เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 445|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4556
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 29-11-2015 01:30:55 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
             ~ คุณเธียรคะ จะเอาเศษเหล็กดำที่ฝังอยู่ข้างในนั้นออกมาได้จริงๆ เรอะคะ? ~

              "เอ๊ะ? เสียงคุยเมื่อตอนนั้นนี่นา?"

            ~ เรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้วิยาศาสตร์และเวทมนต์ก็อธิบายไม่ได้ อย่าไปบอกใครเชียวล่ะ ~

            ~ ทนเจ็บหน่อยนะ อีกเดี๋ยวก็จะหายเจ็บปวดแล้วแบบถาวรเลยล่ะ! ~

              "คะ? ค่ะ ฉันเชื่อคุณค่ะ เอ๊ะ!? ทำไมเราถึงพูดออกไปเองล่ะ"

            ภาพที่ฉันกำลังเห็นคือเด็กสาวผมสีเหลืองทองกำลังใช้พลังบางอย่าง มีแสงสีขาวออกมาจากหน้าอกด้านซ้ายของฉันแล้วแสงนั้นก็ลอยเข้าไปในหน้าด้านซ้ายของเด็กสาวคนนั้น งั้นเรอะ...เธอคนนั้นยอมรับความเจ็บปวดที่ไม่อาจจางหายของฉันไปยังงั้นเรอะ ถึงว่า...ทำไมตอนที่บอกฉันตอนนั้นว่าแค่เอามีดทำครัวมาผ่าแล้วหยิบมันออกมาเฉยๆน่ะ แต่ใบหน้าของเธอกำลังฝื่นยิ้มมาให้ฉันแบบนั้น แล้วแกล้งสร้างเรื่องว่าที่เอาออกมามันกลายเป็นศิลานักปราชญ์เพื่อมาหลอกฉัน ยัยผู้หญิงเอาแต่ใจเอ๊ย ฉันลืมตาขึ้นมาทันที นี่ฉันกำลังจมน้ำเรอะ? แล้วนั้นมันยัยผู้หญิงเอาแต่ใจคนนั้นกำลังดำน้ำลงมาช่วยเรางั้นเรอะ ลึกขนาดนี้ยังจะทนดำลงมาช่วยฉันอีก...ให้ตายเถอะ! เพราะเธอทำแบบนี้ไงฉันถึงได้หลงไหลเธอเข้าไปอีกแล้ว~!

            "ยัยผู้หญิงเอาแต่ใจเอ๊ย! คิดว่าแผลที่ฉันถูกแทงไปน่ะ มันเจ็บกว่าที่เธอทำเพื่อฉันอีกเรอะไง ห๊า~!" ซอร์เนียร์เปลี่ยนแขนกลของตัวเองให้กลายเป็นใบพัดแล้วลอยพุ่งขึ้นไปหาเธียรที่กำลังดำลงมาช่วย

            "คุณซอร์เนียร์ได้สติขึ้นมาแล้ว!? ดีล่ะเราต้องส่งข้อความทางจิตไปหาเธอ" ข้อความทางจิตที่เป็นเวทมนต์ขั้นสูง เวทมนต์นี้จะสามารถส่งคำพูดของผู้ที่ส่งไปให้อีกฝ่ายโดยการได้ยินนั้นจะเข้าไปที่หัวของอีกฝ่าย ผู้ที่สามารถใช้เวทย์นี้มีเพียง กราฟ และ ฟลูเดียร เท่านั้น เธียรได้รับความดูแลจากฟลูเดียรมาตั้งแต่เด็ก และได้รับการฝึกสอนจากฟลูเดียรมามากมายเธอก็เลยสามารถใช้ การส่งข้อความทางจิตได้


           "คุณซอร์เนียร์...ได้ยินมั้ยคะ"


           "เสียงนั้นมัน...เธียรเรอะ? ทำไมเธอถึงใช้ ข้อความทางจิต ได้ล่ะ?"


           "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนค่ะ ช่วยหันหลังแล้วมองลงไปที่ด้านล่างด้วยค่ะ" เสียงของเธียรได้ส่งไป แล้วซอร์เนียร์ก็หันหลังลงไปมองด้านล่างของก้นทะเลสาบ


           "นั้นมัน วิญญาณคนตายนี่ เยอะแยะชะมัด"


           "มองดูดีๆสิคะ ข้างล่างนั้นมีโลงศพโปร่งใสอยู่ท่ามกลางเหล่าวิญญาณคนตายเหล่านั้นค่ะ"


           "โลงศพ? อ่า!...เห็นแล้วล่ะ แต่คนที่นอนอยู่ในนั้นมัน เฮ้ย...ไม่จริงน่า!?"


           "ใช่แล้วค่ะ นั้นคือ ลูซเต้ ทอยเบอร์ ที่น่าจะจมลงไปพร้อมกับป้อมปราการบินที่ทะเลไปแล้ว แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะคะว่า ทำไมเธอถึงได้มาอยู่ที่ทะเลสาบดูดวิญญาณแห่งนี้"


           "ฉันมีพลังที่สามารถอยู่ในน้ำได้นานเป็นเวลา 25 นาที แล้วเธอล่ะเธียร"


           "ฉันใช้พลังที่ได้มาจากลูซเต้ที่สามารถกลั้นหายใจได้นาน แต่มันเหลือแค่ 2 นาทีเท่านั้นเอง"


           "ชิ! ต้องช่วยยัยนั้นและฝ่าวิญญาณคนตายพวกนั้นแค่ 2 นาทียังงั้นเรอะ ให้ตายเถอะ มาอยู่กับพวกเธอแล้วมีแต่เรื่องเสี่ยงตายทั้งนั้น"




           ทางด้านริมชายฝั่งทะเลสาบที่เหลือแต่ซิลเวอร์กำลังต่อสู้กับทาร์อูเอเล่อยู่นั้นก็กำลังดุเดือดเลยทีเดียวเพราะซิลเวอร์ได้ใช้พลังเกราะเหล็กไหลออกมาป้องกันตัว ทำให้ทาร์อูเอเล่โจมตีเท่าไหร่ก็ไม่ได้ผลซะที


           "แหม่~ คุณหนูซิลเวอร์ ก็มีพลังที่วิเศษจริงๆด้วยนะคะเนี้ย นึกว่าจะล้วงแต่พวกขยะต่างๆออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องเหมือนไอ้แมวตัวกลมๆสีฟ้านั้นอย่างเดียวซะอีกนะคะ" ทาร์อูเอเล่พูดขึ้นแล้วยังวิ่งไล่แทงซิลเวอร์ไม่หยุด


           "คุณทาร์อูเอเล่ทำหน้าตาน่ากลัวจังเลยนะคะ คงจะเจ็บมากสินะคะ ที่ได้ฆ่าเพื่อนคนที่ตัวเองชื่นชอบน่ะ" พอซิลเวอร์พูดจบภาพที่
ทาร์อูเอเล่ใช้หอกแทงเข้าไปที่หน้าอกด้านซ้ายของซอร์เนียร์แล้วรอยยิ้มของเธอคนนั้นที่กำลังตกลงไปที่ทะเลสาบได้ย้อนเข้ามาในหัวของ
ทาร์อูเอเล่อีกครั้ง


