนั้นเธอก็หาทางเข้าไปประชิดเจ้ามนุษย์ผู้ชายที่ชื่อเรย์นาร์ด จะเข้าไปข้างหน้าหรือข้างหลังก็ตามใจเธอ"


       ลอนจา : "หลังจากที่ฉันเข้าไปใกล้เรย์นาร์ดแล้ว พวกเธอจะทำยังไง?"


       แอสด้า : "หัวของมันก็จะหลุดออกจากบ่าไงล่ะ"


       ลอนจา : "พวกเธอจะฆ่ายังไงเค้าก็ไม่ตายหรอก เพราะไม่มีสายเลือดของมารแดง และฉันก็คิดว่า...ฆ่าเค้าไปแล้ว แฝดคนพี่ที่ชื่อเลเน่ก็จะรู้ตัวแล้วตอบโต้คืนกลับมาแน่นอน"


      ไวโอล่า : "ไม่เป็นไร...เรื่องนั้นพวกฉันรู้อยู่แล้ว"

      ไวโอล่าหันหน้าไปมองแอสด้าเหมือนจะบอกว่า ให้เอาอาวุธที่จะสังหารออกมาให้ลอนจาดู


      แอสด้า : "นี่คือ 'เคียวโลหิต' ที่ถูกสร้างมาจากเลือดขององค์หญิงฟรานเดิ้ล"


      ไวโอล่า : ขอแค่มีเจ้านี่ พวกเราก็สามารถฆ่ามนุษย์ทุกคนในโลกนี่ได้สบาย ดีไม่ดีอาจจะได้ฆ่าแฝดคนพี่ไปด้วยนะ


      ลอนจา : ฉันจำได้ว่า องค์หญิงฟิวเลียร์สั่งให้องค์หญิงลิกซ์กับองค์หญิงฟราน 'พาตัวฉันกลับไป' ไม่ใช่ 'ให้มาฆ่าพี่น้องฝาแฝดคู่นั้น' นี่นา


      ไวโอล่า : "องค์หญิงทั้งสองมีเหตุผลหลายอย่างน่ะ จริงๆ ก็จะมาพาตัวเธอกลับไปนั่นล่ะ แต่พอได้ยินมาว่าผู้ชายคนนั้นทำสนธิสัญญาข้ารับใช้กับองค์หญิงเอมิเลีย แถมยังมีองค์หญิงเลสอยู่ที่นั้นด้วย จึงได้เปลี่ยนแผนให้ฆ่าผู้ชายคนนั้นซะ"


      ลอนจา : "..."

      คำพูดของปีศาจทั้งสองทำให้ลอนจาที่กำลังนอนฟังอยู่ ก็ทำหน้าจ๋อย แอสด้าเดินตรงเข้ามาและยื่นหน้าไปข้างๆ หูของลอนจา


      แอสด้า : "องค์หญิงลิกซ์ อยากให้เธอกลับไปหาไวๆ ด้วยนะ"


      ลอนจา : "เอ๋...?"


      ไวโอล่า : "เธอนี่น้า...คิดบ้างมั้ยว่าพวกเราถูกส่งมาทำไม? ถึงองค์หญิงลิกซ์จะให้เธอทำอะไรเกินตัว สั่งให้ไปฆ่าคนแล้วเอาเลือดมาให้หรือให้แอบเข้าไปสังหารคนในหมู่บ้านของเธอเองเพียงคนเดียว แต่พอคิดว่า 'ถ้าเธอถูกฆ่าตายขึ้นมาจริงๆ สักวัน' ก็นึกเป็นห่วง ถึงจะอย่างนั้นอย่างนี้ แต่องค์หญิงลิกซ์น่ะ..."


      แอสด้า : "พอลอนจาไม่อยู่ ท่านเหงามากเลยนะ...รู้มั้ย?"


      ลอนจา : (พอฉันไม่อยู่...แล้วเหงา...)

      ช่วงที่ลอนจากำลังนึกคิด ปีศาจทั้งสองก็หันหลังให้พร้อมกับแสยะยิ้ม


      แอสด้า,ไวโอล่า : (ยัยโง่เอ๊ย...ที่พูดมานั้นน่ะ โกหกทั้งนั้นแหละ...)


      ฟรานเดิ้ล : "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ! อะไรน่ะ? นี่ท่านพี่ลิกซ์สั่งให้พูดแบบนั้นเหรอ?"

      ฟรานเดิ้ลกำลังดูภาพจากวงแหวนเวทย์ที่ส่งมาจากเคียวโลหิต แล้วหันหน้าไปถามลิกซ์ที่กำลังนั่งดูอยู่ข้างหลัง


      ลิกซ์ : "หึ...หึ  สเปคเตอร์ คงรับมือยัยแฝดคนพี่ที่ชื่อเลเน่ไม่ไหวแน่นอน ที่จริงฉันจะบังคับให้ลอนจาฟังคำสั่งก็ได้ แต่ดูท่าทางมันไปมีใจให้พวกมนุษย์เหมือนกับเอมิเลีย จึงต้อง 'ทำโทษ' ซักหน่อย"


      ฟรานเดิ้ล : "เห๋~? ไม่ได้เห็นการทำโทษของท่านพี่ลิกซ์มาซะนาน"

      (จากบทที่ 3 บทลงโทษที่เอมิเลียเคยโดนไปนั้น คือการจับเข้าไปใน ไออ้อนไมเด้น และคนที่เป็นคนทำไม่ใช่ฟิวเลียร์ แต่เป็นลิกซ์ เพราะเธอแปลงร่างเป็นฟิวเลียร์เพื่อหลอกให้เอมิเลียเข้าไปในห้องทรมาน)


      ลิกซ์ : พอมันช่วยสเปคเตอร์ฆ่าพี่น้องฝาแฝดนั้นได้ ก็จะกลับมาอย่างภาคภูมิใจเต็มประตา มันคงจะคิดว่าฉันคงเอ่ยปากชม ตอนนั้นแหละ...ฉันจะบอกว่าเจ้าสิ่งของที่ผิดพลาดว่า 'เธอถึงเวลาต้องกลับลงไปในหลุมแล้ว' "


      ฟรานเดิ้ล : "น่าตื่นเต้นจัง อยากรู้จังเลยว่ายัยนั่นจะทำหน้ายังไง!?"


