เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 582|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4555
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 9-12-2015 20:25:16 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 30-1-2016 14:36

Rosenkreuzstilette บทที่ 20



ซูเวอร์เบิร์ก ป้อมปราการที่ไม่เคยแตกพ่าย





        "กลุ่มนักโทษกบฎกำลังเดินมาถึงที่ป้อมปราการแห่งนี้แล้ว พวกแกรีบไปจัดเตรียมปืนใหญ่เวทมนต์ให้พร้อมเ ส่วนพวกที่ประจำการอยู่นอกกำแพงคอยขวางทางมันไว้ อย่าให้พวกมันเข้ามาใกล้ประตูทางเข้าเด็ดขาด ศัตรูของพวกเราไม่ใช่พวกจักรวรรดิ แต่เป็นอดีตสมาชิกของกลุ่ม RKS ถ้าคิดว่าฆ่าพวกนั้นได้ก็รีบฆ่าซะ ก่อนที่จะถูกพวกนั้นฆ่าตายซะก่อน" เสียงของหัวหน้ากองที่ประจำการอยู่ที่ป้อมปราการได้สั่งลูกน้องของตน เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับศัตรูที่เป็นเหล่าจอมเวทย์ด้วยกันเอง


         "เวลานี้ก็ได้มาถึงแล้วสินะ" ชีเซลล์ที่กำลังยืนมองลงมาจากหอนาฬิกา มองดูเหล่าจอมเวทย์ที่วิ่งกันไปมาในป้อมปราการ ได้พูดขึ้นมาพร้อมกับหันหัวไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

          "หายากนะเนี้ย ที่เธอก็ออกมาดูพวกเราที่กำลังเตรียมการอยู่แบบนี้น่ะ เจ้าหญิงน้ำแข็ง ฟลูเดียร" ชีเซลล์ได้พูดไปหาฟลูเดียรที่กำลังยืนมองอยู่ด้านหลัง ได้เหลือบตามองหน้าชีเซลล์แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

         "เด็กที่เธอเก็บมาเลี้ยงคนนั้นน่ะ รู้สึกจะชื่อว่า สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก สินะ ฉันขอเป็นคนฆ่าเด็กคนนั้นได้รึปล่า?" ฟลูเดียรที่ได้ยินคำพูดของชีเซลเต้เมื่อซักครู่นี้ แสงสีขาวพร้อมไอเย็นค่อยๆออกมาจากมือของเธอ

         "อยากจะทำอะไรก็ทำ" หญิงสาวที่สวมชุดขาวรีบหันหลังและเดินจากไป ปล่อยให้ชีเซลล์ที่กำลังมองอยู่ได้ยิ้มแสยะออกมาและหยิบมีดสั้นคว้างไปที่ใบรายชื่อนักโทษกบฎ

        "ท่านหญิงชีเซลล์ นี่คือรายงานจากหน่วยข่าวกรองได้ส่งเข้ามาค่ะ" กอร์ล่าที่เดินสวนกับฟลูเดียร ได้เดินตรงเข้ามาหาชีเซลล์และยื่นใบรายงานข่าวมาให้

        "หืม? พวกนั้นได้ไปต่อสู้กับคิตสึเนะมาแล้วยังงั้นเหรอเนี้ย แต่ก็โดน'เฮลล์จัสเม้น'เข้าไปจนแพ้ราบคาบสินะ เจอเวทย์ต้องห้ามแบบนั้นก็ต้องแพ้กันหมดอยู่แล้ว"

        "จะทำยังไงดีคะ นี่มันไม่ใช่แค่พวกนักโทษกบฎ แต่มันดันมีมือที่สามได้สอดมือเข้ามาด้วยแบบนี้"

         "ถ้าพวกเราชนะยัยพวกนั้นได้ ต้องจับมาสอบถามกันหน่อยแล้ว กอร์ล่าเธอช่วยไปเช็คดูด้วยว่าตอนนี้คิตสึเนะอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่ ถ้ารู้ก็รีบมารายงานฉันทันที เข้าใจนะ"

         ชีเซลล์กระโดดจากหอคอยนาฬิกาที่มีความสูงเทียบเท่ากับตึกสูง 20ชั้น ลงไปข้างล่าง ปล่อยให้กอร์ล่ายืนอยู่ที่หอคอยคนเดียวและเธอก็ได้หันไปมองเห็นใบรายชื่อนักโทษกบฎที่มีดสั้นเสียบติดไว้ ก็ได้เห็นว่ามีดสั้นเล่มนั้นปักอยู่ที่ชื่อ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก




        ทางด้านกลุ่มนักโทษกบฎก็ได้มาถึงป้อมปราการซูเวอร์เบิร์ก เหล่าเด็กสาวที่แอบอยู่บนหุบเขาได้มองดูป้อมปราการจากอีกฟากหนึ่งของหุบเขา ก็ได้เห็นกลุ่มจอมเวทย์ยืนเฝ้าระวังอยู่ข้างนอกประตูจำนวน 60 คน และ ป้อมปืนใหญ่เวทมนต์จำนวน 20 กระบอก ตั้งอยู่ที่ประตูทางเข้าของป้อมปราการทั้งสี่ทิศ เตรียมพร้อมที่จะยิงได้ทุกเมื่อ

        "จอมเวทย์เฝ้าระวังอยู่ข้างนอกประตู 60 คน ปืนใหญ่เวทย์ 20 กระบอก เป็นการเฝ้าระวังที่เข้มงวดเอาเรื่อง เจ้าพวกนั้นคงรู้แล้วว่าพวกเราไม่ใช่จอมเวทย์กระจอกๆ จึงส่งคนมาเพิ่มอีกแบบนี้ งานนี้เหนื่อยเอาเรื่องนะเนี้ย" ซอร์เนียร์ที่กำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองไปที่ป้อมปราการ และหันหน้าไปบอกให้ทุกคนฟัง

        "ที่ป้อมปราการลูเซอร์เบิร์กมีประชากร 330 คน จอมเวทย์ 246 คน"  ไลเบียรบอกจำนวนประชากรและจอมเวทย์ที่อยู่ป้อมปราการให้ทุกคนฟัง

       "ป้อมปราการซูเวอร์เบิร์กที่ถูกขึ้นชื่อว่าเป็นป้อมปราการที่ไม่เคยแตกพ่ายแถมข้างในยังเป็นเมืองอีก เคยมีครั้งหนึ่งที่พวกจักรวรรดิเคยบุกเข้ามาถึงที่ป้อมแห่งนี้ แต่ก็บุกโจมตีไม่แตก อีกทั้งพวกเราต้องไปชิงกุญแจเพื่อที่จะเปิดประตูทางเข้าปราสาทเซฟเฟี้ยน ปัญหาหลักของพวกเราก็คือข้างในป้อมนั้นมี ชีเซลเต้กับกอร์ล่า อยูด้วยนี่สิ"