           "หนวกหูยัยเด็กบ้า! ไอ้ของแบบนั้นน่ะฉันฆ่ามันไปแล้ว ของแบบนั้นน่ะฉันไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว!! The Blades of the Rose Cross
Klageharnisch (เครกฮาร์นิส,พายุมังกรวารี)" พายุหมุนที่หอบไอน้ำสีฟ้าขนาดเล็กได้ออกมาจากหอกโกลาหล แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาซิลเวอร์ทันที

           "ว๊ากกกก~!!" ซิลเวอร์โดนพายุมังกรวารีเข้าไปเต็มๆถึงแม้จะมีเกราะเหล็กไหลป้องกันไว้แต่แรงอัดมันรุนแรงมากจนทำให้กระเด็นไปที่เต็นท์อีกหนึ่งเต็นท์

           "ลิลลี่ อัปเปอร์คัต!" ช่วงที่ทาร์อูเอเล่ใช้ท่า พายุมังกรวารี จะทำให้เกิดช่องโหว่เป็นเวลา 1.9 วินาที ลิลลี่จึงรีบบินไปต่อยเสยคางของทาร์อูเอเล่จนปากแตก ลิลลี่ที่บินมาต่อยหน้าไปแล้วก็บินไปหาที่หลบเพื่อไม่ให้ถูกจับได้ว่ายังมีเธอที่อยู่ในการต่อสู้ด้วย

           "อึ๊ก! อะไรน่ะ!? กับดักของยัยเด็กบ้านี่เรอะ!?" ทาร์อูเอเล่รีบเช็ดเลือดที่ปากออก

           "เยี่ยม! ยัยนั้นยังไม่รู้ตัวว่ามีฉันอยู่ ก็เข้าไปลอบโจมตีได้สบายๆ เธียรรีบๆขึ้นมาจากทะเลสาบเร็วๆหน่อยสิยะ ยัยนั้นมันใช้พลังของ The Blades of the Rose Cross แล้วนะ" ลิลลี่ที่แอบอยู่ในพุ่มไม้ แถมพูดบ่นออกมาแล้วหันไปมองที่ทะเลสาบที่เธียรกับซอร์เนียร์ที่ถูกเหวี่ยงตกลงไป


            โอ๊วว~~!! , มาอยู่กับพวกเราซะเถอะ~, แค้นเหลือเกิน~! , ช่วยพวกเราออกไปที เสียงร้องโหยหวนของวิญญาณคนตายได้ร้องไปที่เด็กสาวทั้งสองคนที่กำลังดำน้ำลงมาเพื่อที่จะช่วยลูซเต้ที่นอนอยู่ในโลงศพโปร่งใส

         -แก! นั้นมันคนที่มันคว้างระเบิดใส่พวกเราตายนี่-

         -อ๊ะ จริงด้วย! ที่พวกเราต้องมาอยู่ที่นี่เพราะแก!- วิญาญาณคู่รักที่ถูกซอร์เนียร์คว้างระเบิดใส่จนตายเพราะทำเสียงน่ารำคราญนั้น ได้ลอยมาดึงขาของซอร์เนียร์จมดิ่งลงมาด้านล่าง

         "เฮ้ย!? นี่ฉันส่งของขอขมาลาโทษและแผ่เมตตา ไปให้พวกแกไปแล้วนะ ยังจะแค้นอะไรกับฉันอีกย๊ะ!"

       "จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่าได้มาก่อกวนฉันตอนนอนอีกเลย แล้วนี่ของที่เอามาขมาลาโทษ ระเบิดที่ทำออกมาชนิดพิเศษนะเอาไปแจกจ่ายให้พวกที่อยู่ด้านล่างด้วยล่ะ พวกนั้นต้องดีใจจน 'ตูมตาม' แน่ๆ" นั้นคือสิ่งที่ซอร์เนียร์ทำในตอนนั้น

          -มีใครที่ไหน เค้าส่งของขอขมาลาโทษเป็นระเบิดกันน่ะ ห๊า!?-


         "แหม่~ ก็ฉันไม่ถนัดเรื่องขอคืนดีกับคนอื่นนี่นาเลยทำไปแบบนั้น..."


         -พวกฉันจะทำให้แกจมน้ำตายแบบเดี๋ยวกับเรา ตายซะเถอะ- วิญญาณคู่รักดึงขาของซอร์เนียร์ลงมาถึงก้นทะเลสาบแล้วหันไปมองหน้าของซอร์เนียร์ว่าเธอจะทำหน้าทรมานออกมาบ้างมั้ย และภาพที่เห็นคือเด็กสาวผมแดงทำหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลยแถมยังยิ้มแสยะแบบกวน ส้นเท้าให้อีกต่างหาก


          "ตายไปแล้วยังโง่อยู่อีกนะเจ้าพวกนี้ ฉันน่ะตอนที่ได้เป็นเพื่อนกับยัยจิ้งจกตกน้ำทะเลนั้น ยัยนั้นพาฉันมาว่ายน้ำอยู่ที่นี่บ่อยๆ แล้วสอนให้ฉันใช้พลังที่อยู่ในน้ำได้นานขึ้น พวกแกคิดเรอะว่าแค่นั้นฉันจะจมน้ำตายน่ะ ห๊า!...เอาระเบิดไปแดรกซะพวกมรึง!" ซอร์เนียร์พูดจบแล้วได้หยิบระเบิดออกมาจากเข็มขัดของเธอแล้วคว้างไปที่วิญญาณคู่รักนั้น แรงระเบิดทำให้วิญญาณตนอื่นๆพลอยถูกลูกหลงไปด้วย


           "แห๊ะ แห๊ะ แรงอาฆาตพยาบาทใช้กับคุณซอร์เนียร์ไม่ได้ผลงั้นเหรอเนี้ย น่าอิจฉาจังแห๊ะ ดีล่ะ! วิญญาณคนตายปลิวออกไปไกลซะขนาดนั้นก็สะดวกไปอีกแบบแล้ว" เธียรรีบดำดิ่งลงไปที่โลงศพทันที


           "เธียร! เรื่องทำลายโลงศพน่ะปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง เธอช่วยจัดการกับวิญญาณพวกนั้นทีสิ" ซอร์เนียร์ว่ายเข้ามาหาแล้วก็ได้เปลี่ยนแขนกลเป็นใบเลื่อยเพื่อจะผ่าฝาโลงศพออกมา และวิญญาณคนตายก็ค่อยๆกลับมารวมตัวกันอีกครั้งและตรงเข้ามาหาทั้งสองคนกำลังทำลายโลงศพอยู่


          "อย่าให้พวกมันเปิดโลงศพได้เป็นอันขาด" มีเสียงปริศนาดังขึ้นมาจากใต้โลงศพที่ซอร์เนียร์กำลังใช้เลื่อยผ่าฝาโลงศพอยู่


          "เสียงนั้นดังขึ้นมาจากใต้โลงศพ!?" เธียรได้ว่ายลงไปแล้วยกโลงศพขึ้นเพื่อที่จะไปดูด้านหลังโลงศพ แล้วเธอก็ได้เห็นวงเวทย์ที่เขียนด้วยเลือดเขียนไว้อยู่ด้างหลังโลงศพ