      ลิกซ์ : "ใช่มั้ยล่ะ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."


      ลอนจา : "ถะ...ถ้างั้น...ฉันจะนำทางเข้าไปในป่าเขาวงกตนะคะ!"


      แอสด้า : "จ้า~ ช่วยหน่อยนะ"

      จังหวะที่สเปคเตอร์ทั้งสองกำลังยืนรอให้ลอนจาเดินนำเข้าไปในป่า ลอนจาใช้เล็บกีดแขนซ้ายตัวเองจนเลือดไหล


      บรัดดี้ ครอส!! (กางเขนโลหิต)

     เลือดที่ไหลออกมาทั่วทั้งแขนเปลี่ยนเป็นกางเขนสีแดงโลหิตพุ่งไปที่สเปคเตอร์ทั้งสอง


      แอสด้า,ไวโอล่า : "อะไร...!?"


      ฟรานเดิ้ล,ลิกซ์ : "!?"

      องค์หญิงแวมไพร์ทั้งสองถึงกับชะงักเมื่อได้เห็นลอนจา ใช้บลัดดี้ครอสโจมตีใส่สเปคเตอร์ทั้งสองเต็มๆ แรงระเบิดได้ดังไปทั่วพร้อมกับแสงไฟสีแดงโลหิตสว่างจ้าขึ้นมา


      ลอนจา : "ฮ่ะ...ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ"

      ลอนจาเหลือบตาไปมองจุดที่สเปคเตอร์ทั้งสองโดนโจมตีไป และเห็นเศษผ้าคลุมสีดำตกอยู่ที่พื้นพร้อมกับเลือด


      ลอนจา : "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เป็นผุยผงเลย สมน้ำหน้า! ฮ่า ฮ่า ฮ่า...องค์หญิงลิกซ์โหดเหี้ยมคนนั้นน่ะเหรอ 'ห่วงฉัน' ใครจะไปหลงเชื่อคำโกหกพรรค์นั้น!! ใครจะไปเชื่อ!!"


       "ฮ่ะ ฮ่ะ... คำโกหก...พรรค์นั้น...คำโกหกพรรค์นั้น...ฮือ...ฮือๆ"

ช่วงที่ลอนจากำลังร้องไห้อยู่นั้น ก็มีเคียวโลหิตพุ่งออกมาจากเงาของเธอ แล้วฟันขาทั้งสองจนขาดและเธอก็ล้มลงไปที่พื้นพร้อมกับหันหน้าไปมองเงาตัวเอง


       ลอนจา : "อะ...อา...ทำไม!?"

       ลอนจามองดูเงาของตัวเอง ก็ได้เห็นสเปคเตอร์ทั้งสองค่อยๆ โผล่ออกมาจากเงาและยื่นมือมาจิกผมแล้วยกขึ้น


       แอสด้า : "จะเอายังไงกับยัยซอมบี้นี่ดี?"


       ไวโอล่า : "ไม่รู้สิ ถ้าจะให้เจ็บตัวสักหน่อยเดี๋ยวก็เชื่อฟังเองมั่ง?"


       แอสด้า : "ซอมบี้มันเจ็บเป็นด้วยเหรอ?"


       ไวโอล่า : "ยัยนี่ไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดา มันมีความรู้สึกเจ็บเหมือนกันนะ"


       แอสด้า : "จริงด้วยสิเนอะ ไหนๆ ก็ตัดขาของมันไปแล้ว ก่อนอื่นควักเครื่องในมันออกมาแล้วกัน"


       ลอนจา : "อย่า! ไม่นะ ขอแค่เรื่องนี้!?"

       (อธิบาย : การที่ลอนจาได้กลายเป็นซอมบี้ไปแล้วนั้น ร่างกายภายนอกจะดูเหมือนกับศพ แต่อวัยวะภายในถึงแม้จะหยุดทำงานไปแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่ในสภาพที่ดีเพราะได้รับการปกป้องด้วยพลังของลิกซ์เพื่อไม่ให้มันเน่าเปื่อย)


       ฉวัะ~!! คว๊ากก~!! ปึด!...ปึด!

       เสียงกระชากอวัยวะภายในที่สเปคเตอร์ทั้งสองควักออกมา ตับ ไต และลำใส้ ถูกควักออกมาข้างนอก ลอนจาก็ได้แต่ร้องเสียงโหยหวนออกมาอย่างทรมาน ภาพที่น่าสยดสยองก็ได้ส่งไปให้องค์หญิงแวมไพร์ทั้งสองดู และดูเหมือนเธอทั้งสองจะถูกใจกับการกระทำของสเปคเตอร์ทั้งสอง


        ลอนจา : "อ่ะ...อ๊อก! อ๊า! อ๊า..."

      

       "นั้นสินะ...อ๊ะ! ถ้าเป็นเนื้อย่างลมควันก็ดีนะ..."

       ไวโอล่า : "ว่าไง? มีกะใจฟังคำสั่งขึ้นมาบ้างรึยัง?"


       แอสด้า : "รีบๆ พาพวกฉันไปหาพี่น้องฝาแฝดจากต่างโลกคู่นั้นซะทีสิ!!"


