เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 426|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4623
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 27-11-2015 22:21:01 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
          ปล่อยพวกข้าออกไปนังสารเลว , ทำไมพวกมันถึงยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ถึงตอนนี้? , อย่าคิดนะว่าแกจะขังพวกเราแบบนี้ได้ตลอดไปน่ะ ฮ่า ฮ่า , แกมันก็แค่สัตว์ประหลาด ปล่อยพวกข้าออกไปเดี๋ยวนี้!!         
         เสียงร้องโหยหวนของเหล่าวิญญาณคนตายกำลังรุมด่า และสาปแช่ง ให้กับเด็กสาวที่กำลังนั่งอยู่บนก้อนหินใต้น้ำ แล้วดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้นเลยด้วยซ้ำ เธอกำลังนั่งแกะสลักภาพอยู่บนก้อนหินและภาพนั้นก็เป็นรูปของตัวเธอเองกำลังยืนจับมือกับซอร์เนียร์

        ฉันไม่มีใครที่ฉันไว้ใจได้ซักคน...ไอ่พวกคนตายเหล่านี้ก็ถูกจองจำ มาตั้ง 500ปี แล้ว ตั้งแต่ท่านปู่ของฉันเป็นผู้ครองท้องทะเลที่ยิ่งใหญ่
แต่กลับมาถูกสังหารโดยผู้ที่สร้างพวกเราขึ้นมาสังหารซะเอง ฉันเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายของเผ่ามังกรทะเล ลีเวียธาน คนที่ฉันรักถูกฆ่าตายไปจนหมดไม่เหลือใครเลยซักคน จนวันหนึ่งฉันได้เจอกับเด็กสาวคนหนึ่งที่เหมือนกับฉัน เธอคนนั้นต่างถูกสายตาที่ถูกเหยียดหยามอยู่ตลอดเวลา แต่เธอกลับไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย มีอยู่วันหนึ่งเธอคนนั้นออกมานั่งเล่นอยู่ที่ข้างนอกปราสาทแล้วก็มีกลุ่มคนที่ไม่ชอบหน้าเธอแอบเข้ามาทำร้ายเธอ ฉันที่แอบมองอยู่ก็ไม่กล้าที่จะออกไปช่วยและยืนตัวสั่นอยู่อย่างนี้ตลอด

       "โอ้ย! มันเก่งนี่หว่า? ฝากไว้ก่อนเถอะยัยบ้าเอ๊ย!" กลุ่มคนเหล่านั้นแพ้เด็กสาวคนนั้นหมดรูปแล้วรีบวิ่งหนีเข้าไปในปราสาท

       "สะ...สุดยอดไปเลย" ฉันได้เห็นเด็กสาวคนนั้นยืนสะบัดผมทวินเทลของเธอพริ้วไหวไปกับสายลมและแสงจันทร์ได้ส่องแสงไปที่เธอคนนั้น ฉันยืนมองเธอค้างไว้ตลอดเวลาแทบจะไม่ได้กระพริบตา

       "อะไรน่ะ? เธอเองก็เป็นพวกเดียวกันกับเจ้าพวกเมื่อกี้เรอะ?" เด็กสาวคนนั้นหันหน้ามาที่ฉัน แล้วเธอก็เดินตรงมาหาฉันทันที เลือดที่ติดอยู่ที่แขนกลของเธอค่อยๆหยดไหลลงมาทีละหยด ฉันถึงกับล้มลงทันทีแล้วก็ค่อยๆถอยหลังไป ดวงตาสีฟ้าเข้มของเธอค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิต มือขวาก็หยิบลูกระเบิดขึ้นมาแล้วแขนกลที่อยู่ด้านซ้ายก็ได้จุดไฟขึ้นมา

       "มะ...ไม่ใช่นะคะ ฉะ...ฉันน่ะ" ฉันพูดไม่ออก แล้วเธอคนนั้นก็ขวางระเบิดตรงมาที่ฉันทันที ฉันหลับตาแล้วก็ได้คิดว่า นี่เราต้องมาตายในสภาพแบบนี้งั้นเรอะ ช่างน่าอายจริงๆ เผ่ามังกรทะเลต้องมาจบชีวิตด้วยฝีมือของเด็กสาวผมแดงที่มีหน้าตาเหมือนจอมมารแบบนี้


       บึ้มม!!   อ้าก!

เสียงระเบิดดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของฉัน แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งกระเด็นออกมาแล้วมือของเค้าที่ถือปืนติดลำกล้องแตกกระจายออกมาเป็นชิ้นๆ

       "เธอน่ะ อย่าเข้ามาใกล้ฉันมากกว่านี้จะดีกว่านะ ถ้ายังอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปน่ะ" เด็กสาวผมแดงได้เดินจากไป แล้วฉันก็ได้มองไปที่เธอตลอดเวลา แต่ว่าพอเธอคนนั้นเดินออกห่างไปไกลๆ แล้วเธอก็แอบหัวเราะออกมา ฉันก็รู้สึกแปลกๆขึ้นมาทันทีเลยก้มหน้ามองลงไปข้างล่าง

       "กรี๊ด นี่ฉันฉี่ราดเรอะเนี๊ย~~~!!" ฉันร้องไห้แล้วรีบวิ่งหนีไปจากเธอคนนั้นให้พ้นสายตาทันที

       "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ~ ! !" เด็กสาวผมแดงคนนั้นได้ยินฉันร้อง'กรี้ด'  ขึ้นมาก็หัวเราะออกมาดังขึ้น

       หลังจากนั้นฉันก็แอบไปฝึกวิธีการใช้หอกอยู่ในน้ำทะเลเป็นเวลา 2 ปี หอกที่ได้รับมาจากจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ ท่านกราฟ เซฟเฟี้ยน ได้มอบหอกของท่านปู่มาให้กับฉัน "หอกโกลาหล Chaos Spear Leviathan" แล้วฝัง The Blades of the Rose Cross ไว้ด้วย ในที่สุดฉันฝึก
การต่อสู้สำเร็จแล้วก็ได้เข้ากลุ่ม RKS ทันที แถมยังได้เป็นลำดับที่ 4 รองลงมาจากเด็กสาวคนที่ฉันแอบชื่นชอบอยู่ คนที่ไม่ชอบหน้าเธอคนนั้นฉันจะจัดการแทนเธอเอง แล้วหลังจากนั้นฉันก็เป็นคอยระวังหลังให้เด็กสาวคนนั้นตลอดจนเธอรู้ตัวแล้วว่า คนที่ทำร้ายคนเหล่านั้นคือฉัน
(จากบทที่ 8)

     ~ เราจะคอยระวังหลังให้กันและกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราทั้งคู่ก็จะปกป้องกันและกันตลอดไป ~

      คำพูดเหล่านั้นดังขึ้นมาอยู่ในหัวหัวของฉันเสมอ แต่เธอกลับไปเข้าร่วมกับพวกกบฎพวกนั้น ฉันไม่เชื่อเด็ดขาดเลยว่าซอร์เนียร์คนนั้นจะเต็มใจไปอยู่กับพวกนั้น เธอต้องถูกควบคุมจิตใจอยู่แน่ๆ


   
       สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 4 ทาร์อูเอเล่ วอร์เลส  มังกรฟ้าแห่งท้องทะเล คนนี้! จะช่วยเธอกลับมาเอง ซอร์เนียร์!!





       ~ ว้าว~! นั้นทะเลสาบนี่นา! ~ กลุ่มนักโทษกบฎของเหล่าจอมเวทย์ก็ได้เดินทางมาถึงทะเลสาบแห่งหนึ่ง แล้วพวกเธอก็ได้ตั้งเต็นท์ของตัวเองขึ้นมาที่ริมชายหาดทะเลสาบ ไลเบียร ซอร์เนียร์ ลิลลี่ และซิลเวอร์ ก็ได้ถอดชุดของตัวเองแล้วรีบวิ่งลงไปเล่นน้ำทันที ทิ้งกองเสื้อผ้าไว้ให้เธียรรับหน้าที่เป็นคนซัก(ไม่ใช้เวทย์แล้วโว้ย 55+ บทเรียนจากบทที่ 11)