         "เอาล่ะ พวกเราค่อยคิดแผนการที่จะบุกเข้าไปป้อมปราการทีหลัง ตอนนี้ต้องรีบหาที่ตั้งเต็นท์ที่ปลอดภัยที่สุดก่อน ฮาซึมิกับลูซเต้ พวกเธอคอยจับตาดูและเฝ้าระวังไว้ ถ้าหากมีใครน่าสงสัยเดินเข้ามาใกล้หุบเขานี้รีบส่งสัญญาณทันทีนะ" ซอร์เนียร์ได้สั่งการให้ทั้งสองคนรับหน้าที่เฝ้าระวัง

         "ได้เลยเจ้าค่ะ! ฉันจะส่งเสียง บรู๊ว~! นะเจ้าคะ"

         "โอ๊ว! แบบที่ทามาโมะเคยทำน่ะนะ"

         "ใช่แล้ว แบบนั้นแหละเจ้าค่ะ"

         "นี่ ถึงฉันจะเป็นจิ้งจอกจริงๆ แต่ฉันไม่เคยหอนเลยนะ" ทามาโมะได้พูดตามหลังทั้งสองคนที่กำลังเดินแยกออกมาจากกลุ่ม เพื่อที่จะไปเฝ้าระวัง

         "เธียร ฉันทำบ่อน้ำเสร็จแล้วล่ะ ฝากงานที่เหลือด้วยนะ" ทาร์อูเอเล่เดินออกมาจากป่าที่เพิ่งไปสร้างบ่อน้ำเสร็จ

         "อื้อ! ขอบใจนะคุณทาร์อูเอเล่ ช่วยได้มากเลย ทุกคนช่วยถอดเสื้อผ้ามาด้วยน้า เดี๋ยวฉันจะเอาไปซัก"

         "เอ๊ะ!? จะให้พวกเราตั้งเต็นท์แบบโป๊ๆ แบบนี้เหรอ?" ซอร์เนียร์หันหน้าไปพูดกับเธียร

         "ไม่เป็นไร ทามาโมะเค้าเสกเสื้อผ้าออกมาได้ชั่วคราว จนกว่าเสื้อผ้าจะแห้งก็ทนใส่ไปก่อนนะ" เธียรพูดออกมาและหันหน้าไปมองทามาโมะ
         "ปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง!!" ทามาโมะได้หยิบใบไม้ขึ้นมาเสกให้เป็นเสื้อผ้าแบบเดียวกันที่พวกซอร์เนียร์ใส่

         "เจ๋งดีนี่ นึกว่าจะให้พวกเราใส่ชุดกิโมโนแบบที่เธอใส่ซะอีก" ซอร์เนียร์และคนอื่นๆ รีบถอดเสื้อผ้าแล้วส่งไปให้เธียร แล้วหยิบเสื้อที่
ทามาโมะเสกขึ้นมาสวมใส่ทันที

         "งั้นขอตัวก่อนนะ ซิลเวอร์ช่วยดัดแปลงเต็นท์ให้เป็นแบบสามคนได้มั้ย เพราะตอนนี้ทามาโมะจะเข้าไปนอนด้วยน่ะจ้ะ"

         "ได้ค่ะมะม๊า หนูเองก็อยากให้พี่ทามาโมะมานอนด้วยอยู่พอดี" ซิลเวอร์ได้หยิบอุปกรณ์ต่างๆ ออกมาจากกระเป๋าที่ดึงออกมาจากเสื้อตุ๊กตาและกำลังจะดัดแปลงเต็นท์ขึ้นมาใหม่

          ทุกคนต่างพากันตั้งเต็นท์ของตัวเองขึ้นมา ส่วนเธียรที่แยกตัวออกมาเพื่อที่จะนำเสื้อผ้าของทุกคนมาซักก็เดินมาถึงบ่อน้ำที่ทาร์อูเอเล่สร้างเอาไว้ เธอจึงถอดชุดของตัวเองออกจนเหลือแต่ชุดชั้นใน แล้วเริ่มซักผ้าทันที

         "จะใช้ไม้มาเตรียมก่อไฟก็ไม่ได้ด้วยสิ กลัวว่าพวกนั้นจะเห็นควันไฟที่พวกเราเข้าน่ะ" ลิลลี่บินเข้ามาถามพวกซอร์เนียร์

         "จริงด้วย จุดที่เราตั้งเต็นท์ก็ไม่ได้ห่างจากป้อมปราการมากนัก ฉันลืมคิดไปเลย"

         "ถ้าเรื่องไฟแบบไม่มีควันล่ะก็ ฉันสร้างมันขึ้นมาได้นะ" ทามาโมะยื่นมือขึ้นและเรียกลูกไฟจิ้งจอกออกมาแต่สีของมันเป็นสีฟ้า ทำให้ทุกคนที่เห็นลูกไฟก็เหงือตก จึงมองหน้ากันและพยักหน้าให้กัน

         "ทามาโมะ~ ช่วยเสกเสื้อผ้าและเอามาให้พี่หน่อยสิ~" เสียงของเธียรได้ดังออกมาจากป่า

         "จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะค้า~" ทามาโมะรีบวิ่งตรงไปหาเธียรทันทีและทิ้งไฟจิ้งจอกเอาไว้ให้พวกซอร์เนียร์   





         "ท่านหญิงชีเซลล์ไม่ได้อยู่ที่ป้อมปราการนี้หรอกเหรอ?" กอร์ล่าที่กำลังเดินตรวจการพร้อมกับตามหาชีเซลล์ ได้พูดกับยามที่เฝ้าประตูด้านในของป้อมปราการ

         "ครับ เธอบอกว่าจะขอไปเดินเล่นบนหุบเขาที่อยู่อีกฟากหนึ่งของป้อมปราการครับ" ยามเฝ้าประตูบอกกอร์ล่าแบบนั้น

         "ให้ตายเถอะ~! เวลาแบบนี้ยังจะมีอารมณ์ไปเดินเล่นอีกนะ"


          พระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงอย่างช้าๆ ชีเซลล์ที่กำลังเดินเล่นอยู่ในป่าของหุบเขาที่อยู่อีกฟากหนึ่งของป้อมปราการ
กำลังเดินตรงไปที่กลุ่มพวกเธียรตั้งเต็นท์อยู่ คนที่กำลังเฝ้าระวังก็ลืมหน้าที่ของตัวเองเผลอนอนหลับอยู่บนต้นไม้ จนทำให้ชีเซลล์เดินเข้าไปในป่าได้สบายๆ ตัวเธอเองก็เช่นกัน เพราะว่าเส้นทางที่กำลังตรงไปข้างหน้ามีพวกซอร์เนียร์ที่กำลังตั้งเต็นท์อยู่ แสงไฟสีฟ้าทำให้ชีเซลล์เห็นและเธอก็ค่อยๆ แอบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ว่ามันคืออะไร