      "ไม่ลองชวนมิลมาด้วยเหรอ? เธอเพิ่งจะได้เห็นหน้าพี่ชายในช่วงเวลาสั้นๆ นะ"

       "นั้นสินะ ฉันเป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนั้นนี่นะ ก็เอาสิ...ชวนเธอมาด้วย"

       ลอนจา : "ไม่...เอา..."


       แอสด้า : "ว่าไงนะ...?"


       ลอนจา : "ไม่เอา...ไม่เอา...ไม่เอา!!"

       ซอมบี้ที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ตะโกนเสียงออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าพร้อมกับร้องไห้ ภาพของเรย์นาร์ดและเอมิเลียโผล่ขึ้นมาในหัว รอยยิ้มของเค้าทั้งสองทำให้ซอมบี้ตัวนี้ไม่อยากจะสูญเสียมันไปและพยายามจะปกป้องให้ดีที่สุด


       แอสด้า : "เข้าใจแล้วๆ งั้นขอตัดแขนอีกทั้งสองข้างแล้วกัน"

       แอสด้าพยักหน้าให้ไวโอล่าหยิบดาบออกมาแล้วตัดแขนของลอนจาออกทีละข้าง


       ฉวัะ...คว๊าก~! ฉัวะ คว๊าก~!

       ลอนจา : "อ๊า!? อย่า!! พอซะทีเถอะ!! อย่า...อย่า!!"


       ไวโอล่า : "โอ๊ะ!? หัวใจนั่นมีวงแหวนเวทย์ขององค์หญิงลิกซ์ติดอยู่ด้วย?"


       ลอนจา : "อ๊อก...แฮ่ก...แฮ่ะ..."


       แอสด้า : "ยัยซอมบี้นี่เป็นมือขวาของอดีตมารแดง องค์หญิงลิกซ์เคยบอกเอาไว้ว่า ของเก่าที่ถูกสร้างขึ้นมาผิดพลาด มันอาจจะแว้งมากัดพวกเดียวกันเองก็เป็นได้ และมันก็เป็นความจริง ไหนๆ แกก็อยู่ในสภาพนี้แล้ว ถ้าคิดว่าฆ่าได้ก็รีบฆ่าทิ้งมันซะตรงนี้ดีกว่า..."

      

      แอสด้ายื่นเคียวโลหิตออกมา และกำลังจะเอาปลายแหลมของเคียวแทงไปที่หัวใจของลอนจา


      ลอนจา : "แฮ่ก...แฮ่ก...อย่านะ อย่า..."


       "รู้แล้วล่ะน่า ยัยแม่ชีผีนั่นเคยบอกว่าเกลียดนี่นา แต่เล่นพูดออกมาซะแบบนั้น จะปล่อยไปได้ยัง"

       "งั้นก็พาเธอมาคุยกันดีๆ ซะก็หมดเรื่อง"


       เรย์นาร์ด,เลเน่ : "พวกเราจะพาลอนจากลับไปพูดคุยกับเลส และคืนดีกันให้ได้..."

       พระเอกกับพี่พระเอกมาแล้ว!! ผมกับอาเจ๊เดินออกมาจากป่าเขาวงกตได้และยืนอยู่ตรงหน้า ปีศาจสาวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนสองตนกำลังควักหัวใจของลอนจาออกมา และดูเหมือนว่าจะเอาเคียวสีแดงอันนั้นไปแทงหัวใจอีกด้วย


       เลเน่ : ฮู๊ว~! โดนเล่นงานซะเละเลย อ๊วก~!!


       เรย์นาร์ด : ขอโทษทีนะ พวกเธอช่วยเอาหัวใจของซอมบี้ตัวนั้นเก็บเข้าไปข้างในคืนจะได้รึเปล่า?


       ลอนจา : "ระ...เรย์...นาร์ด..."

      

       เรย์นาร์ด : "อย่าเพิ่งขยับตัวสิ นอนพักอยู่ตรงนั้นแหละ อีกเดี๋ยวก็จบแล้วล่ะ"

       ผมหันหน้าไปหาลอนจาและยิ้มให้


       แอสด้า : จบเหรอ!? เป็นแค่นักผจญภัยฝึกหัดกับมือปืนที่มีเลเวลไม่ถึง 50 จะมาทำอะไรพวกเราที่มีเลวล 200!!


       ไวโอล่า : ใช่แล้ว! พวกแกสองคนเตรียมตายได้เลย!!

       ช่วงที่ทั้งสองคนกำลังพูด อาเจ๊ยกมือขึ้นมาและทำให้ปีศาจสาวสองตนหันไปมองพร้อมกัน


        เลเน่ : ใครว่าพวกฉันมาสองคนกันล่ะ ต้องสามคนต่างหาก

        อาเจ๊ชี้นิ้วไปข้างในป่า ปีศาจสาวทั้งสองก็หันหน้าตามไป แล้วก็ได้เห็นเงาคนเดินออกมาจากป่า ดวงตาทั้งสองได้ส่องประกายออกมาจากความมืด


        "พวกเธอสองคน...ชอบสีแดงกันรึเปล่า?"

        คำพูดติดปากที่ปีศาจทุกตัวได้ยินแล้วจะต้องรู้กันทั้งหมด เพราะมีปีศาจตนนึงที่จะชอบเที่ยวถามว่า 'ชอบสีแดงมั้ย' ในเวลากลางคืน และถ้าหากไม่ตอบว่าชอบก็จะถูกฆ่า หรือการแต่งกายแบบไม่มีสีแดงปนอยู่ด้วย ต่อให้พูดว่าชอบก็จะถูกฆ่าเช่นเดียวกัน...


        แอสด้า,ไวโอล่า : "องค์หญิงเลส...!?"


        เลส : "ฉันจะถามพวกเธออีกครั้ง...พวกเธอสองคน...ชอบสีแดงรึเปล่า?"