          "นั้นมันวงแหวนผนึกขังวิญญาณนี่ ถ้าพวกเราทำลายมันได้ก็จะช่วยลูซเต้ออกมาและปลดปล่อยวิญญาณพวกนี้ออกไปจากที่นี่ได้"
ซอร์เนียร์ได้ส่งเสียงไปหาเธียรที่ยังเชื่อมต่อกับเวทย์ส่งข้อความทางจิตอยู่


          "ต้องรีบแล้วค่ะ พลังเวทย์ที่ฉันกลั้นหายใจที่อยู่ได้นานขึ้น มันเหลือแค่ 1 นาที" เธียรได้ยื่นมือขวาที่บาดเจ็บอยู่ พยายามที่จะยิง
ซีลิคอาวิล เพื่อที่จะทำลายวงแหวนผนึกอันนั้น


          "ไม่ให้ทำแบบนั้นได้หรอกนะคะ" แสงสีเขียวพุ่งมาที่ทั้งสองคนที่กำลังมองวงแหวนผนึก ทำให้เธียรกับซอร์เนียร์รีบหลบทันทีแล้วหันหน้าไปมองแสงสีเขียวนั้นแล้วค่อยๆเผยใบหน้าออกมา ร่างที่ทั้งสองคนเห็นคนเด็กสาวผมสั้นสีฟ้าที่มีเกล็ดติดอยู่ที่แก้มทั้งสองข้างและแขนขาที่เป็นรูปทรงเหมือนแขนขาของมังกร มีปีกยาวออกมาจากด้านหลังทั้งสองข้างและมือถือหอกโกลาหลแต่มือที่ถือนั้นเป็นมือซ้าย


          "ทาร์อูเอเล่ งั้นเหรอ!?" เธียรตกตะลึงกับภาพที่เธอเห็น


          "ลืมไปเลยแห๊ะ ว่ายัยนั้นสามารถสร้างร่างแยกของตัวเองออกมาได้น่ะ"


           "ร่างแยก!?"


          "ฉันเคยพูดออกไปแล้วใช่มั้ยว่า ยัยนั้นเป็นครึ่งคนครึ่งมังกรน่ะ งั้นก็แปลว่าร่างที่เป็นคนกำลังต่อสู้กับพวกซิลเวอร์อยู่ข้างบน ส่วนร่างมังกรนั้นก็อยู่ตรงหน้าพวกเราอยู่นี่ยังไงล่ะ ยัยนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ" ซอร์เนียร์อธิบายให้เธียรฟังและได้เปลี่ยนแขนกลเป็นแบบกรงเล็บ


          "อึ๊ก!" เธียรเริ่มสำลักฟองอากาศออกมา


          "แย่แล้ว!? เวลาขเวทย์กลั้นหายใจของเธียรใกล้จะหมดแล้วเรอะเนี้ย" ซอร์เนียร์เห็นท่าทีของเธียรเริ่มไม่ดีแล้วเธอจึงรีบว่ายตรงเข้าไปหาเธียรทันที


           Leviathan! (ลีเวียธาน,เสาเข็มหมุดมหาสมุทร) ทาร์อูเอเล่ได้ใช้พลัง The Blades of the Rose Cross ขั้นที่สอง ทำให้เกิดเสาน้ำขนาดใหญ่ได้พุ่งขึ้นจากใต้ก้นทะเลสาบ และกำลังดูดทั้งสองคนให้ใกล้เข้าไป ก้อนหินก้อนใหญ่ถูกดูดเข้าไปในเสาน้ำแล้วแตกกระจายจนไม่เหลือเศษซาก ภาพก้อนหินที่ซอร์เนียร์เห็นทำให้เธอพยายามรีบว่ายออกให้ห่างที่สุด ส่วนเธียรก็เริ่มเอามือขึ้นมาปิดปากและจมูกแล้วก็ค่อยๆถูกดูดเข้าหาเสาน้ำ

          "แรงดูดเยอะชะมัด! เธียรก็กำลังสำลักฟองอากาศออกมาไม่หยุด มีหวังจมน้ำตายแน่ๆ ต้องหาทางทำอะไรซักอย่างแล้ว" ซอร์เนียร์คว้า
เสื้อของเธียรได้แล้วก็ได้ใช้แขนกลเกาะที่โขดหินใต้น้ำไว้


          ทางด้านริมฝั่งทะเลสาบซิลเวอร์ก็พยายามใช้อุปกรณ์กับดักโจมตีใส่ทาร์อูเอเล่(ร่างมนุษย์) แต่ก็ไม่สามารถโจมตีผ่านทะลุตัวมังกรน้ำที่กำลังป้องกันตัวเธออยู่ตลอดเวลา ไลเบียรที่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็ค่อยๆลุกขึ้นยืน เธอกำลังมองทาร์อูเอเล่ที่กำลังใช้ พายุมังกรวารี โจมตีไปที่ซิลเวอร์ไม่หยุด

          "ไลเบียร ไลเบียร" เสียงของลิลลี่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของไลเบียรแล้วเธอก็ได้หันหน้าไปหาต้นตอของเสียงนั้น ก็ได้เห็นลิลลี่กำลังแอบอยู่ในหลังพุ่มไม้
  
          "ลิลลี่ ทำไมถึงไปแอบอยู่อย่างนั้นล่ะ แล้วทำไมถึงไม่ไปช่วยซิลเวอร์ล่ะคะ"


          "ชู๊ว~! เงียบเสียงหน่อยสิ เดี๋ยวยัยนั้นก็รู้ตัวหรอก"


          "มาแอบอยู่ในที่แบบนี้ กำลังวางแผนอะไรอย่กันแน่คะ?"


          "แค่ก่ะจังหวะตอนยัยนั้นท่องคาถา พายุมังกรวารี อยู่น่ะ เวลายัยนั้นก็ท่องฉันจะบินเข้าไปลอบโจมตียังไงล่ะ"


          "ลอบโจมตียังงั้นเรอะคะ คุณทาร์อูเอเล่ที่โดนโจมตีแบบนั้นก็จะนึกว่าเป็นฝีมือของซิลเวอร์น่ะสิคะ"


          "ใช่แล้ว! ยัยนั้นกำลังปี๊ดแตกสุดๆเลยล่ะ เป้าหมายหลักคงมีแต่ซิลเวอร์เท่านั้น ดูสิ! ซิลเวอร์กำลังวิ่งล่อให้ยัยนั้นให้ออกห่างจากทะเลสาบอยู่ ถ้าล่อออกมาได้แล้วยัยนั้นจะใช้พลังเวทย์ธาตุน้ำไม่ได้ยังไงล่ะ"


          "คุณทาร์อูเอเล่ถึงแม้จะใช้เวทย์ไม่ได้แล้วจะทำยังไงกับหอกโกลาหลอันนั้นล่ะคะ"


          "ฉันสังเกตดูแล้ว ยัยนั้นดูท่าทางจะระวังไม่ให้หอกที่ถืออยู่นั้นแตะไปโดนมือซ้ายเลย เหมือนกับหลีกเลี่ยงไม่ให้โดนซะมากกว่า"