         "โธ่~! ทามาโมะ พี่ขอชุดแบบที่พี่เคยใส่ตลอดที่น้องเห็นสิ ไม่ใช่ว่าให้ใส่ชุดกิโมโนแบบเดียวกับน้องนะ ถึงมันจะสวยก็เถอะนะ แต่มันเดินลำบาก หูที่อยู่บนหัวกับหางนี้มันอะไรกันน่ะ"

         "น้องอยากให้พี่สาวที่น้องรักสวยบ้างนี่นา หิหิ" เสียงของเด็กสาวทั้งสองได้ดังขึ้นมา ทำให้ชีเซลล์ที่กำลังแอบเข้าไปดูเต็นท์ที่พวกซอร์เนียร์อยู่ก็ได้เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ข้างหลังของเธอ

         "อ๊ะ!? แย่ล่ะสิ พวกกบฎยังงั้นเหรอ!?" ชีเซลล์ได้หยิบมีดสั้นขึ้นมาแล้วหันหลังไปมอง ภาพที่เธอเห็นคือเด็กสาวผมยาวสีเหลืองทองสองคนที่สวมชุดกิโมโน และมีหูสุนัขจิ้งจอกอยู่บนหัวทั้งคู่ เธอคงคิดว่าทั้งสองคนคือเทพที่สิ่งสถิตอยู่ในป่าแห่งนี้ จึงรีบเก็บมีดสั้นทันที

         "ใครน่ะ? มาแอบดูพวกเราทำไมกัน?" ทามาโมะเดินเข้าไปถามชีเซลล์

         "ขะ...ขออภัยด้วย พอดีฉันแค่เข้ามาเดินเล่นในป่าเท่านั้น พอดีเห็นแสงไฟสีฟ้าก็เลยสงสัยน่ะ" ชีเซลล์เดินเข้ามาคุยกับทามาโมะ เธียรที่ได้เห็นใบหน้าของเธอใกล้ๆ ก็รู้เลยว่าหญิงสาวคนนี้คือศัตรูและเป็นตัวอันตรายด้วย เธียรจึงสะกิดทามาโมะให้เอียงหูมาใกล้ๆ

         "ทามาโมะ ผู้หญิงคนนี้คือ ชีเซลล์ เมลสตรอม หัวหน้าใหญ่ที่อยู่ป้อมปราการซูเวอร์เบิร์ก ที่อยู่อีกฟากของหุบเขานี้นะ"

         "ว่าไงนะคะ!?"

         "พวกเราทุกคนยังไม่รู้ว่าการโจมตีของผู้หญิงคนนี้คืออะไร ที่แน่ๆ คือพวกเราทุกคนตอนนี้สู้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หรอก"

          "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะ?"

          "เธอคงคิดว่าพวกเราคือเทพที่สิงสถิตอยู่ที่นี่ เราควรแกล้งทำเป็นคุยกับเธอและพาเธอออกมาให้ห่างจากจุดตั้งเต็นท์ของพวกเรา"

          "เข้าใจแล้วค่ะ พวกเรสองคนต้องแสดงละครหลอกเธอคนนั้นสินะคะ"

          "ชุดที่ทั้งสองคนใส่ดูไม่เหมือนกับพวกเราเหล่าจอมเวทย์ แถมยังมีหูอยู่บนหัวเหมือนสุนัขจิ้งจอก คนหนึ่งตัวสูงกับอีกคนหนึ่งตัวเล็ก คงจะเป็นพี่น้องกัน คนน้องมีหางจิ้งจอกออกมาด้วยแถมยังมีเก้าหางอีก ส่วนคนพี่มีแค่หนึ่งหาง คงไม่ใช่พรรคพวกของคิตสึเนะหรอกนะ"
ชีเซลล์คิดแบบนั้น จึงเดินตรงเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังยืนกระซิบกันอยู่   


          "แย่แล้ว เธอกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา!?" เธียรหลบอยู่ในหางของทามาโมะ ปล่อยให้น้องสาวต้องเผชิญหน้ากับชีเซลล์ที่กำลังเดินตรงเข้ามา


          "คุณจิ้งจอกน้อย ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?" ชีเซลล์หยุดเดินและยืนอยู่ตรงหน้าของทามาโมะ


          "เอื๊อก~!" เสียงกลืนน้ำลายของามาโมะได้ดังขึ้นมา ส่วนเธียรก็ยังหลบอยู่ในหางของทามาโมะ


          "เธอรู้จักปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่ชื่อว่า คิตสึเนะ บ้างมั้ย?"


           "ระ...รู้จักสิ มีธุระอะไรกับยัยจิ้งจอกเก้าหางจอมปลอมคนนั้นเหรอ?"


           "จิ้งจอกเก้าหางจอมปลอมเหรอ? คุณจิ้งจอกน้อยเคยต่อสู้กับคิตสึเนะมาก่อนเหรอ?"


           "ชะ...ใช่แล้ว ฉันคือจิ้งจอกเก้าหางตัวจริงที่กำลังหลบหนีจากยัยนั้นอยู่ยังไงล่ะ"


           "ตัวจริง? หลบหนี? ช่วยเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย ส่วนคนพี่ที่หลบอยู่ข้างในหางไม่ต้องกลัวฉันขนาดนั้นก็ได้นะ"


           
           ทามาโมะได้เล่าเหตุการณ์ทุกอย่างที่เคยต่อสู้กับคิตสึเนะให้ชีเซลล์ฟัง แต่ไม่ได้เล่าเรื่องของเธียร(บทที่ 18) ชีเซลล์กำลังพดคุยกับทามาโมะ เริ่มที่จะเดินห่างออกมาจากจุดตั้งเต็นท์ของพวกซอร์เนียร์ เธียรก็ได้ออกมาคุยกับชีเซลล์เพื่อที่จะพูดคุยกับเธอไปเรื่อยๆ จนพวกซอร์เนียร์รู้ตัวแล้วจึงแอบติดตามทั้งสามคนไป


          "ตายจริง~!? คุยมาตั้งนานยังไม่ได้แนะนำตัวเองเลย ฉันชื่อ ชีเซลล์ เมลสตรอม แล้วพวกเธอสองคนล่ะชื่ออะไร?"