         

        แอสด้า,ไวโอล่า : "ชะ...ชอบค่ะ พวกฉันสองคนชอบสีแดงมากๆ เลยค่ะ"


        เลส : "งั้นช่วยแสดงสิ่งที่เป็นสีแดง...ออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ"


        แอสด้า : "สีแดง!? ของสีแดง! อ๊ะ!...นี่ไงคะ! เคียวโลหิต!"

        ช่วงที่แอสด้ากำลังเอาเคียวให้เลสดู เลือดสีม่วงก็ได้พุ่งออกมาจากร่างของลอนจาไปทับสีของเคียวโลหิต ไวโอล่ารีบหันไปมองก็ได้เห็นลอนจาแสยะยิ้มใส่


        เลส : "พวกเธอโกหกฉัน! พวกไม่ชอบสีแดงแบบเดียวกับฉันน่ะ จงตายไปซะ!!"

        น่ากลัวชะมัด! เลสตอนช่วงเวลากลางวันกับกลางคืนนี่มันคนละคนกันเลยนี่หว่า ทำไมเราถึงอยู่กับยัยนี่ได้ทุกวันนะ


        เลสกระโดดพุ่งไปหาปีศาจทั้งสองตนอย่างไว


        แอสด้า : "ชิบหายแล้ว! เธอพุ่งมาแล้ว...!"


        ไวโอล่า : "แยกกลุ่มก่อน!!"


         บึ้ม! ฉวัะ! แกร๊ก!~!!

         ผมกับอาเจ๊ได้ใช้โอกาสนี้ เดินเข้าไปหาลอนจาที่นอนแน่นิงอยู่กับพื้น แต่อาเจ๊ก็ทนเห็นภาพที่ชวนแหวะไม่ไหว วิ่งไปอ้วกข้างในพุ่มไม้ตามเคย ส่วนผมก็พอจะทนดูได้ เพราะตอนเรียนคาบวิทยาศาสตร์เคยมีคาบตอนผ่าดูเครื่องในกบด้วย เครื่องในคนหรือซอมบี้น่ะ ผมพอจะทนได้...(มั่ง)


         เรย์นาร์ด : "อืม...ตับต้องอยู่ใต้ปอด หัวใจอยู่ตรงนี้ เอ~...ลำใส้เล็กกับใหญ่มันต้องอยู่ตรงไหนหว่า...?"  

         ลอนจามองดูผมกำลังเก็บชิ้นส่วนอวัยวะที่ถูกควักออกมาเก็บกลับเข้าไปคืน


         เลเน่ : "ระ...เรย์...นายนี่มันสุดยอดจริงๆ อุ๊ฟ...แหวะ...อ๊วก~!"


        ลอนจา : "ทำไม...ต้องทำเพื่อฉัน...ถึงขนาดนี้..."

        หลังจากมารแดงสการ์เลตตายไป...ตัวฉันเองที่เป็นซอมบี้และได้รับพลังมาจากเค้าก็ตายไปด้วย...แต่เวลาได้ผ่านไปไม่นาน ฉันก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตื่นก็พบว่าตัวเองถูกร่ายมนต์ดำใส่เข้าไปในร่างกาย เด็กสาวที่ยิ้มอย่างน่ารังเกียจได้มองมาทางนี้ แล้วคำพูดที่น่าเชื่อได้หลุดออกมาจากปากของตัวเอง...


       "ยินดีทีได้รู้จักค่ะองค์หญิงลิกซ์ ฉันคือ...ของเล่นของท่าน..."

        [300 ปีก่อน]

         ฟรานเดิ้ล : "ช้าจริง! เคยบอกแล้วไงว่าเรียกปุ๊บให้มาปั๊บ!!"

         ฟรานเดิ้ลถีบเข้าไปที่หน้าของลอนจาที่กำลังคุกเข่าให้ กระเด็นไปชนผนังกำแพงของปราสาท


         ลอนจา : "ขะ...ขอโทษค่ะ องค์หญิงฟราน"


         ฟรานเดิ้ล : "ฉันกับท่านพี่ลิกซ์เบื่อ เธอช่วยสร้างความบันเทิงหน่อยซิ!"


         ลอนจา : "เอ่อ...ถะ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะร้องเพลงตอนที่ฉันยังเป็นมนุษย์ให้ฟังค่ะ"


         ฟรานเดิ้ล : "ไม่เอา..."


         ลอนจา : "หรือว่าจะให้เต้น...? อ๊ะ!!...ฉันไปล่ามนุษย์แล้วเอาเลือดมาให้องค์หญิงทั้งสองดีมั้ยคะ? อาจจะได้ไม่มากเท่าองค์หญิงเอมิเลียที่ทรยศพวกเราไป แต่ฉันก็พอจะ..."


         ลิกซ์ : "น่าเบื่อ...แกจะมาแทนที่เอมิเลียที่เป็นคนไปหาเลือดมาให้พวกเราในปราสาทได้ยังไง ฉันไม่น่าปลุกแกขึ้นมาเลยจริงๆ! ไม่เห็นเหมือนตอนที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่เลย!"


         ฟรานเดิ้ล : "จับลงหลุมคืนดีกว่าค่ะ ท่านพี่ลิกซ์"


         ลอนจา : "ระ...รอเดี๋ยวค่ะ!! ขอแค่เรื่องนั้น...!! ฉะ...ฉันยอมทำทุกอย่างเลยค่ะ..."


         ลิกซ์ : "หืม? ตอนยังเป็นมนุษย์ เธอก็เคยพูดแบบนี้กับคนในหมู่บ้านเธอนี่นา ทำทุกอย่างเหรอ...นั่นสินะ...เธอแอบเลี้ยงลูกสุนัขหมาป่าไว้ตัวนึงใช่มั้ย พอดีฉันอยากเห็น"


         ลอนจา : ค่ะ! ได้ค่ะ...เดี๋ยวเรียกมาเลย

         ลอนจาปรบมือเรียกลูกสุนัขหมาป่า และมันก็วิ่งมาตามเสียงปรบมือของเธออย่างไว


         บ๊อก! บ๊อก!