       "ว้าย!? น้ำเย็นดีจังเลยค่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ" ไลเบียรวิ่งลงน้ำถึงก่อนเป็นคนแรก แล้วก็ได้สาดน้ำไปที่ซอร์เนียร์


       "อ๊าย~! ยัยอกแบนนี่ ร้ายไม่เบานี่ เจอแบบนี้หน่อยเป็นไง เดี๋ยวฉันจะนวดหน้าอกของเธอให้ใหญ่ขึ้นเอง!" ซอร์เนียร์ที่ถูกสาดน้ำใส่ก็ได้กระโดดไปจับหน้าอกของไลเบียรทันที แล้วทั้งสองคนก็ล้มลงไปในน้ำ


       "นี่น่ะเหรอทะเลสาบน่ะ เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกก็ตอนนี้แหละ" ลิลลี่ยืนอยู่ที่ริมชายหาดทะเลสาบแล้วค่อยๆ เอาขาจุ่มลงไปในน้ำ


       "น้ำใสมากเลยค่ะ ท่าทางจะจับปลาขึ้นมาได้ง่ายๆ แน่นอน" ซิลเวอร์เดินโป๊มาแล้วถืออุปกรณ์กับดักต่างๆมากมายเพื่อที่จะจับปลา

"ผมไม่ถูกกับน้ำจืด แต่ขอมองพวกหล่อนเล่นน้ำไปละกันนะครับ เพราะตอนนี้มันไม่มีอะไรมาบดบังสายตาผมอีกแล้ว (พวกหล่อนตอนนี้กำลังโชว์ชุดวันเกิดแล้วเล่นน้ำอยู่ คริ คริ)" ซิ้ปปี้ได้พูดขึ้นมาพร้อมกับน้ำหมึกที่ไหลออกมาจะปาก แต่ก็ถูกฉมวกพุ่งเข้ามาใส่จนปลิวไปติดที่ต้นไม้


       "อ๊ะ!? ขอโทษนะซิ้ปปี้ พอดีจะกำลังเอาฉมวกใส่ปากกระบอกปืนลมที่จะยิงปลาน่ะแต่มันพลาด" ซิลเวอร์เดินขึ้นมาแล้วดึงฉมวกออกจากซิ้ปปี้ที่ถูกยิงใส่ติดกับต้นไม้ออกมา


       "เธียร รีบๆลงมาเล่นด้วยกันสิ น้ำเย็นดีนะ" ซอร์เนียร์ตะโกนเรียกไปหาเธียรที่กำลังตากเสื้อผ้าอยู่ เธียรได้หันหน้าไปหาซอร์เนียร์แต่เธอได้เห็นอะไรบางอย่างจากด้านหลังของซอร์เนียร์ที่อยู่ห่างออกไปไกลมาก สิ่งที่เธียรเห็นคือมีคนยืนอยู่บนน้ำ พอเธอขยี้ตาแล้วมองไปอีกครั้งแต่สิ่งที่เธอเห็นว่ามีคนยืนอยู่บนน้ำก็หายไป


       "นี่เราคงตาฟาดไปเองมั่ง" เธียรคิดแบบนั้น แล้วเธอก็ค่อยๆถอดเสื้อของเธอออกเพื่อที่จะลงไปเล่นน้ำด้วย แต่ซอร์เนียร์ก็วิ่งมาถอดชุดช่วยอย่างรวดเร็วแล้วเหวี่ยงเธียรลงไปที่ทะเลสาบทันที


       "ฮ่า ฮ่า ขอเอาคืนหน่อยเถอะ! ความแค้นจากสวนสยองนั้น แค้นนี้ต้องชำระ!!" ซอร์เนียร์ที่ได้เหวี่ยงเธอลงไปที่ทะเลสาบแล้วก็ได้วิ่งกระโดดไปบีมหน้าอกของเธียรอีกที


       "ว้าย~! คุณซอร์เนียร์ ยะ...อย่าบีม...แบบนั้นค่ะ ฮ๊าง~!"