          "ฉันชื่อ...เอ่อ" เธียรเหงือตกทันที เมื่อชีเซลล์ได้ถามชื่อของเธอ


          "ฉันชื่อ ทามาโมะ โนะ มาเอะ ส่วนพี่สาวของฉันชื่อ โยวโกะ " ทามาโมะได้บอกชื่อของตัวเองกับเธียรไป


          "งั้นเหรอ ทามาโมะกับโยวโกะ สินะ" ชีเซลล์ได้พูดชื่อของทั้งสองคนขึ้นมาเพื่อเป็นการยืนยัน ทามาโมะกับเธียรรีบพยักหน้าทันที


          "ท่านหญิงชีเซลล์มาอยู่ที่นี่เองเหรอคะ รีบกลับไปที่ป้อมปราการเถอะค่ะ" เสียงกอร์ล่าได้พูดแทรกเข้ามาและกำลังเดินตรงเข้ามาในป่า


          "อ๊ะ~! กอร์ล่า โทษทีๆ พอดีกำลังคุยกับพี่น้องจิ้งจอกอยู่น่ะ"


          "พี่น้องจิ้งจอกเหรอคะ? ไม่เห็นมีใครเลยนี่คะ?" ชีเซลล์ที่ได้ฟังคำพูดของกอร์ล่าจึงรีบหันหลังไปมอง ก็ไม่เห็นทามาโมะกับเธียรที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้ว เธอจึงนึกว่าคงกลัวกอร์ล่าแล้วหายตัวกลับเข้าไปในป่าแน่ๆ


          "ไม่มีอะไรหรอก กลับป้อมปราการกันเถอะ" ชีเซลล์เดินออกจากป่าเพื่อที่จะกลับป้อมปราการ ตามหลังด้วยกอร์ล่าที่กำลังเดินตามพร้อมหันหน้ามองเข้าไปข้างในป่า


          ทามาโมะกับเธียรที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้ได้ยื่นหัวออกมาดูว่าทั้งสองคนกลับไปที่ป้อมปราการรึยัง ตามหลังมาด้วย ซอร์เนียร์ ทาร์อูเอเล่ และไลเบียร ที่แอบสะกดรอยตามมา ชีเซลล์กับกอร์ล่าที่เดินออกห่างจากหุบเขาไปไกลพอสมควรแล้ว ทุกคนต่างพากันถอนหายใจออกมาพร้อมกัน


         "เกือบซวยแล้วมั้ยล่ะ ตัวอันตรายโผล่หัวออกมาพร้อมกันแบบนี้ นึกว่าจะถูกฆ่าตายไปแล้วซะอีก ถ้าทามาโมะไม่ได้ให้พี่ใส่ชุดแบบนี้ล่ะก็ ชีเซลล์อาจจำฉันได้ น่ากลัวจังเลย~" เธียรวิ่งเข้าไปกอดทามาโมะ


         "โชคดีมากเลย ที่ยัยนั้นไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับทามาโมะเลย" ซอร์เนียร์ได้เดินออกมาจากหลังต้นไม้ตามหลังมาด้วยไลเบียร


         "สองคนนั้นทำอะไรกันอยู่นะ ทั้งที่ศัตรูเข้ามาในป่าแต่ไม่ส่งเสียงสัญญาณบอกพวกเราเลย" ทาร์อูเอเล่ได้พูดขึ้นมาแล้วเห็นลิลลี่ชี้นิ้วไปข้างบนต้นไม้ก็ได้เห็นลูซเต้กับฮาซึมินอนหลับอยู่


         "ไม่ได้เรื่องเลย รู้งี้ไปขอให้ซิลเวอร์วางกับดักป้องกันไว้ซะยังดีกว่า" ซอร์เนียร์ใช้แขนกลต่อยไปที่ต้นไม้จนทำให้ั้งสองคนที่กำลังนอนหลับอยู่ตกลงมา


           
          "ท่านหญิงชีเซลล์คะ ท่านรู้ตัวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะว่าพวกนักโทษกบฎอยู่ข้างในป่านั้นน่ะ แถมยังไปนั่งคุยกับพวกนั้นอีก ทำไมถึงไม่ฆ่าไปซะเลยล่ะคะ" กอร์ล่าที่กำลังเดินตามหลังชีเซลล์ได้พูดขึ้นมา


          "จริงๆ ก็อยากจะฆ่าทิ้งไปเลยอย่างที่เธอว่านั้นแหละนะ แต่ฉันได้ข้อมูลดีๆ มาแบบไม่ต้องเสียแรงมา ก็เลยยอมปล่อยไปก่อนน่ะ"
ชีเซลล์ตอบกลับไป


          "ได้ข้อมูลดีๆ ยังงั้นเหรอคะ?"


          "สงครามครั้งนี้น่ะ ไม่ใช้กับพวกจักรวรรดิแต่มันเป็นอีกพวกหนึ่งยังไงล่ะ" กอร์ล่าที่กำลังรอฟังชีเซลล์พูดก็ได้เห็นลูกไฟสีฟ้าจำนวนมากกำลังลอยเข้าไปข้างในป้อมปราการซูเวอร์เบิร์ก


         
          บึ้ม บึ้ม บึ้ม
          เสียงระเบิดได้ดังขึ้นมาจากด้านในของป้อมปราการ ชีเซลล์กับกอร์ล่าที่ได้ยินเสียงนั้น จึงรีบวิ่งตรงเข้าไปข้างในทันที ผู้คนที่อยู่ข้างในป้อมปราการต่างวิ่งหนีออกมาจากบ้าน และช่วยกันดับไฟที่กำลังไหม้บ้านของตน


         "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่น่ะเหรอ ป้อมปราการที่ไม่เคยแตกพ่ายซูเวอร์เบิร์กน่ะ พวกแกบุกเข้าไปเลย!!" คิตสึเนะที่กำลังยิงลูกไฟจิ้งจอกยิงโจมตีเข้าไปข้างในป้อมปราการพร้อมกับกองทัพสัตว์ประหลาดบุกเข้าไปโจมตี จอมเวทย์ที่กำลังต่อสู้จึงรีบร่ายคาถาเพื่อจะโจมตีสวนกลับก็ถูกสัตว์ประหลาดรุมกัดกิน


         "เกิดอะไรขึ้น!? พวกนักโทษกบฎมันบุกเข้ามาโจมตียังงั้นเหรอ?" กอร์ล่าวิ่งไปถามยามที่ยืนอยู่หน้าประตู


          "ไม่ใช่ครับ! พวกที่บุกเข้ามาเป็นสัตว์ประหลาดจำนวน 500 ตัว ได้บุกเข้ามาทางทิศใต้ของป้อมปราการ และมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเหมือนว่าจะเป็นหัวหน้าของพวกมันกำลังโจมตีจากด้านนอกเข้ามาข้างในครับ!!" ยามได้บอกเหตุการณ์ทั้งหมดให้กอร์ล่าฟัง


          "ทุกคนคะ! ป้อมปราการซูเวอร์เบิร์กกำลังถูกโจมตีอยู่ค่ะ!" ไลเบียรตะโกนเสียงไปหาทุกคนแล้วชี้นิ้วไปที่ป้อมปราการที่กำลังถูกโจมตีอยู่

          "แสงไฟสีฟ้า!? นั้นมันไฟจิ้งจอกนี่นา คิตสึเนะบุกโจมตีป้อมปราการอยู่แน่ๆ" ทามาโมะรีบหันหน้าไปบอกทุกคน