         ลอนจา : "ปะ...เป็นยังไงบ้างคะ เป็นลูกสนัขหมาป่าที่หลบหนีมาจากฝั่งเขตแดนมนุษย์"         

         ฟรานเดิ้ลและลิกซ์นั่งมองลอนจากำลังลูบหัวลูกสุนัขหมาเบาๆ และอุ้มขึ้นมาให้เลียแก้ม


         ลอนจา : "ฮิฮิ...มาด้วยขาเล็กๆ แค่นี่...แต่มาซะไกลจนหลงมาในปราสาท แล้วก็กลับไปไม่ได้..."


         ลิกซ์ : "กินมันเข้าไปซะ..."

         ลอนจาชะงักแปปนึงและหันหน้าไปมองลิกซ์กับฟรานเดิ้ล


         ฟรานเดิ้ล : "ไม่ได้ยินที่ท่านพี่ลิกซ์พูดเหรอ! กินเจ้าลูกหมาป่านั่นเดี๋ยวนี้ พวกฉันอยากดู!"


         บ๊อก! บ๊อก! แฮ่กๆๆๆ


         ลอนจา : "นะ...นั่น..."


         ฟรานเดิ้ล : "อะไรอีก? อย่าบอกนะว่าทำตามคำสั่งของคนที่ปลุกเธอขึ้นมาไม่ได้?"

        

         ลิกซ์ : "พวกที่สร้างขึ้นมาแล้วไม่ได้ความ มันต้องทำลายทิ้งอย่างนั้นสินะ..."

         ลอนจามองหน้าลิกซ์สักพักแล้วหันหน้ากลับมามองลูกสุนัขหมาป่าที่ตัวเองกำลังอุ้มอยู่


         กร๊วม!

         เอ๋ง~! เอ๋ง...เอ๋ง!

         งั่มๆๆๆ

         ฟรานเดิ้ล : "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! กลัวโดนจับลงหลุมปานนั้นเชียวเรอะ!? พวกไม่ได้เรื่องนี่ก็ลำบากจังนะ!!"

         ฟรานเดิ้ลลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเอามาฟาดใส่ลอนจาจนล้มลง


         ลิกซ์ : "พอเถอะฟราน ฉันเห็นแคนี้ก็สนุกใช้ได้แล้ว การจับเธอลงหลุมคืนไว้ค่อยยกยอดไปคราวหน้าล่ะกัน"

         ลิกซ์ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปจากห้อง และตามหลังไปด้วยฟรานเดิ้ลพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างสะใจ


         ลอนจา : "ค่ะ...ขอบคุณ...มากค่ะ ซิก ซิก ขอบคุณ...มากค่ะ..."

         ลอนจาพูดขอบคุณไล่หลังไป เธอแบมือดูชิ้นส่วนของลูกสุนัขหมาป่าที่เธอกินเข้าไปออกมาดู และร้องไห้ออกมา


         "เฮ้! พอจะลุกขึ้นยืนไหวมั้ย!?"

        ลอนจา : "ห๊ะ...!?"

        เสียงของชายวัยรุ่นดังขึ้นจนทำให้ซอมบี้ที่กำลังนอนคิดเรื่องความหลังเก่าๆ สะดุ้งตกใจแล้วยกตัวขึ้นมา


        เรย์นาร์ด : ฮู้ว~! ค่อยยังชั่ว ไหน?...ลองขยับแขนขาให้ดูหน่อยซิ?

        ผมบอกให้ลอนจาขยับแขนขาดูว่าจะขยับได้รึเปล่า


        ลอนจา : "ขะ...ขยับได้แล้ว ขยับได้แล้วค่ะ!! เรย์นาร์ดทำได้ยังไงคะ?"

        ลอนจามองดูรอยแผลที่ถูกตัดและตรงส่วนที่ถูกควักกลับมาอยู่ในสภาพเดิมอย่างน่าตกใจ แล้วถามผม      


        เรย์นาร์ด : "เหอๆ ความลับ"


        เลส : ฉันให้เธอดื่มเลือดของฉันน่ะ

        เลสที่นั่งข้างๆ พูดและทำตาดุใส่ผม


        ลอนจา : "องค์หญิงเลส!? แล้วสเปคเตอร์ล่ะ?"


        เลส : "สเปคเตอร์สองตัวนั่นน่ะเหรอ? ฉันกินพวกมันเข้าไปแล้วล่ะ"



        [1 ชั่วโมงก่อน]


        ฟ้าว! เปรี๊ยง!!  กร๊วม~!!!

        ร่างของแอสด้าได้ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าเพราะโดนเลสกัดเข้าไปที่ต้นขาจนกลายเป็นรอยกัดเหวอะหวะ


        ไวโอล่า : "แอสด้า! ไม่เป็นไรนะ!?"


        แอสด้า : "ลองโดนกัดต้นขาแล้วเนื้อหายไปทั้งก้อนดูสิยะ อู๊ย~!"


        ไวโอล่า : ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราโดนองค์หญิงเลสฆ่าแน่ๆ คงต้องใช้เคียวโลหิตนี้จัดการแล้วล่ะ


         แฮ่~!!!

         เลสลอยพุ่งลงมาจากฟ้าพร้อมกับอ้าปากกว้าง


         ไวโอล่า : "ถ้าคิดว่าฆ่าได้ก็ฆ่าซะ!!"

           เคียวโลหิตได้ถูกหวี่ยงขึ้นไป แล้วปลายแหลมของเคียวก็พุ่งเข้าเสียบปากเลส


         แกร๊ก!!


         แอสด้า : "เสียงเหมือนของแข็งกระทบกัน...หรือว่า!?"