          "จำที่คุณซอร์เนียร์พูดได้มั้ยคะว่า คุณทาร์อเอเล่เป็นครึ่งคนครึ่งมังกรน่ะค่ะ"


          "ห๊า! ใช้จริงๆด้วย! ถึงว่าทำไมพวกเธียรถึงไม่ขึ้นมาจากน้ำซะที สองคนนั้นคงกำลังสู้อยู่กับอะไรบางอย่างที่ยัยนั้นส่งลงไปแน่ๆ มือซ้ายนั้นน่าสงสัยสุดๆ ฟังนะไลเบียรพวกเราจะทำให้ยัยนั้นเผลอใช้มือซ้ายนั้นจับหอกของตัวเอง มันอาจจะเป็นจุดอ่อนของยัยนั้น"


          "เข้าใจแล้วค่ะ!"  ไลเบียรกับลิลลี่รีบวิ่งพุ่งไปที่ทาร์อูเอเล่ที่กำลังไล่โจมตีซิลเวอร์อยู่


          "ซิลเวอร์ใช้ปืนฉมวกของเธอยิงไปที่มือขวายัยนั้นไปเลย! แผนการของเราคือโจมตีไปที่มือขวายัยนั้น" ลิลลี่ตะโกนเสียงไปหาซิลเวอร์


          "รับทราบ!" ซิลเวอร์หยิบปืนฉมวกออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องแล้วยิงปืนฉมวกไปที่มือขวาของทาร์อูเอเล่


          "หืม? คิดจะทำลายหอกโกลาหลเรอะคะเนี้ย" ทาร์อูเอเล่หลบฉมวกที่ซิลเวอร์ยิงขึ้นมาได้


          "แจ๋ว! ยัยนั้นติดกับดักเข้าให้แล้ว ซิ้ปปี้แกจะนอนสลบไปถึงเมื่อไหร่ย๊ะ แกช่วยพ่นหมึกไปที่ตายัยนั้นที!" ลิลลี่ตะโกนไปหาปลาหมึกซิ้ปปี้ที่กำลังสลบอยู่ สะดุ้งตื่นขึ้นมา


          "หะ ห๊ะ!? ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนะ เป้าหมายคือสาวน้อยผมสีฟ้าสินะ ขอมาก็จัดให้" ซิ้ปปี้พ้นหมึกขึ้นไปที่หน้าของทาร์อูเอเล่เต็มๆหน้า


          "กรี๊ด น้ำหมึก!? ขยะแขยงที่สุดค๊า!?" ทาร์อูเอเล่พยายามเอามือซ้ายมาขยี้ตาของตัวเอง


          "ซิลเวอร์! เธอมีปืนตาข่ายมั้ย!? ถ้ามีก็รีบยิงให้ยัยนั้นร่วงลงมาเลย!"


         "นักวางกับดักอย่างหนูไม่เคยขาดตกบกพร่องหรอกค่ะ" ซิลเวอร์หยิบปืนตาข่ายออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องอีกครั้งแล้วยิงขึ้นไป ตาข่ายได้คลุมร่างทาร์อูเอเล่แล้วตกลงมาทันที มังกรน้ำที่คอยคุ้มกันเธอก็สลายหายไป


         "ไลเบียรใช้เวทย์ไฟนั้นโจมตีขึ้นไปเลย! มังกรน้ำตัวนั้นหายไปแล้ว!"


         "เข้าใจแล้วค่ะ ไฟบอลล์!! " ไลเบียรได้ยิงลูกบอลไฟพุ่งขึ้นไปหาทาร์อูเอเล่เข้าอย่างจัง จนทำให้เสียงระเบิดดังลั่นไปทั่วทุกที่ ซิลเวอร์ ลิลลี่ และซิปปี้ รีบวิ่งมาดูผลงานที่พวกเธอได้ร่วมมือกันทันที


         "คิดว่าได้ผลมั้ย?" ลิลลี่หันไปถามไลเบียร


         "ขอให้เป็นอย่างว่าค่ะ" ไลเบียรตอบกลับ แล้วทั้งสามคนกับหนึ่งตัวกำลังมองไปที่กลุ่มเปลวไฟที่กำลังร่วงหล่นลงมา แล้วก็ได้ตกลงมาถึงพื้น แต่ดูเหมือนว่าการโจมตีคราวนี้จะได้ผล ทาร์อูเอเล่ค่อยๆครานออกมาจากเปลวไฟพวกนั้นอย่างช้าๆ


         "เพราะเป็นผู้ใช้เวทย์ธาตุน้ำ การโจมตีจากธาตุไฟทำความเสียหายได้ไม่มากนักก็เถอะนะ แค่นี้เราก็เป็นฝ่ายได้เปรียบแล้ว" ซิลเวอร์ได้พูดขึ้นมาแล้ว เล็งปืนฉมวกยิงไปที่มือขวาของทาร์อเอเล่ทันที


         "อ๊า! ยัยเด็กบ้านี่ แสบนักนะ" มือขวาถูกฉมวกแทงอยู่กับพื้น ทาร์อูเอเล่ไม่สามารถหยิบหอกที่อยู่ตรงหน้าได้เธอจึงค่อยๆยื่นมือซ้ายเพื่อที่จะไปหยิบหอกอย่างช้าๆ


         "นั้นแหละ แบบนั้นแหละ เธียร ซอร์เนียร์ ที่ฉันช่วยพวกเธอได้น่ะก็มีเพียงเท่านี้แหละ ไม่รู้ว่าข้างล่างเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รีบๆขึ้นมาเร็วๆหน่อยเถอะ" ลิลลี่เหงือเริ่มไหลออกที่หน้าแล้วหันหน้าไปมองที่ทะเลสาบ






         ทางด้านเธียรกับซอร์เนียร์กำลังเผฃิญหน้ากับทาร์อูเอเล่(ร่างมังกร)ที่สร้างเสาน้ำขนาดใหญ่ที่สิ่งใดถูกดูดเข้าไปจะเละไม่เหลือชิ้นดี เธียรก็ไม่มีพลังเวทย์กลั้นหายใจในน้ำแล้ว เธอก็เริ่มที่จะหมดสติแล้วเลือดก็ค่อยๆไหลออกจากจมูกและหูเพราะทนแรงกดดันของน้ำไม่ไหว


         "เอาล่ะนะ ฉันจะขอปลิดชีพคุณเพื่อนรักของเธอให้เองจะได้ไม่ต้องทนทรมานไปแบบนี้นะคะ" ทาร์อูเอเล่พุ่งไปที่เธียรแล้วใช้หอกเล็งไปที่หน้าอกของเธียร

        "อย่านะ!" ซอร์เนียร์ทำอะไรไม่ได้เลยเพราะมือขวากำลังดึงเสื้อของเธียรที่กำลังถูกเสาน้ำดูดไปและแขนซ้ายกำลังจับโขดหินอยู่ ปลายแหลมของหอกโกลาหลเริ่มเข้ามาใกล้เธียรในอีกไม่ช้า
        เพล้ง~!! หอกโกลาหลก็ได้แตกกระจายหายไปจากมือซ้ายของทาร์อูเอเล่ ทำให้เธอช็อกกับภาพที่เธอเห็น เสาน้ำก็เริ่มหายไป ทำให้ซอร์เนียร์ได้เปลี่ยนแขนกลเป็นมือยักษ์แล้วลอยพุ่งมาจับหัวของทาร์อูเอเล่ทันที