          "ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะใช้โอกาสนี้ไปชิงกุญแจออกมาให้ได้" ซอร์เนียร์พูดจบก็วิ่งออกจากป่าตรงไปที่ป้อมปราการ ตามหลังมาด้วย ทาร์อูเอเล่ เธียร และทามาโมะ

          "คุณไลเบียร รีบกลับไปบอกซิลเวอร์ให้เตรียมอุปกรณ์กับดักมาและปลุกสองคนนั้นให้ตื่น ตามหลังพวกเรามาด้วยนะคะ" เธียรที่กำลังวิ่งตามหลังซอร์เนียร์ได้ตะโกนเสียงไปหาไลเบียรที่ยังอยู่ข้างในป่า

          "เข้าใจแล้วค่ะ" ไลเบียรรีบวิ่งไปหาซิลเวอร์ที่อยู่ข้างในป่าและลากขาของลูซเต้กับฮาซึมิที่กำลังหลับอยู่ไปด้วย

          "โอ๊ย~! เจ็บ! , อะไรกันเนี้ย โอ๊ย!" ลูซเต้กับฮาซึมิ ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ได้เห็นว่าตัวเองกำลังถูกไลเบียรวิ่งและลากขาของทั้งคู่งอยู่


           ตูม ตูม ตูม
           เสียงของปืนใหญ่ที่กำลังยิงฝูงสัตว์ประหลาดที่กำลังบุกเข้ามาทำลายประตูทิศใต้ของป้อมการได้ดังออกไปอย่างต่อเนื่อง กอร์ล่าได้วิ่งมาถึงประตูทิศใต้ก็เห็นฝูงสัตว์ประหลาดบุกเข้ามาเรื่อยๆ แม้จะถูกปืนใหญ่ยิงตายไปหลายตัวแล้วก็ตาม

          "ชิ! มันไม่เหมือนกับตอนที่สู้กับพวกจักรวรรดิเลย พวกที่โดนปืนใหญ่แล้วยังไม่ตายก็ยังลุกขึ้นวิ่งเข้ามาอีก" กอร์ล่ากระโดดลงจากกำแพงแล้ววิ่งตรงเข้าไปสมทบกับจอมเวทย์ที่กำลังต่อสู้อยู่หน้าประตู สัตว์ประหลาดที่วิ่งตรงเข้ามาหากอร์ล่าก็ถูกฟันตายทันที ทั้งที่ยังวิ่งเข้าไปไม่ถึงตัวของเธอ

         "นี่มันเรื่องอะไรกันฟ๊ะ ทำไมพวกสัตว์ประหลาดถึงบุกเข้ามาโจมตีพวกเรา"

         "สงครามครั้งนี้ไม่ใช่กับพวกจักรวรรดิยังงั้นเหรอ!?" เสียงของจอมเวทย์ที่กำลังตื่นตกใจกับภาพที่ตัวเองเห็น ต่างคนต่างวิ่งหนีและถูกฆ่าตายไปเรื่อยๆ

         "จะหนีไปไม่ได้เด็ดขาด! พวกเราต้องปกป้องป้อมปราการซูเวอร์เบิร์กให้ได้" กอร์ล่าวิ่งสวนกับเหล่าจอมเวทย์ที่กำลังวิ่งหนี เธอพุ่งเข้าไปปะทะกับฝูงสัตว์ประหลาด เหล่าจอมเวทย์ 30 คน ที่ได้เห็นหญิงสาวที่กำลังสู้อยู่คนเดียว ก็มองหน้ากันและพยักหน้า แล้ววิ่งกลับไปต่อสู้อีกครั้ง

         "พวกเราเองก็ไม่ยอมหรอก! , ท่านกอร์ล่า พวกเราจะขอสู้เคียงข้างท่านตลอดไป!!" เหล่าจอมเวทย์ได้วิ่งไปสมบทกับกอร์ล่าทันที
      
         "ช่างเป็นแม่ทัพที่ให้กำลังใจลูกน้องของตนให้หันกลับมาสู้ได้อีกครั้ง กอร์ล่าเธอนี่มันสุดยอดจริงๆ" ชีเซลล์ที่กำลังยืนดูกอร์ล่าและเหล่าจอมเวทย์ที่กำลังต่อสู้กับฝูงสัตว์ประหลาดอยู่ข้างบนหอคอยนาฬิกา ได้หันหน้ามองไปที่ประตูทิศตะวันตก ก็ได้เห็นพวกซอร์เนียร์กำลังบุกโจมตีที่ประตูทิศตะวันตก สายตาของเธอจ้องมองไปที่โยวโกะ(เธียร)กับทามาโมะที่วิ่งตามหลังซอร์เนียร์มา เธอจึงกระโดดลงมาจากหอคอยและวิ่งตรงไปที่ประตูทิศตะวันตกทันที

         "เสียงกระซิบของยมฑูต" กอร์ล่าได้ใช้พลังของ The Blades of the Rose Cross ของตัวเองโจมตีไปที่ฝูงสัตว์ประหลาด คมดาบที่มองไม่เห็นได้ฟันฝูงสัตว์ประหลาดล้มตายไปจำนวนมาก คิตสึเนะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าเหลือบตาไปมองที่กอร์ล่า ลอยพุ่งตรงเข้าไปหาเธอ

         "เธอคือหัวหน้าของป้อมปราการนี้สินะ มาเจอกับฉันหน่อยเป็นยังไง!!" คิตสึเนะยื่นเล็บออกมาจากมือยักษ์ของเธอ แล้วพุ่งเข้าไปปะทะกับกอร์ล่าที่ตั้งท่ารออยู่แล้ว จนเกิดแรงปะทะทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจายออกไปทั่ว

         "แกคือ ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางคิตสึเนะ สินะ" กอร์ล่าที่กำลังดันดาบของเธอป้องกันมือยักษ์ที่มีเล็บแหลมที่ยื่นออกมาของคิตสิเนะ และได้ถามออกไป
     
         "..." คิตสึเนะไม่ตอบแต่เธอยิ้มแสยะให้


          ทางด้านประตูทิศตะวันตกของป้อมปราการ ที่กำลังถูกพวกซอร์เนียร์บุกโจมตีอยู่ก็มาถึงตรงหน้าประตูทางเข้า ซอร์เนียร์ได้เปลี่ยนแขนกลของตัวเองให้เป็นหมัดยักษ์เพื่อที่จะทำลายประตูทิ้ง แต่ประตูก็ได้เปิดออกมา ซอร์เนียร์ ทาร์อูเอเล่ เธียร และทามาโมะ ต่างพากันยืนงงที่ได้เห็นประตูเปิดออก ก็ได้เห็นหญิงสาวผมสั้นสีเขียวเข้ม สวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นแบบรัดรูปสีดำ ถือมีดสั้นสามเล่มอยู่ในร่องนิ้วของเธอ กำลังเดินออกมาจากประตู