         เลส : "กร๊อบ...กร๊อบ... คิดจะเอาพลังที่ฉันคิดค้นขึ้นมา แล้วเอามาจัดการฉันอย่างนั้นเหรอ? โง่เง่า..."

         

         ไวโอล่า : "กินเคียวโลหิตเข้าไปงั้นเหรอ!? ยัยนี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ!"

         ภาพจากเคียวโลหิตได้ถูกตัดขาดออกไปจากวงแหวนเวทย์ที่ฟรานกับลิกซ์กำลังนั่งดูอยู่


         ฟรานเดิ้ล : "ชิ! ท่านพี่เลสยุ่งไม่เข้าเรื่อง"


         ลิกซ์ : "สเปคเตอร์สองตัวนั้นโดนกินแน่ๆ"


         กร๊วม!

         "กรี๊ด!!!!"       

         เสียงกรีดร้องของไวโอล่าดังขึ้น เพราะกำลังถูกเลสกัดเข้าไปที่ลำคอ


         เลส : "บอกแล้วใช่มั้ยว่า คนที่ตอบว่าไม่ชอบสีแดงแต่ไปชอบสีอื่นแล้วจะเป็นยังไง"


         ไวโอล่า : "อ๊ะ...อ๊าาาา!!"

         เลือดเริ่มไหลออกมาจากคอแล้วเปลี่ยนสีชุดของเธอกลายเป็นสีแดงโลหิตอย่างช้าๆ


          แอสด้า : "ไวโอล่า!!"


          เลส : "ถูกต้อง...ไอ่คนที่มันไม่ชอบสีแดงน่ะ มันจะกลายเป็นสีแดงซะเองยังไงล่ะ"


          ไวโอล่า : อย่ามาดูถูกกันนะ! ยัยคนทรยศ!

         

          เลส : ฮึ...ฉันได้กลิ่นจากตัวแก...


          คว๊าก!!

          เลสกระชากหัวของไวโอล่าออกจากบ่า ร่างที่ถูกกระชากหัวไปก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเลือดมารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนเล็กๆ เหมือนลูกอมและลอยมาอยู่ตรงหน้าเลส เธอหยิบมันแล้วกินเข้าไปทันที


         เลส : "กลิ่นของเลือดปีศาจอันหอมหวานจนแทบทนไม่ไหว..."


         แอสด้า : "หนอย...!"

         แอสด้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและชี่ดาบไปที่เลส


         เลส : "น้ำผึ้งสีแดงฉานที่จะระงับอารมณ์ของฉัน"

         เสียงของเลสได้ดังมาจากทางด้านหลังของแอสด้า เธอรีบหันหน้าไปมอง แต่ก็ถูกเลสกัดคอเข้าแล้ว


         แอสด้า : "อ๊ะ...อั่ก!? มาอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่"


         เลส : "เฮ้อ...ปล่อยให้หนีไปซะอย่างนี้แต่แรกก็ได้อยู่หรอก ดันเอาปลายดาบโสโครกๆ มาชี้หน้าฉันแบบนี้"


         คว๊าก~!!

         "อ๊อก...!"


         เลส : "อึ๊ก~...จะต้องถูกฉันกินยังไงล่ะ..."

         เลสพูดจบพร้อมเลียเลือดที่เลอะมืออยู่


         เรย์นาร์ด : เฮ้! ฉันเก็บอวัยวะกลับเข้าคืนหมดแล้วนะ แล้วจะทำยังไงต่อดีล่ะ ฉันไม่มีเข็มกับด้ายน่ะ!


         เลส : "นายเองก็พูดจาโอหังกับฉันเหมือนกัน จงตายซะ!"

         ชิปหายแล้ว~! ลืมไปว่ายัยนี่ตอนกลางคืนจะฆ่าคนไม่เลือกหน้า


         เลเน่ : "ใจเย็นๆ ฉันเอาไอศครีมสตอรเบอรี่ซันเดย์มาด้วยนะ เธอช่วยน้องชายฉันรักษาลอนจาจะได้รึเปล่า?"

         อาเจ๊เดินมาจากไหนก็ไม่รู้พร้อมกับถือถ้วยไอศครีมถ้วยสตอรเบอรี่ซันเดย์มาด้วย (ไปเอามาจากไหน)


        เลส : "ไอศครีม? สตอรเบอรี่? สีแดง?"


        เลเน่ : "ใช่ๆ ดูสิ...มีแยมสตอรเบอร์รี่สีแดงเข้มด้วยนะ เปรี๊ยวหวานดีด้วย!"


        เลส : "ขอกินหน่อยสิ..."


        เลเน่ : "ไม่ได้! เธอจะต้องไปรักษาลอนจาให้กลับมาเป็นปกติก่อน ฉันถึงจะให้เธอกิน อึ๊ย~! หวานเจี๊ยบ!"

        อาเจ๊กินไอศครีมอวดเลส ส่วนตัวเลสก็เริ่มออกอาการตัวสั่น เฮ้ยๆ...อย่าบอกนะว่าจะไปกินอาเจ๊แทนอ่า...


        เลส : "บู่~! ก็ได้! จะช่วยรักษายัยซอมบี้นี่ก็ได้"


        เลเน๋ : "แหม่~ เด็กดีๆ"

        ได้ผลด้วยเว๊ยเฮ่ย!!


        เลส : "อ้าปากเธอซิ!"

        ผมรีบบีบแก้มเพื่อจะให้ปากของลอนจาอ้า เลสใช้เล็บกีดข้อมือและยื่นเข้าไปใกล้ๆ ปาก


        เรย์นาร์ด : "ต้องให้เธอดื่มเลือดยังงั้นเหรอ?"