       "หน้าอกสวยดีนี่ ไปทำยังไงถึงได้หน้าอกที่สวยงามแบบนี้น้า"


       "มะ...มะ...ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะว่า คุณซอร์เนียร์ที่กำลังบีมหน้าอกของคุณเธียร์ ภาพแบบนี้มัน...อ๊าง~ ทนดูต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว"
ไลเบียรที่เห็นภาพที่ทั้งสองคนกำลังทำกันอยู่นั้นก็ได้หมดสติแล้วจมลงไปในน้ำแล้วเลือดกำเดาก็ไหลออกมา


       "เฮ้ย! เลือดนี่นา!? เลือดพวกนี้มาจากไหนฟ๊ะเนี้ย!?"


       "กรี๊ด!! คุณไลเบียร! ทำใจดีๆไว้นะค๊าาา!!!"


       "งือ~~! ไม่มีปลาซักตัวเลยค่ะ" ซิลเวอร์เดินขึ้นมาจากน้ำแล้วลากแหที่เอาไว้จับปลาลากไลเบียรขึ้นมาจากน้ำด้วย




        ตกกลางคืนทั้งห้าคนก็จุดไฟย่างเห็ดกับหนวดปลาหมึกที่ตัดออกมาจากซิ้ปปี้ที่ยังสลบติดอยู่กับต้นไม้อยู่ เสบียงที่ขนมาจากสวนสนุกก็ใกล้จะหมดแล้วขนมปังที่ขนมาก็ขึ้นรา ปลาในทะเลสาบแห่งนี้ที่ซิลเวอร์ลงไปจับก็หาไม่ได้ซักตัว


       "เวลากลางวันกับกลางคืนของที่นี่มันคนละเรื่องเลย รู้สึกว่ามันเงียบเกินไปแล้ว ไม่มีเสียงปลาที่กระโดดจากน้ำหรือเสียงแมลงเลย" เธียรพูดออกมาแล้วหันหน้าไปที่ไลเบียร


       "ซู้ด~! จริงอย่างที่คุณเธียรพูดนั้นล่ะค่ะ ทะเลสาบตอนกลางคืนมันนิ่งมากๆเลย" ไลเบียรพูดแล้วหันหน้าไปหาซิลเวอร์ที่กำลังนอนบนตักเธียรอยู่


       "หนูวางกับดักไว้ทั่วเต็นท์แล้วแต่ก็ไม่มีตัวอะไรมาติดกับดักเลยซักตัว เวลาดำน้ำลงไปก็ไม่มีปลาซักตัวเดียว มีแต่ก้อนหินเต็มไปหมดเลย
บรรยากาศแบบนี้มันเหมือนกับตอนที่หนูอยู่ที่สวนสนุกเปรี๊ยบ" ซิลเวอร์ตอบกลับแล้วก็เอาหัวมุดไปที่ตักของเธียร

       "เคยได้ยินเรื่องเล่า ทะเลสาบดูดวิญญาณ กันบ้างมั้ย?" ซอร์เนียร์ได้พูดขึ้นแล้วได้หยิบกิ่งไม้ที่กำลังติดไฟขึ้นมา

       "ทะเลสาบดูดวิญญาณ เรอะ?/งั้นเหรอคะ?" เธียรกับไลเบียรพูดออกพร้อมกัน



         เมื่อไม่นานมานี้ ก่อนที่ฉันจะได้รับคำสั่งให้ไปรวมตัวกัน ฉันได้ไปแวะนอนพักอยู่ที่ริมชายหาดทะเลสาบ เพื่อที่จะพักผ่อนหลังจากมีคนจะมาเล่นงานฉันทุกวี่ทุกวันเลย และก็มีเพื่อนของฉันบอกว่าลองไปนอนพักผ่อนที่ริมชายหาดที่ทะเลสาบสิ ที่นั้นมันเงียบมากเลยนะ ฉันก็เลยไปที่นั้นตามที่เพื่อนของฉันบอก