         "ยินดีต้อนรับสู่ป้อมปราการซูเวอร์เบิร์กของเรา"

         "ตัวหัวหน้าใหญ่ออกมาต้อนรับเลยเหรอเนี้ย" ซอร์เนียร์รีบเปลี่ยนแขนกลเป็นกรงเล็บทันที และทั้งสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของซอร์เนียร์เหงือตกกันทุกคน โดยเฉพาะเธียรกับทามาโมะ

         "อ้าว? พี่น้องจิ้งจอกก็มาด้วยอย่างงั้นเหรอ คนน้องชื่อทามาโมะ ส่วนคนพี่ชื่อโยวโกะ ไม่ใช่สิ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก ถึงจะถูกสินะ" เธียรได้ยินชื่อของตัวเองจากปากของชีเซลล์ ได้ยืนแน่นิ่งและตัวสั่นขึ้นมาทันที

         "โทษทีนะ พวกเราแค่จะมาเอากุญแจที่จะผ่านประตูเข้าไปในปราสาทน่ะ มันอยู่ที่ไหนเหรอ?" ซอร์เนียร์เดินมาบังเธียรและหันหน้าไปพูดกับชีเซลล์

         "ถ้ากุญแจล่ะก็ อยู่ข้างบนหอคอยนาฬิกาที่อยู่ใจกลางเมืองของป้อมปราการน่ะ" ชีเซลล์ชี้นิ้วไปที่หอคอยนาฬิกาที่อยู่ข้างหลังของเธอ
ทาร์อูเอเล่เดินมาสะกิดหลังเธียรแล้วชี้นิ้วไปที่ฝาท่อระบายน้ำที่อยู่ข้างหลังของชีเซลล์

         "ถ้าอย่างนั้น พวกเราขอเข้าไปเอากุญแจจะได้รึเปล่าล่ะ?"

         "อยากได้ก็เข้าไปเอาได้เลย แต่ถ้าเข้าไปเอาได้ในสภาพที่ยังยืนได้น่ะนะ" ชีเซลล์ยื่นหน้ามาพูดอยู่ข้างๆ หูของซอร์เนียร์ ทำให้ทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังซอร์เนียร์ชะงักทันที

         "อีกแล้ว!? ผู้หญิงคนนี้เข้ามายืนใกล้ซอร์เนียร์ได้ถึงขนาดนี้เพียงแค่เสี้ยววินาที" เธียรยื่นมือขึ้นมาแล้วยิง กระสุนปืนใหญ่แห่งแสง พุ่งไปที่ชีเซลล์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ซอร์เนียร์ ตามหลังด้วยทาร์อูเอเล่ที่กำลังวิ่งตามหลังลูกกระสุนที่เธียรยิงออกไป ชีเซลล์ที่กำลังเหลือบตาไปมองลูกกระสุนที่กำลังพุ่งเข้ามา ซอร์เนียร์ได้เหวี่ยงแขนกลไปหาชีเซลล์ทันที

         ซอร์เนียร์ได้เหวี่ยงแขนไปเพื่อจะโจมตีชีเซลล์ ก็ไปปัดโดนกระสุนปืนใหญ่ของเธียรที่ยิงออกมาระเบิด ทาร์อูเอเล่ที่วิ่งตามมาได้เงยหน้าขึ้นไปข้างบนก็ได้เห็นชีเซลล์ลอยอยู่บนอากาศ

         "หลบได้งั้นเหรอ ในระยะเผ่าขนเนี้ยนะ!?"

         จุบาคุ เคียวกะ! (โซ่ตรวนแห่งความมืด) ทามาโมะได้เรียกโซ่สีดำพุ่งออกมาจากดินพุ่งขึ้นไปมัดตัวชีเซลล์ที่ลอยอยู่บนอากาศ ทาร์อูเอเล๋ที่ยืนอยู่ได้ล่างได้ใช้หอกของเธอปักไปที่พื้นแล้วใช้พลัง ลีเวียธาน (เสาเข็มหมุดมหาสมุทร) พุ่งขึ้นไปหาชีเซลล์ที่กำลังถูกมัดเอาไว้

         "แหม่~ น่ากลัวจัง น่ากลัวจัง" ชีเซลล์ได้พูดออกมา แต่เธอยืนอยู่ด้านล่าง ทำให้ทาร์อูเอเล่กับทามาโมะชะงัก ทั้งสองคนเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนก็ไม่เห็นชีเซลล์ที่กำลังถูกโซ่มัดอยู่เลย

         "เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้ถูกโซ่ของฉันมัดอยู่ข้างบนนี่นา แล้วมายืนอยู่ข้างล่างตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ" ทามาโมะเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงกระโดดถอยออกมาให้ห่าง พยายามที่จะโจมตีชีซลล์อีกครั้ง

         ซอร์นีสบอม! (ระเบิดมัจจุราช) ระเบิดจำนวนนับไม่ถ้วนที่ซอร์เนียร์ปล่อยออกมา ชีเซลล์ได้เงยหน้าขึ้นมามองและกำลังจะคว้างมีดบินไปที่ซอร์เนียร์ที่กำลังปล่อยลูกระเบิดออกมา ก็เหลือบตาไปมองที่ปากของทามาโมะที่กำลังท่องคาถาอยู่

         จิน ฟัทสึ เซย์ อินเงย์ โจ! (เขตแดนศักดิ์สิทธิ์) วงแหวนเวทย์อักขระได้ปรากฎอยู่ตัวเท้าของชีเซลล์และแสงของมันก็เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ชีเซลล์ที่ได้เห็นภาพดังกล่าวก็พยายามกระโดดออกมาก็ถูกโซ่ตรวนแห่งความมืดพุ่งลงมาจากด้านบนมัดตัวเธอไว้

         "โซ่ตรวนแห่งความืดน่ะ ถึงแม้จะหลุดรอดออกมาได้ครั้งหนึ่งแต่มันก็ยังไล่ตามเป้าหมายของมันต่อไปไม่หยุด จนกว่าจะล็อกตัวเป้าหมายได้อีกครั้งยังไงล่ะ!!"

         "แจ๋วไปเลยทามาโมะ แบบนี้ยัยนั้นก็หนีไม่รอดแล้ว!" ซอร์เนียร์ได้ตะโกนเสียงออกมา


         บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
         เสียงของระเบิดได้ดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องและแรงสั่นสะเทือนได้สั่นไปถึงประตูที่อยู่ทางทิศใต้ ทำให้กอร์ล่าที่กำลังต่อสู้กับคิตสึเนะ ได้หันหน้าไปมองข้างในป้อมปราการก็ได้เห็นแสงไฟที่มีขนาดใหญ่สีแดงสลับกับสีขาวพุ่งออกมาจากประตูป้อมปราการที่อยู่ทางทิศตะวันตก

        "ท่านหญิงชีเซลล์ กำลังต่อสู้กับพวกนักโทษกบฎอยู่อย่างนั้นเหรอ?"