        เลส : "เด็กคนนี้มีพลังของพละเจ้าองค์ก่อนน่ะ ถ้าไม่ให้เธอดื่มเลือดของคนที่มีสายเลือดมารแดงล่ะก็ เธอก็จะระเบิดพลังนั่นออกมา ซึ่งแรงระเบิดนั้นมหาศาลมาก"


        เรย์นาร์ด : "แล้วมันขนาดไหน?"


        เลส : "ระเบิดดาวได้ทั้งดวง"

         

        เรย์นาร์ด : "โอ๊มายก๊อด~! ดาวทั้งดวงเลยรึ"


        เลเน่ : " ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีพลังของพระเจ้าองค์ก่อนล่ะ?"

        (ถ้าอยากรู้อีก ก็เลื่อนไปอ่านด้านบนอีกรอบนะจ๊ะ)


       และนี่ก็คือเรื่องราว 1 ชั่วโมงก่อนที่ลอนจาจะได้สติกลับมา

        ลอนจา : "งั้นเหรอคะ? เรื่องที่ผ่านมาเมื่อตะกี้ เป็นยังงี้นี่เอง แต่ว่า...ทำไมเรย์นาร์ดถึงตามฉันมาล่ะ?"

       เรย์นาร์ด : "ลอนจา...ฉันมารับเธอกลับบ้าน มาด้วยกันเถอะ"


        ลอนจา : "ขอโทษนะ ฉันกลับไปด้วยไม่ได้ ฉันจะอยู่คนเดียว"


        เลเน่ : "ทำไมล่ะ? อยู่คนเดียวในที่แบบนี้ไปก็ทำอะไรไม่ได้ไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้ก็เกือบจะโดนฆ่าตายไปแล้วนะ"


        ลอนจา : "ปล่อยให้ฉันตายไปซะแบบนั้นก็ยังดีกว่า เมื่อครู่ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าฉันชอบอยู่คนเดียว ถ้าปล่อยให้ฉันตายไปคนเดียวซะ พวกเรย์นาร์ดและองค์หญิงจะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันอีก"


        เลส : "ทำไมต้องโกหกแบบนั้นด้วย?"


        ลอนจา : "ฉะ...ฉันไม่ได้โกหกนะคะ"


        เลส : "งั้นแปลว่าเธออยากอยู่คนเดียว ถึงขนาดยอมโดนฆ่าตายคนเดียว ท่านเรย์นาร์ดก็บอกแล้วนี่ ว่าจะไปอยู่ด้วยกันก็ได้ ทั้งอย่างนั้นเธอยังคิดจะอยู่คนเดียวตลอดไปอยู่อีกงั้นเหรอ?"


       ลอนจา : "ถูกต้อง เดิมทีฉันก็ใช้ชีวิตตามลำพังมาตลอดอยู่แล้ว ทั้งตอนยังเป็นมนุษย์ และตอนนี้มันก็ยังเป็นเช่นนี้ตลอดไปไม่เปลี่ยน ถึงแม้นายท่านสการ์เลตจะตายไปแล้ว ฉันตัวคนเดียวก็ไม่เป็นไรหรอก!"


       เลส : "โกหก แค่คำโกหกแวบเดียวก็ดูออกแล้ว"


       ลอนจา : "ไม่ได้โกหกซะหน่อย! คือฉันน่ะ...!"


       เลส : "ถ้างั้น...แล้วทำไมเธอถึงร้องไห้ล่ะ...นึกว่าฉันไม่รู้รึยังไง? ตอนที่เธอกับท่านเรย์นาร์ดโดนปืนระเบิดของท่านเลเน่กระเด็นปลิวมาที่คอกม้า เธอนอนละเมอร้องไห้และกอดท่านเรย์นาร์ดซะแน่น ทั้งที่จริงๆ ก็ไม่ได้อยากอยู่คนเดียวแท้ๆ"


       ลอนจา : "ระ...เรื่องนั้น..."


       เลส : "แล้วทำไมถึงเป็นฝ่ายตีตัวออกห่างซะเองแบบนั้นล่ะ! เธอได้รับความรักจากท่านพ่อและลูกน้องคนสนิทแต่ละคนของท่าน ไม่เหมือนกับลูกสาวอย่างฉันและคนอื่นๆ เธอได้รับการเหลียวแลจากคนอื่นๆ ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงต้องปล่อยมือจากสิ่งเหล่านั้นด้วยล่ะ! เธอไม่สนุกที่ได้อยู่กับพวกเค้าเหรอ? สำหรับเธอแล้ว...พวกเราไม่สำคัญขนาดจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ลังเลเลยงั้นเหรอ!?"


       ลอนจา : "ไม่ใช่นะคะ! ไม่ใช่แบบนั้นเลย! มันสนุกมาก! ฉันอยากอยู่กับทุกคน อยากได้รับความอบอุ่น อยากอยู่ด้วยกันตลอดไป ตามที่ฉันได้ปราถนาเอาไว้ตอนยังเป็นมนุษย์!! แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้...ฉันไม่เหมือนกับทุกคน เพราะฉันเป็นศพที่เดินได้และน่ารังเกียจ ฉันอยู่กับทุกคนตลอดไปไม่ได้หรอก ดังนั้นหากอยู่ใกล้ผู้เป็นที่รัก ยามเวลาจากกันก็รังแต่จะยิ่งจ็บปวด ไม่ว่าคนไหนๆ สักวันก็ต้องจากฉันไป มันเป็นแบบนั้นทุกครั้ง ดังนั้น...ฉันจะอยู่คนเดียว เช่นนั้นแล้ว..."


       เลส : "พูดบ้าอะไรของเธอ ห๊า!"

       เลสยื่นมือไปคว้าคอของลอนจาแล้วเหวี่ยงฟาดไปที่พื้นอย่างแรง


       ลอนจา : "อั๊ก...อ๊าา!!"