       "อั๊ก!? ซอร์เนียร์นี่คิดจะทำอะไรน่ะ?" ทาร์อูเอเล่พยายามดิ้นที่จะเอาหัวออกมาจากมือเหล็กยักษ์ของซอร์เนียร์ก็ไม่เป็นผล

      "สงสัยต้องเกิดอะไรขึ้นกับร่างมนุษย์ของเธอที่อยู่ข้างบนน่ะนะ และฉันก็จะบอกอะไรให้อีกอย่างล่ะ" ซอร์เนียร์ค่อยๆลากหัวของทาร์อูเอเล่
เข้ามาใกล้ๆแล้วก็ได้ยื่นหน้ากระซิบที่ข้างหูของเธอ

       "ฉันหลงรักยัยผู้หญิงเอาแต่ใจคนนี้เข้าให้แล้วน่ะสิ ถ้าแกกล้าทำอะไรยัยนี้ล่ะก็ฉันจะตามไปฆ่าแกทุกที่!" ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วเปิดช่องนิ้วให้ทาร์อูเอเล่มามองหน้าของตัวเอง

       "ละ...หลงรักเนี้ยนะ!!...ของแบบนั้นสำหรับซอรเนียร์...มัน อ๊ะ!" ทาร์อูเอเล่ยังพูดออกมาไม่ถึงประโยคสำคัญก็ถูกซอร์เนียร์บีมหัวจนแตกเลือดพุ่งกระจายไปทั่วแล้วร่างมังกรของทาร์อูเอเล่ก็ค่อยๆสลายหายไปแล้วกลายเป็นแสงสีเขียวก็ได้ลอยพุ่งขึ้นไปข้างบนเพื่อทีจะกลับไปที่อีกร่างหนึ่งทันที ซอร์เนียร์รีบพาร่างของเธียรที่หมดสติแล้วรีบว่ายขึ้นและดึงโลงศพที่ลูซเต้นอนอยู่ขึ้นมาด้วย



       "แข็งใจอีกหน่อยนะเธียร อย่าตายนะ" ซอร์เนียร์เปลี่ยนแขนกลเป็นใบพัดกังหันเรือแล้วลอยพุ่งขึ้นไปข้างบนเพื่อจะขึ้นไปให้ถึงผิวน้ำให้เร็วที่สุด แต่เหล่าวิญญาณคนตายก็ยังมาขัดขวางไม่ให้ซอร์เนียร์ขึ้นไป

     ~ แค้นเหลือเกิน , พวกเราไม่ยอมให้พวกแกไปหรอก!! , จงตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ ~

      "เกะกะโว้ย! ไปถึงผิวน้ำเมื่อไหร่ฉันจะไม่ปลดปล่อยพวกแกออกจากที่นี่ให้หรอกนะ ถ้าอยากออกไปจากที่นี่ ก็อย่ามาขวางทางฉัน!"
ซอร์เนียรตะโกนเสียงออกไป ถึงแม้จะอยู่ในน้ำทำให้เสียงไม่ออกมา แต่เหล่าวิญญาณคนตายก็ถอยออกมาแล้วเปิดเส้นทางให้ซอร์เนียรผ่านไป

       ซ่า!!
      ในที่สุดซอร์เนียร์ก็ได้ว่ายมาถึงผิวน้ำ แล้วพาเธียรขึ้นที่ริมฝั่งทะเลสาบทันที ซอร์เนียร์จึงรีบทำการปฐมพยาบาทสำหรับคนจมน้ำทันที

      "อย่าตายน่ะ อย่าตายนะ ขอร้องล่ะ! ลืมตาขึ้นมาสิเธียร"  ซอร์เนียร์พยายามผายปอดโดยการกดหน้าอก เธอทำซ้ำไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่เป็นผล
น้ำตาของเธอก็ค่อยๆไหลออกมา เธอจึงต้องใช้การผายปอดอีกแบบโดยปากต่อปาก

       "ปากต่อปาก?...ใช่แล้ว นี่เป็นการช่วยชีวิตคนนะ ก่อนอื่นต้องให้นอนหงายระหว่างที่กดหน้าผาก ดันคางขึ้น บีบจมูก แล้วก็ถ่ายลมเข้าไป..." ซอร์เนียร์ก็ได้ทำการผายปอดแบบปากต่อปาก เธอทำแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจนทำให้เธียรเริ่มได้สติแล้วสำลักน้ำออกมา

        "แค่ก แค่ก แค่ก นะ...นี่เราขึ้นมาจากทะเลสาบแล้วเหรอ? อุ๊บ!?" เธียรที่ได้สติขึ้นมาไม่ทันไรก็โดนซอร์เนียร์จับผายปอดแบบปากต่อปากสลับกับกดหน้าอกไปเรื่อยๆ ดูท่าทางซอร์เนียร์จะสติแตกไปแล้ว

        "แหม่~ ไม่อยากจะเชื่อเลย ไอ้เนี๊ยเหรอที่เค้าเรียกว่าจูบน่ะ ถึงแม้มันจะเป็นการผายปอดก็เถอะ...แต่รู้สึกดีจังเลยน้า" ซอร์เนียร์นั่งกุมเข่าหันไปที่ทะเลสาบแล้วหยิบก้อนหินเล็กๆโยนลงไป ส่วนเธียรก็นอนอยู่ในสภาพเหมือนคนโดนข่มขื่นและรู้สึกเหมือนกับว่ายังช็อกกับภาพที่ซอร์เนียร์ทำกับเธออยู่สักพัก

        "ตั้งแต่จัดการทาร์อูเอเล่(ร่างมังกร) ได้ฝาโลงศพก็เปิดออกมาได้ง่ายๆเลยนะนี่" ซอร์เนียร์เปิดฝาโลงแล้วก็อุ้มร่างของลูซเต้ขึ้นมาและวางลงที่พื้นเพื่อที่จะให้เธียรช่วยเหลือ

        "สารรูปดูไม่จืดเลยนะยัยโลลิซัคคิวบัส" เธียรเดินเข้ามาลูบหัวของลูซเต้

        "ดูเหมือนหลับอยู่ในนั้นนานจนถูก วิญญาณคนตายชิงดวงจิต ไปนะ" ซอร์เนียร์พูดขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งข้างๆเธียร

         "นี่ ยังอยากมีชีวิตต่อรึเปล่า? หรือว่าอยากนอนหลับไปเรื่อยๆ ทั้งที่แพ้ฉันไม่เป็นท่าอยู่ตลอดแบบนี้? จะเอาแบบไหน?"