        "นี่หล่อนกำลังหันหน้าไปทางไหนอยู่มิทราบ!!" คิตสึเนะได้ใช้ไฟจิ้งจอกโจมตีไปที่กอร์ล่าทันที กอร์ล่าหันหน้ามามองหน้าของคิตสึเนะแล้วยิ้มแสยะไปที่เธอ คมดาบที่มองไม่เห็นที่กอร์ล่าเรียกออกมาได้ไปฟันหางของคิตสึเนะขาดออกไปหนึ่งหาง

         "กรี๊ดดดด! หางของฉัน!!" คิตสึเนะที่ถูกตัดหางออกไปจนเหลือแปดหาง จากหญิงสาวที่มีหน้าตาคล้ายทามาโมะ ก็เปลี่ยนไปทันที จากหน้าตาที่สวยงามก็เปลี่ยนเป็นอีกหน้าหนึ่ง สีผมที่เป็นสีเหลืองก็กลายเป็นสีแดง ชุดที่ใส่ก็เปลี่ยนไปแทบทั้งหมด จนเผยโฉมร่างจริงออกมาให้กอร์ล่าได้เห็น

         "ตัวจริงของแกคือ จิ้งจอกแปดหาง ยังนั้นสินะ คิตสึเนะ" กอร์ล่าได้พูดออกมาและชี้ดาบไปที่คิตสึเนะที่เพิ่งเผยโฉมตัวจริงออกมา

         "แกนะแก~!" คิตสึเนะหันไปมองหน้ากอร์ล่าด้วยสีหน้าที่โมโหสุดๆ

         "บอกฉันมาได้แล้ว คนที่แกทำงานให้เป็นใคร?"

         "ว่าทีพระเจ้าองค์ต่อไปยังไงล่ะ" กอร์ล่าถึงกับชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่คิตสึเนะพูดออกมา ช่วงที่กอร์ล่ากำลังชะงักอยู่ คิตสึเนะได้ใช้หมัดยักษ์ของเธอต่อยเข้าไปที่หน้าท้องกอร์ล่าเต็มๆ จนเธอกระเด็นปลิวเข้าไปข้างในป้อมปราการ คิตสึเนะได้มองไปรอบๆ ก็ได้เห็นสัตว์ประหลาดที่ตัวเองได้สั่งให้บุกโจมตีถูกเหล่าจอมเวทย์ฆ่าตายหมด เหลือแต่เธอคนเดียว

         "ชิ! ถูกฆ่าตายไปจนหมดเลยยังงั้นเหรอ!? ไม่ได้การต้องรีบไปเอากุญแจ!" คิตสึเนะวิ่งฝ่ากลุ่มจอมเวทย์แล้ววิ่งเข้าไปข้างในป้อมปราการเพื่อที่จะหากุญแจ

         "ว่าที่พระเจ้าองค์ต่อไปยังงั้นเหรอ?" กอร์ล่าที่ยังนอนอยู่ในกองเศษไม้ได้พูดออกมา เธอหันหน้าไปมองคิตสึเนะที่กำลังวิ่งไปที่หอนาฬิกาที่กำลังถูกกลุ่มจอมเวทย์วิ่งไล่ตามหลังอยู่

         "นี่มันไม่ใช่สงครามธรรมดาแล้ว พวกมันคิดจะล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้หมดไปจากโลกนี้"


         ทางด้านประตูทิศตะวันตกของป้อมปราการซูเวอร์เบิร์ก แรงระเบิดมัจจุราชที่บวกกับเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ได้สร้างความเสียหายจนประตูพังพินาศ ซอร์เนียร์กับทามาโมะ ได้ยืนมองไปที่กลุ่มควันที่ทั้งสองคนโจมตีผสานกัน ทาร์อูเอเล่ได้เดินออกจากเสาน้ำตรงไปหาทั้งสองคนที่กำลังยืนดูกลุ่มควันอยู่

        "แฮ่ก แฮ่ก ต่อให้ยัยนั้นเป็นหัวหน้าของพวกเราก็เถอะนะ โดนเข้าไปขนาดนี้คงกลับมาสู้ไม่ไหวแน่" ซอร์เนียร์พูดและหันหน้าไปมองทาร์อูเอเล่

        "ขอให้เป็นยังงั้นเถอะนะคะ" ทาร์อูเอเล่ตอบกลับ ซอร์เนียร์กับทาร์อูเอเล่หันหน้าไปมองทามาโมะที่กำลังเดินเข้าไปดูกลุ่มควันที่ออกมาจากหลุมขนาดใหญ่ แล้วเธอก็ชะงักขึ้นมาทันที

        "ไม่จริงน่า เธอไม่ได้อยู่ในหลุมนี้!?" เสี้ยววินาทีที่ทามาโมะกำลังหันหน้าไปบอกทั้งสองคนก็ได้เห็นชีเซลล์ยืนอยู่ด้านหลังของทาร์อูเอเล่ เธอใช้สันมือสับเข้าไปที่ท้ายทอยของทาร์อูเอเล่ ก่อนที่กำลังจะล้มทั้งยืนก็ถูกเตะซ้ำเข้าไปจนกระเด็นปลิวไปที่กำแพงจนเกิดกลุ่มควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ซอร์เนียร์กับทามาโมะ ที่ได้เห็นทาร์อูเอเล่ถูกเล่นงานไปแล้ว ทามาโมะจึงรีบสะบัดชุดของเธอจนกลายเป็นคลื่นใบมีดสีขาวพุ่งเข้าไปหาชีเซลล์

         เป๊าะ~!
         เสียงดีดนิ้วได้ดังขึ้นมา ทามาโมะที่เพิ่งจะปล่อยพลังไปก็ได้เห็นมีดสั้นจำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่รอบตัวเธอ ซอร์เนียร์รีบหันไปมองทามาโมะที่กำลังยืนมองหน้าทามาโมะ ก็ถูกมีดสั้นพุ่งเข้าไปทิ่มแทงตัวเธอทั่วทั้งร่างจนล้มลงไปนอนกับพื้นและเลือดก็ไหลออกมาเรื่อยๆ

        "คามะ อิทาจิ!(เคียวสายลม)ยังงั้นเหรอ? คุณหนูจิ้งจอกเก้าหาง ในฐานะนักเล่นกายกรรมแล้วดูท่าฉันจะเก่งกว่าเธอนะ" ชีเซลล์ได้พูดออกมาแต่เสียงของเธอดังอยู่ด้านหลังของซอร์เนียร์

        "ยัยบ้าเอ๊ย!!" ซอร์เนียร์พยายมที่จะหันหลังเข้าไปต่อย แต่ก็ถูกชีเซลล์ใช้ขาเกี่ยวไว้ที่คอของเธอแล้วเหวี่ยงตัวฟาดเข้าไปที่พื้นอย่างแรง จนแขนกลของเซอร์เนียร์หลุดออกมาและหมดสติไป