        "เพื่อนที่ว่านี่ใครเหรอคะ?" ไลเบียรพูดแทรกเข้ามา

        "เพื่อนของคุณพี่ซอร์เนียร์ก็มีแค่คนเดียวค่ะ ตอนช่วงนั้นน่ะ คือ ทาร์อูเอเล่ วอร์เลส ยังไงล่ะคะ" ซิลเวอร์ตอบแทนซอร์เนียร์

        งั้นจะเล่าต่อเลยนะ ฉันได้ยินคนในหน่วยข่าวกรองบอกว่ามีทะเลสาบที่เงียบมากๆแห่งหนึ่ง คนที่ไปที่นั้นแล้วก็ไม่มีใครได้กลับมาอีกเลย ฉันไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้นี้เท่าไหร่เลยใช้ที่แห่งนั้นเป็นที่นอนพักผ่อน

       "เป็นยังไงบ้างครับ ทะเลสาบแห่งนี้สวยงามมั้ยครับ"

       "วิเศษมากเลยค่ะ บรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ฉันชอบมากเลยค่ะ"

      ช่วงที่ฉันกำลังนอนพักผ่อนอยู่นั้น ดันมี คู่รักงี่เง่า ดันมาพายเรือที่ทะเลสาบแห่งนั้น ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากหรอกก็ปล่อยให้พวกนั้นพายเรือต่อไป แล้วก็นอนหันหลังให้

       - ช่วยพวกเราด้วย -

       "เอ๊ะ!? ได้ยินเสียงอะไรรึป่าวคะ?"

       "ผมเองก็ได้ยินครับ"

       - ช่วยพวกเราที -

       "พวกคุณอยู่ที่ไหนกันน่ะ เดี๋ยวพวกเราจะโยนห่วงยางลงไปนะครับ"

       - ช่วยโยนกระบวยลงมาให้พวกเรา -

       "กระบวยเรอะ? ไม่เอาห่วงยางเรอะ!?"

       ผู้หญิงที่นั่งเรือมาด้วยกันก็ได้โยนกระบวยลงไปในน้ำแล้วตะโกนเสียงเรียกหาออกมาซะดังลั่น ส่วนผ้ชายก็รีบพายเรือไปหาต้นตอของเสียงพวกนั้นจนทำให้เสียงน้ำดังขึ้นมา ช่วงนั้นก็มีมือขึ้นมาจากน้ำพร้อมกับถือกระบวยตักน้ำขึ้นมาด้วยแต่มือพวกนั้นค่อยๆขึ้นมาจากน้ำเยอะขึ้นเรื่อยๆ คู่รักคู่นั้นต่างร้องเสียงหลงออกมาซะดังจนทำให้ฉันหันหน้าไปหาพวกนั้น

       "เฮ้ย!? หนวกหูเฟ้ย!! คนเค้าจะหลับจะนอน เอาระเบิดไปแดรกซะพวกมรึง!"

       ฉันก็ได้คว้างระเบิดไปใส่คู่รักคู่นั้นจนทำให้เสียงระเบิดดัง 'บึ้ม' สะนั่นทั่วทุกที่ เรือแตกกระจายเป็นชิ้นๆ คู่รักนั้นก็ตกลงไปในน้ำทันที เออ...ดีมาก! หัดเงียบๆเสียงกันหน่อยฉันจะได้นอนพักสบายๆ

       "ที่คู่รักพวกนั้นตายในทะเลสาบนั้นมันฝีมือของเธอเองเรอะ!!" ลิลลี่ตะโกนเสียงขึ้นมา

       "แล้วสองคนนั้นเป็นยังไงต่อล่ะคะ" เธียรถามซอร์เนียร์ต่อ

       "เอ๋~ ยังไม่จบอีกยังงั้นเหรอคะ" ซิลเวอร์เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วค่อยๆไปหลบอยู่ด้านหลังเธียร

       ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ... หลังจากที่ฉันปาระเบิดไปใส่พวกนั้น ฉันนอนต่ออีกครั้ง ไหนๆก็ไม่มีพวกมีก่อกวนแล้ว...