       เรย์นาร์ด : "เลส! ทำแบบนั้นมันไม่..."

       ช่วงที่ผมกำลังจะไปห้าม อาเจ๊ยื่นมือมาจับไหล่ผมและส่ายหน้าให้ อ่า...นั้นสินะ ตอนที่พวกเราอยู่ที่โลกเก่ามันก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน (จากบทที่ 5)


       เลส : "ทุกคนจะจากไปงั้นเหรอ? อยู่คนเดียวงั้นเหรอ? ทำไมต้องคิดแบบนั้นด้วยล่ะ?"

       มือของเลสค่อยๆ คายออกมาจากคอของลอนจา


       ลอนจา : แค่ก...แค่ก...!


       เลส : "ฉันจะอยู่กับเธอ! จะอยู่เคียงข้างเธอเองลอนจา! ดังนั้น...เลิกเอาแต่พูดบ้าๆ แล้วกลับบ้านกันได้แล้ว!"


       ลอนจา : "พูดอะไร...นี่องค์หญิงเลสกำลังจะพูดอะไรกันแน่? องค์หญิงไม่ได้เกรียดฉันที่เป็นซอมบี้ที่ตื่นขึ้นมาด้วยพลังขององค์หญิงลิกซ์ยังงั้นเหรอคะ?"


       เลส : "เกลียดสิ! เกลียดเธอที่สุด! เกรียดทั้งยัยนั่นด้วย! ลอนจา...เธอน่ะทั้งโง่ ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งชอบคิดเรื่องตื้นๆ ทั้งได้รับความรักจากทุกคน! ตรงข้ามกับฉันและพี่น้องคนอื่นๆ ไปซะทุกอย่าง เพราะงั้นถึงได้เกลียดไง แต่กับบ้านหลังนี้ มีท่านเรย์นาร์ด มีท่านเลเน่ มีท่านเอลนี่ มีจูน มีคารินและเอมิเลียอยู่ด้วย แค่นั้นก็ควรจะพอแล้ว..."


       ลอนจา : "อะ...องค์หญิงเลส..."

       น้ำตาของลอนจาค่อยๆ ไหลออกมาจากตา


       เลส : "ทั้งที่ควรเป็นแบบนั้นแท้ๆ...แต่ถ้าเธอไม่อยู่ด้วยฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน เพราะงั้น...กลับบ้านด้วยกันเถอะลอนจา!"


       พอลอนจาไม่อยู่ ท่านเหงามากเลยนะ...รู้มั้ย?

       คำพูดของแอสด้าเมื่อตอนนั้น ทำให้ลอนจานึกคิดขึ้นมาได้ และเธอก็ได้คิดใหม่อีกครั้งว่ามีคนที่เหงามากอยู่จริงๆ


       ลอนจา : "องค์หญิงเลสขี้โกงจังเลยนะคะ...ฉันน่ะ ตั้งใจจะไม่กลับไปอีกแท้ๆ...มาพูดแบบนั้น ก็นึกอยากกลับขึ้นมาพอดีสิคะ..."


       องค์หญิงเลสบ้าที่สุดเลย...

       ลอนจาวิ่งไปกอดเลสทั้งน้ำตา ส่วนเลสเองก็อดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเหมือนกัน แล้วปล่อยก็มันออกมา จะว่าไป...ยัยแม่ชีผีตอนอยู่ในร่างเบอร์เซิร์กก็มีจิตใจที่ดีเหมือนกันแห๊ะ นึกว่าจะไปเที่ยวถามสีแดงกับชาวแล้วฆ่าทิ้งซะอีก


       ลอนจา : "เรย์นาร์ด...ร่างกายไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ?"


       เรย์นาร์ด : "แค่นี้เอง...สบายมากน่า"


       เลเน่ : "ทำได้ดีมากเลยนะเลส เดี๋ยวพอกลับไปถึงเมืองจะเลี้ยงไอศครีมสตอรเบอรี่ซันเดย์ไม่อั้นเลย!"


       เลส : "จริงอ่า! งั้นก็รีบๆ กลับกันเถอะ! นะ นะ ท่านเรย์นาร์ด"


       เรย์นาร์ด : "ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ช่วยไม่ได้นะ เอ้า!...กลับบ้านกันเถอะลอนจา"

       ผมยื่นมือไปหาลอนจา


       "ค่ะ..."




——————— To Be Continued ———————


      




       พูดคุยท้ายบทกับเสียงกระซิบจากเบื้องบน(L)


       สำหรับบที่ 10 นี้จะออกแนวบู๊ผสมกับดราม่านิดหน่อย ตอนที่กำลังทำบทนี้มันเล่นเอาซะผมเครียดเลยทีเดียว นั้นก็เพราะตัวละครตัวร้ายสองตัวคือ ฟราน กับ ลิกซ์ ไอ้เราก็ก่ะจะให้ฟรานกลายเป็นตัวละครซึนเดเระซะหน่อย เพราะเป็นตัวละครตัวเดียวที่ไว้ผมทรงทวินเทล แต่พอมาอยู่กับลิกซ์แล้ว มันโหดร้ายมากๆ เลยนี่สิ และฟิวเลียร์ก็ต้องมาถูกเอมิเลียเข้าใจผิดว่าเป็นคนทรมารเธอในไออ้อนไมเด้นอีก ยังไงก็ขอให้ผู้อ่านมาเป็นกำลังให้เธอหน่อยนะครับ...หึหึ



[ThaiZeed Master]


Halloween 2014 Sinon  Christmas ! 2014 Happy new year 2015 Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 3496
  • Money: 5647
  • Tz: 3496
  • Posts: 227
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 13-10-2013
พลังน้ำใจ: 4
โพสต์เมื่อ 6-3-2016 22:34:26 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
ขอบคุณครับ


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 13-12-2018 04:00 , Processed in 0.064692 second(s), 19 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th