        "เฮ้อ~ ขนาดแค่สามคนนะเนี้ยเล่นเอาซะประตูพังพินาศแบบนี้ เอ๊ะ!? สปิริเธียร ไม่อยู่นี่นา" ชีเซลล์มองหาเธียร ก็ได้เห็นฝาท่อระบายน้ำเปิดอยู่หน้าทางเข้าประตูแล้วเธอก็หันหน้าเข้าไปมองด้านในก็เห็นฝาท่อระบายน้ำอีกที่เปิดทิ้งไว้ และมีรอยเท้าเปียกๆ วิ่งตรงไปหอคอยนาฬิกา
อีกทั้งคิตสึเนะก็วิ่งผ่านหน้าชีเซลล์ที่กำลังวิ่งตรงไปที่หอคอยเช่นกัน

        "หญิงสาวจิ้งจอกคนนั้นมีแปดหาง? แย่ล่ะสิ กอร์ล่าแพ้ยังงั้นเหรอเนี้ย เราเองก็อยู่เฉยไม่ได้แล้วสิ" ชีเซลล์รีบวิ่งตามหลังคิตสึเนะไปทันที ปล่อยให้พวกซอร์เนียร์ที่ถูกเล่นงานนอนหมดสติไปทั้งแบบนั้น จนพวกไลเบียรที่วิ่งตามมาทีหลังได้เห็นเข้าและรีบวิ่งตรงไปหาพวกเธอทันที

        "คุณซอร์เนียร์ คุณทาร์อูเอเล่ ไม่เป็นอะไรนะคะ" ไลเบียรรีบพยุงตัวขึ้นมาและรีบใช้เวทย์รักษาทันที ส่วนซิลเวอร์กับลูซเต้ก็แบกทาร์อูเอเล่ออกมาจากกำแพง ลิลลี่กับฮาซึมิที่ไปดูอาการของทามาโมะก็ได้เห็นว่าเธอถูกมีดสั้นเสียบไปทั่วร่างกายและเสียชีวิตไปแล้ว

        "ทะ...ทามาโมะตายแล้ว!?" ซิลเวอร์ได้ยินเสียงของลิลลี่พูดออกมาจึงรีบวิ่งตรงไปหาทันที

        "พะ...พี่ทามาโมะ! ไม่จริงใช่มั้ย" ซิลเวอร์ที่ได้เห็นร่างที่นอนจมกองเลือดของทามาโมะถึงกับเข่าอ่อนทันที เธอค่อยๆครานเข้าไปก่อนร่างที่ไร้วิญญาณและร้องไห้ออกมา

        "ขนาดทั้งสามคนยังสู้ไม่ได้แล้วพวกเราจะสู้ผู้หญิงคนนั้นไหวเหรอเจ้าคะ" ฮาซึมิหันหน้าไปถามลูซเต้

        "พวกเราทุกคนไม่รู้การโจมตีของผู้หญิงคนนั้นเลยน่ะสิ ต้องรอซอร์เนียร์กับทาร์อูเอเล่ฟื้นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยถามพวกเธอ" ลูซเต้ตอบกลับ

        "ผู้หญิงที่ชื่อ ชีเซลล์ เมลสตรอม คนนั้นเก่งสุดๆ ไปเลยล่ะ" เสียงปริศนาได้ดังขึ้นมา ไลเบียร ลูซเต้ ฮาซึมีและลิลลี่ พยายามหาต้นตอของเสียงปริศนานั้น

         ร่างของทามาโมะที่ซิลเวอร์กอดอยู่ก็ระเบิดเป็นควันสีขาว จนกลายเป็นทามาโมะตัวเล็กจิ๋วเดินออกมาจากกลุ่มควัน ซิลเวอร์ที่กำลังร้องไห้อยู่ก็รีบอุ้มทามาโมะขึ้นมากอดทันที

        "พี่ทามาโมะยังไม่ตาย~!"

        "อย่ากอดแรงสิ ฉันหายใจไม่ออกนะ"

        "เป็นไปได้ยังไง โดนมีดเสียบไปตั้งเยอะขนาดนั้นน่ะ" ไลเบียรหันหน้าไปถามทามาโมะ

         "ช่วงที่ฉันปล่อย เคียวสายลม ไปแค่เสี้ยววินาทีก็มีมีดสั้นมากมายลอยอยู่รอบตัว ฉันจึงสร้างร่างปลอมขึ้นมาและส่วนตัวจริงก็หดตัวให้เล็กลงหลบอยู่ข้างในหางแทบไม่ทันมีดพวกนั้นพุ่งเสียบมาไม่ยั้งเลย เกือบตายจริงๆ เข้าให้แล้วสิ" ทามาโมะบอกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ทุกคนฟัง

         "แล้วเธียรหายไปไหนแล้วล่ะ?" ลิลลี่บินมาถามทามาโมะ

         "พี่เค้าแอบเข้าไปในท่อระบายน้ำตอนที่พวกเรากำลังสู้กับชีเซลล์ จนโผล่ออกมาข้างในป้อมปราการแล้วรีบวิ่งตรงไปที่หอนาฬิกาเพื่อที่จะไปเอากุญแจน่ะ"

          "ประตูทางทิศใต้ก็เงียบลงแล้ว สงสัยพวกจอมเวทย์อาจจะชนะฝูงสัตว์ประหลาดของคิตสึเนะแล้วเจ้าค่ะ"

          "ตอนนี้ชีเซลล์กำลังวิ่งตามเธียรไปที่หอคอยนาฬิกาแล้ว พวกเราต้องรีบตามไปช่วย" ลูซเต้ที่กำลังจะวิ่งตรงไปที่หอคอยก็ถูกทามาโมะใช้พลังโซ่ตรวนแห่งความมือล็อกตัวเอาไว้

          "ไม่เป็นหรอก เพราะตอนที่ชีเซลล์กำลังวิ่งตรงไปที่นั้น ฉันเห็นคิตสึเนะวิ่งตรงไปที่นั้นด้วย การต่อสู้ครั้งต่อไปคงจะดุเดือดมากแน่ๆ"
ทามาโมะได้บอกกับทุกคน

          "จะว่าไปทามาโมะก็รอดมาได้ แถมยังได้ต่อสู้กับชีเซลล์อีก พอจะรู้วิธีการต่อสู้ของเธอคนนั้นบ้างมั้ยคะ?" ไลเบียรที่รักษาซอร์เนียร์เสร็จจึงได้หันหน้าไปถามทามาโมะอีกครั้ง

         
          ผู้หญิงคนนั้นสามารถในการหยุดเวลาได้ยังไงล่ะ





To Be Continued.


TAtbe.jpg


Kitsune (Yao).png


ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 15-10-2018 21:33 , Processed in 0.037077 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th