         "จ้าวแห่งเกมส์ที่แพ้ให้กับเธียรตลอดแบบนี้ คงอยากชนะเธอให้ได้อีกซักครั้งล่ะน่า"

         "นั้นสินะ เอาล่ะลูซเต้...ฉันสามารถดึงเธอกลับมาจากโลกของคนตายได้นะ ด้วยอำนาจพลังของเธอ The Blades of the Rose Cross
Lustatem อันนี้ยังไงล่ะ" เธียรได้หยิบมันออกมากจากกระเป๋าเสื้อของเธอแล้วเอามาวางไว้ที่เสื้อตรงกลางหน้าอกของลูซเต้และนิ้วของลูซเต้กระตุกเล็กน้อย

         "มีการตอบสนอง!?" ซอร์เนียร์ถึงกลับสะดุ้งโหยงแล้วมองไปที่ร่างของลูซเต้ที่กำลังนอนแน่นิ่ง

         "ฮิ ฮิ...ยังเห็นแก่ได้อยู่จริงๆ สินะ" พอเธียรพูดจบ แสงสีแสดก็ได้ส่องแสงทั่วร่างของลูซเต้ ร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้นดินเล็กน้อย แล้วก็มีแสงสีขาวดวงหนึ่งลอยขึ้นมาจากทะเลสาบแล้วตรงเข้ามาที่ร่าง หลังจากนั้นร่างที่ลอยก็ค่อยๆลงมาที่พื้นอีกครั้ง

         "แค่นี้เหรอ? ไม่เห็นว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาเลย"

         "คงต้องใช้เวลาสักพักน่ะ กว่าจะฟื้นตัวได้ งั้นปล่อยเธอไว้ที่นี่ก่อนเถอะ พวกเราต้องไปสมทบกับพวกคุณไลเบียร"
        
          "อ่า!"

          เธียรกับซอร์เนียร์รีบวิ่งไปที่จุดตั้งเต็นท์ของพวกเธอเพื่อที่จะไปสมทบกับ ไลเบียร ซิลเวอร์ และลิลลี่ที่กำลังสู้กับทาร์อเอเล่ พอทั้งสองวิ่งห่างจากลูซเต้ที่นอนนิ่งอยู่ ลูซเต้ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา


         "ฮ่า ฮ่า ฮ่า หลงกลพวกเราจนได้นะ พวกฉันรอให้หล่อนใช้มือซ้ายจับหอกอันนั้นไว้ตั้งแต่แรกแล้ว" ลิลลี่พูดออกมาและหัวเราะชอบใจ

         "ยอมแพ้เถอะค่ะ คุณทาร์อูเอเล่ ผลการต่อสู้ได้ออกมาแล้วนะคะ" ไลเบียรพูด พร้อมกับยื่นมือที่จะยิงพลังลูกไฟอีกครั้ง

         "รู้สึกว่า มะม๊า กับคุณพี่ซอร์เนียร์จะขึ้นมาจากทะเลสาบแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเค้าก็จะมาสมทบกับพวกเรา คุณไม่มีทางชนะพวกเราได้หรอกค่ะ" ซิลเวอร์หยิบปืนฉมวกแล้วเล็งไปที่ทาร์อูเอเล่

          ร่างมังกรที่ปล่อยลงไปจัดการสองคนนั้นที่ใช้พลังเวทย์ไปตั้งครึ่งหนึ่งเพื่อที่จะเรียกมันออกมาแต่ก็ถูกจัดการไปแล้ว เพราะร่างมังกรจะถือหอกที่มือซ้าย ฉันที่เป็นอีกร่างก็ต้องถือหอกด้วยมือขวา หอกโกลาหลไม่เวลาจะแยกร่างออกไปยังไงหอกอันนั้นมันก็มีแค่อันเดียว ถ้าเผลอใช้มือข้างเดียวกันพลังมันจะดีดออกจากกันทันทีเหมือนแม่เหล็กที่โดนขั่วเดียวกันแล้วผลักออกจากกัน เราดันเผลอใช้มือซ้ายไปหยิบหอกและร่างมังกรก็เลยเสียหอกนั้นไป แล้วก็โดนจัดการไปในที่สุด ชิ! โดนยัยภูตินั่นหลอกเข้าเต็มๆ เลยนี่

          "แหม่~ แค่นี้น่ะคิดเรอะคะว่าฉันคนนี้จะแพ้น่ะ Leviathan(เสาเข็มหมุดมหาสมุทร)" ทาร์อูเอเล่ได้ใช้ท่าที่ร่างมังกรเคยใช้กับ เธียร และ ซอร์เนียร์ เสาน้ำขนาดใหญ่ได้พุ่งขึ้นมาจากพื้นดินแล้วดูดทั้งสามคนกับหนึ่งตัวให้ปลิวเข้าไป


          "นั้นคือพลังของ The Blades of the Rose Cross ขั้นที่สอง Leviathan ของคุณทาร์อูเอเล่ค่ะ มันเป็นเสาน้ำขนาดใหญ่ที่จะดูดทุกสิ่งเข้าและทำลายไม่เหลือซากเลยค่ะ" ซิลเวอร์อธิบายให้ทุกคนฟัง และพยายามเอาปืนฉมวกปักไปที่พื้นดินเพื่อจะเอาไว้เป็นที่ยึด


          "หว๋ายยย~! แบบนี้ก็แย่น่ะสิ เจอแบบนี้เข้าไปฉันคิดแผนอะไรไม่ออกแล้ว!" ลิลลี่เกาะเสื้อของซิลเวอร์แล้วตะโกนเสียงขึ้นมา      

          "แรงดูดแบบนี้โจมตีสวนกลับไม่ได้เลยค่ะ" ไลเบียรที่แอบอยู่หลังโขดหินพยายามที่จะคว้างกับดักของซิลเวอร์เข้าไปที่เสาน้ำแต่ก็ถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดีเลย

          "อ๊ะ คุณซอร์เนียร์เสาน้ำอันนั้นมัน..." เธียรหันหน้าไปที่ซอร์เนียร์แล้วชี้ไปที่เสาน้ำ


          "ไม่ได้การถ้าพวกเราไปช้ากว่านี้ สามคนนั้นโดนดูดเข้าไปแล้วโดนขยี้เละแน่ๆ" ซอร์เนียร์จึงรีบวิ่งตรงไปที่เสาน้ำนั้นทันที


          "นี่ นี่ กำลังเล่นเกมส์อะไรกันอยู่เหรอ? ขอฉันเล่นด้วยคนสิ" เสียงปริศนาได้ดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคน เธียรและซอร์เนียร์ได้หันไปมองต้นตอของเสียงก็ได้เห็นเด็กหญิงผมสั้นสีส้ม สวมชุดบิกินี่สีดำและมีเครื่องประดับกางเขนสีเงินติดอยู่ที่กางเสื้อและด้านหลังก็มีปีก
ค้างคาวเล็กๆ ทั้งสองข้าง


          " ลูซเต้ , ยัยเปี๊ยก " เธียรกับซอร์เนียร์ถึงกับอึ้ง


          "จะยืนปากค้างอีกนานมั้ยเนี้ย ฉันขอเล่นเกมส์กับพวกเธอด้วยได้มั้ย?" ลูซเต้ถามทั้งสองคนอีกครั้ง


          "ฟังนะลูซเต้! เกมส์นี่มีชื่อว่า ป้องกันปราสาท ดูสิข้างหน้านั้นมีเต็นท์ที่ตั้งไว้อยู่สามเต็นท์ ถูกทำลายไปแล้วสองยังเหลืออีกหนึ่ง เธอต้องไปจัดการคนที่ใช้พลังเวทย์เสาน้ำที่เห็นอยู่ข้างหน้านั้นนะ อย่าให้เต็นท์พังล่ะ ไม่งั้นจะจบเกมส์ทันที เข้าใจนะ" เธียรอธิบายให้ลูซเต้ฟัง


          "อ้อ! ได้เลยแค่จัดการยัยคนที่อยู่ข้างในเสาน้ำนั้นสินะ" ลูซเต้พูดจบก็บินตรงไปที่เสาน้ำตามที่เธียรบอก


          "เธียร...แบบนั้นจะดีเหรอ? ไปเป่าหูยัยเปี๊ยกนั้นน่ะ" ซอร์เนียร์หันหน้าไปถามเธียร


          "เกมส์ที่มีลูซเต้ร่วมเล่นด้วยน่ะ ถึงฉันจะชนะเด็กคนนั้นมาตลอด แต่ว่าสำหรับคนอื่นแล้ว ไม่มีใครเอาชนะลูซเต้ได้เลยซักคน"




          "อ๊ะ!? แกไม่น่าจะฟื้นขึ้นมาได้นี่?"
           Meteor Lustatem (กรงจักรเทพปีศาจ)
           บึ้ม! เปรี๊ยง!
          "ว๊ะ ฮะ ฮ่ะ ฮ่า!"
          กรี๊ดดดดดดดด!!!

          เสียงปะทะของกรงจักรเทพปีศาจเข้าไปปะทะกับเสาน้ำทำให้เสาน้ำขาดเป็นสองท่อนแล้วแตกกระจายหายไปทันที เธียรกับซอร์เนียร์รีบวิ่งไปดูทันที ภาพที่พวกเธอเห็นคือ ไลเบียร ซิลเวอร์ ลิลลี่ และซิ้ปปี้ ยืนตัวเปียกแล้วมองไปที่กลุ่มควันที่ตรงจุดที่ทาร์อูเอเล่ยืนปล่อยเสาน้ำออกมา กลุ่มควันค่อยๆจางหายไปแล้วเผยภาพเงาของคนสองคนออกมา ภาพที่เผยออกมาจากลุ่มควันนั้นคือลูซเต้ที่ต่อยหน้าของทาร์อูเอเล่แล้วยังค้างหมัดเอาไว้แล้วร่างของทาร์อูเอเล่ติดอยู่ที่โขดหิน และหอกโกลาหลก็ถูกหักเป็นสองท่อนตกอยู่ข้างๆ ทังสองคน

         "เอ๋~? จบแล้วเหรอ? ทำไมถึงแค่โดนฉันต่อยไปหมัดเดียวแล้วน็อคเลยล่ะ?" ลูซเต้หันหน้าไปหาพวกไลเบียรแล้วจับร่างของทาร์อูเอเล่
คว้างไปหาพวกไลเบียรทันที

         "เห็นมั้ยล่ะ ไม่มีคนหน้าไหนที่เอาชนะลูซเต้ได้เลยยังไงล่ะ เด็กคนนั้นแยกไม่ออกหรอกนะว่าอันไหนคือเกมส์กับความจริงน่ะ" เธียรพูดออกมาแล้วเดินตรงเข้าไปหาพวกไลเบียร

         "เฮ๊อะ! ซัคคิวบัสแห่งเกาะลอยฟ้าคืนชีพขึ้นมาแล้วพุ่งไปเล่นงานยัยนั้นดื้อๆเลย นี่ยัยเปี๊ยกนั้นเห็นทุกอย่างเป็นเกมส์จริงๆ ด้วย"
ซอร์เนียร์ยืนเกาหัวแล้วก็เดินตามหลังเธียรไป

         "อ๊ะ! มะม๊านี่นา!?" ซิลเวอร์รีบวิ่งตรงเข้ากอดเธียร

         "เป็นได้ยังไงคะเนี้ย ลูซเต้น่าจะตายไปแล้วนี่คะ" ไลเบียรเดินเข้ามาถามเธียร

         "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องไปถามกับเจ้าตัวแล้วล่ะ" เธียรตอบกลับแล้วมองไปที่ลูซเต้ที่กำลังยืนเหยียบหัวของทาร์อูเอเล่แล้วชูแขนขึ้นหัวเราะชอบใจอย่

         "อึ๊ก! ฉะ...ฉันยังไม่แพ้..." ทาร์อูเอเล่ค่อยๆ ยกตัวขึ้นมาแต่ก็ยังถูกลูซเต้เหยียบหัวเอาไว้อยู่

         "อ๊ะ!? ยังงั้นเหรอ? งั้นก็ต้องรีบๆ จบเกมส์นี้แล้วสิ" ลูซเต้เรียกกรงจักรปีศาจออกมาแล้ว กำลังจะใช้กรงจักรนั้นตัดหัวทาร์อูเอเล่

         "หยุดน้าาา / ไม่ได้นะค๊าาา / หยุดนะเฟ๊ยย~! " เธียร ไลเบียร และซอร์เนียร์ กระโดดเข้าไปห้ามแล้วตามหลังด้วยซิลเวอร์ก็เอาเชือกมามัดมัดลูซเต้เอาไว้

         "แง๊ง แง๊ง แง๊ง ปล่อยฉ๊านนนน!" ลูซเต้นอนดิ้นเหมือนตัวดักแด้ แถมยังทำหน้าตาเหมือนหมาที่พร้อมจะไล่กัดคนที่เข้าไปใกล้


         "หัดแยกแยะหน่อยสิคะว่าอันไหนคือความจริงกับเกมส์น่ะ" ไลเบียรตะคอกใส่


         "เป็นอะไรมากมั้ย? ทาร์อเอเล่" ซอร์เนียร์เดินเข้าไปหาทาร์อูเอเล่แล้วพยุงตัวขึ้นมานั่งอย่บนโขดหิน


         "ทำไมไม่ฆ่าฉันไปซะเลยล่ะคะ?" ใบหน้าของทาร์อูเอเล่ที่มีแต่รอยเลือดและรอยช้ำมากมายได้หันไปถามซอร์เนียร์

         "ไม่จำเป็นต้องฆ่าเธอหรอก เพราะเธอเองก็เป็นเพื่อนของฉันนะ"

         "คุณไม่สนใจฉันแล้วนี่คะ ฉันก็เลยรู้สึกหึงขึ้นมาก็เท่านั้นเองค่ะ"

         "อ๊ะ!? เจ้าร่างมังกรนั้นไม่ได้บอกเธอเหรอว่าฉันได้พูดอะไรออกไปตอนที่อยู่ใต้น้ำน่ะ"

         "ฉันรู้แล้วล่ะค่ะ แต่ว่าฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะคะ ยังไงซอร์เนียร์ก็ต้องเป็นของฉัน อ๊ะ!?" ทาร์อูเอเล่พูดจบแล้วก็รีบหลบหน้าหนีซอร์เนียร์ทันที เธอหันไปมองที่ด้านหลังแล้วเห็นไลเบียรกำลังรักษาบาดแผลให้

         "คุณเธียรขอให้ฉันมารักษาให้ค่ะ อย่าว่ากันเลยนะ" ไลเบียรพูดออกมาแล้วยิ้มให้

         "ทำไมล่ะ? ทั้งๆ ที่ฉันจะฆ่าพวกเธออยู่แล้วแท้ๆ?"

         "ฉันเองก็เคยพูดแบบเดียวกับเธอนั้นแหละ เพราะผู้หญิงที่ชื่อ สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก คนนั้นจะปกป้องพวกเราทุกคนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ไม่ว่าศัตรูอย่างพวกเรา เธอคนนั้นก็คอยยื่นมือมาให้พวกเราให้หลุดพ้นจากความมืดในจิตใจออกมา และยอมรับความเจ็บปวดของฉันคนนี้ไป แถมรอยยิ้มแบบนั้นยังยิ้มออกมาแบบไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลย ความอบอุ่นที่ฉันไม่อยากเสียมันไป ฉันจึงอยากจะปกป้องเธอคนนั้นด้วย รวมทั้งเธอด้วยนะทาร์อูเอเล่ เพื่อนคนแรกของฉัน" ซอร์เนียร์พูดจบ แล้วเธียรก็เดินมาพิงหลังของซอร์เนียร์

         "ชะ...ช่วยเก็บเป็นความลับด้วยนะ คุณซอร์เนียร์" เธียรพูดไปใกล้ๆ หูของซอร์เนียร์แถมยังหน้าแดงอีกด้วย

         "อ๊อ! เรื่องที่ว่าฉันจูบเธออยู่ที่ริมฝั่งทะเลสาบตรงนั้นสินะ แหม่~! ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่" ซอร์เนียร์พูดออกมาซะเสียงดังทำให้ ไลเบียร
ซิลเวอร์ ลูซเต้ ลิลลี่ และทาร์อูเอเล่ หันหน้ามามองที่เธียรเขม็ง

        "จะ...จะ...จะ...จูบ ยังงั้นเหรอคะ" ไลเบียรหน้าแดงแล้วสลบทันที

        "เห๋~ เธียร เธอนี่ไม่เลวเลยนี่นา" ลูซเต้ค่อยครานเข้ามาหาแล้วทำหน้าปากจู๋ใส่

        "มะม๊า จูบมันคืออะไรเหรอ?" ซิลเวอร์เดินมาดึงกระโปรงแล้วเงยหน้าแล้วถามไป

        "วิ๊ดวิ๊ว~ เธียรโดนชิงจูบแรกไปแล้วเหรอเนี๊ย~" ลิลลี่บินมาแล้วโปรยดอกไม้ไปที่เธียรกับซอร์เนียร์      

        "ฉันยอมรับไม่ได้ค่ะ ซอร์เนียร์เป็นของฉันนะคะ ซอร์เนียร์ช่วยรับจุมพิตจากฉันคนนี้ไปเถอะค่ะ" ทาร์อูเอเล่พยายามที่จะจูบซอร์เนียร์แต่ก็ถูกจับเหวี่ยงลงไปที่ทะเลสาบ

        "ไม่ใช่นะคะ มันแค่เป็นการผายปอดนะคะ แบบนั้นมันไม่ใช้จูบซะหน่อย!" เธียรพยายามพูดแก้ตัว

        "ผายปอด? ยังไงมันก็ต้องใช้ปากต่อปากไม่ใช้หร๋าาา~" ลูซเต้พูดแทรกขึ้นมา

        หลังจากนั้นพวกเธียรก็เอาชนะทาร์อูเอเล่ได้แล้วก็สามารถดึงเธอเข้ามาในกลุ่มได้ ซอร์เนียร์ได้เดินแยกออกมาจากกลุ่มแล้วเดินไปที่ริมฝั่งของทะเลสาบ เธอได้ใช้แขนกลที่เป็นกรงเล็บกรีดแขนขวาตัวเองแล้วยื่นแขนออกไปให้เลือดหยดลงไปที่ทะเลสาบ

      "เหล่าวิญญาณคนตายที่ถูกกักขังในทะเลสาบแห่งนี้ ฉันขอปลดปล่อยพวกแกออกจากทะเลสาบแห่งนี้ด้วยเลือดของฉันคนนี้
จงไปสู่ภพถูมิที่ดีซะ! ฉันซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน มาทำตามสัญญาที่ให้ไว้แล้วนะ จำชื่อฉันเอาไว้ด้วยล่ะ!" เหล่าวิญญาณคนตายมากมายได้ลอยออกมาจากทะเลสาบแล้วขึ้นไปที่ท้องฟ้า




         ขอบคุณ...

        เสียงของเหล่าวิญญาณคนตายได้ส่งเสียงขอบคุณมาให้กับเด็กสาวผมแดงที่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งทะเลสาบพร้อมกับสายลมที่พัดผ่านร่างของเด็กสาวคนนั้น

        -เฮ้ย! พวกเราจะไม่ไปเกิดหรอกนะถ้ายังไม่ได้ฆ่าแกน่ะ-

        -ใช่! พวกเราไม่ยอม!-  


        "บอกแล้วใช่มั้ยว่า แรงอาฆาตพยาบาทของพวกแกน่ะใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก! เอาระเบิดไปแดรกซ๊าาา!!!"

         บึ้ม!
        -อ๊ากกกก!! / กรี๊ดดดด-


       อโหสิกรรมให้หล่อนไปเถอะ แล้วรีบๆมาเกิดได้แล้วมา...

        -ครับ / ค่ะ-


       "เห๊อะ! ต้องแบบนี้สิ!"


       "คุณซอร์เนียร์อยู่ที่ไหนคะ? มาช่วยพวกฉันซ่อมเต็นท์หน่อยสิคะ" เสียงของเธียรได้ดังขึ้นมา


        "อ่า...จะไปเดียวนี้แหละ"


       ที่คุมขังวิญญาณมันไม่ได้มีแค่ทะเลสาบดูดวิญญาณแค่ที่นี่ที่เดียวหรอก...ถ้ายังไม่ได้จัดการคนๆนั้น
        
        สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 6 กอร์ล่า เซย์ฟาร์ ฉายา อัศวินมาร...

GrollaRKSF.jpg



To Be Continued.

TrauZorne.jpg

ทาร์อูเอเล่ : ซอร์เนียร์เป็นของฉันคนเดียว ฉันไม่ยอมแพ้หรอกค่ะ
ซอร์เนียร์ : ยัยบ้าฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่รีไง ว่าฉันรักเธียรน่ะ

เธียร : ทั้งสองคนช่วยอยู่นิ่งๆ หน่อยสิคะ มันถ่ายภาพลำบากนะ (ซุบซิบอะไรกัน?)
ซิลเวอร์ : ดีจัง ได้ถ่ายภาพด้วย...
ไลเบียร : อยากถ่ายแบบนั้นกับคุณเธียรจัง
ลูซเต้ : เอ๋~ ฉันก็เคยถ่ายภาพกับเธียรนะ


































ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 18-10-2018 14:47 , Processed in 0.034076 second(s), 18 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th