       - ช่วยด้วย -

       - ช่วยพวกเราด้วย -

       เสียงพวกนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็นอนเอานิ้วมาอุดหูไว้แล้วนอนหันหลังใส่ทะเลสาบนั้น เสียงเร้อง ช่วยด้วย มันเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่ามันค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้ตัวฉันที่กำลังนอนอุดหูอยู่ เสียงพวกนั้นมันเหมือนกับว่าไม่ได้มีแค่คนเดียวแน่ๆ ฉันจึงโมโหแล้วใช้ท่า ระเบิดมัจจุราช ปาไปที่ทะเลสาบเป็นร้อยๆลูก แต่ช่วงที่ฉันกำลังปาระเบิด เห็นคนกำลังว่ายน้ำมาที่ฝั่งสองคน เหมือนกำลังว่ายน้ำหนีอะไรบางอย่าง

        "อ๊ะ..."

         บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม!      อ๊าาากกกกก!! / กรี้ดดดดด!! สองคนนั้นโดนระเบิดของฉันเข้าไปเต็มๆแล้วก็จมน้ำตายในที่สุด


       "สุดท้ายหล่อนก็ฆ่าพวกนั้นตายนี่ มันไม่เห็นเกี่ยวกับทะเลสาบเลย!!" ลิลลี่ตะคอกใส่ซอร์เนียร์


       "น่ากลัวมากเลยค่ะ ทะเลสาบนั้นก็ดูดวิญญาณคู่รักนั้นไปแล้วสินะคะ" ไลเบียรพูดออกมา


       "ฮือ~ น่ากลัวอ่า มันดูดวิญญาณไปซะแล้ว" เธียรกับซิลเวอร์กอดกันแน่นแล้วตัวสั่น


       "ที่น่ากลัวน่ะ คือยัยหัวแดงนี่ต่างหาก!"



        ช่วงที่ระเบิดกำลังส่องแสงอยู่นั้น ฉันเห็นกลุ่มคนมากมายยืนอยู่บนน้ำเป็นหมื่นคนๆ ยืนถือกระบวยตักน้ำแล้วโบกมือให้กับฉัน ฉันมองไปที่ปากของคนกลุ่มนั้นเหมือนกับว่ากำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่


       - ขอบคุณมากที่ช่วยพวกเรานะ พวกเราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยที่จะว่ายน้ำไล่ไอ่สองคนนั้นน่ะ -


        "เออ! แล้วอยู่กันเงียบๆ ด้วยล่ะ"


         ฉันตอบกลับไปแบบนั้น แล้วคนกลุ่มนั้นก็ค่อยๆจมลงไปในน้ำทันที ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ก็เลยนอนต่อน่ะ จบแล้วจ้า!!

"ฟู้ว~!" เซอร์เนียร์เล่าจบแล้วเป่าไฟที่กำลังไหม้กิ่งไม้ดับทันที


        "น่ากลัวมากๆ เลยค่ะคุณซอร์เนียร์ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะเล่าเรื่องพวกนี้ได้ด้วย" ไลเบียรพูดออกมาแล้วเอาผ้าขนหนูมาคลุมที่หัว


        "แล้ว...ทะเลสาบที่ว่านั้นน่ะมันมีอยู่จริงๆเหรอ" ลิลลี่พูดแบบน้ำเสียงสั่นๆ


        "จะว่าไป ตอนที่คุณซอร์เนียร์เรียกฉันให้ลงไปเล่นน้ำน่ะ ฉันเห็นมีคนยืนอยู่บนน้ำด้วยนะ" เธียรพูดขึ้นมา

"บางทีที่นี่อาจจะเป็นทะเลสาบดูดวิญญาณนะ นั้นไงไม้พายนั้นน่ะ มันเขียนอะไรเกี่ยวกับฉันอย่ด้วย" ซอร์เนียร์ชี้นิ้วไปที่ไม้พายที่ไหลเกยฝั่งมาแล้ว ซิลเวอร์ก็เดินไปดูไม้พายที่ซอร์เนียร์ชี้ไป เธอก็ตกใจสุดๆ เมือได้อ่านข้อความที่เขียนอยู่บนไม้พาย " ไอ่คนที่มันปาระเบิดใส่พวกกูตาย กูจะฆ่ามึง! " ซิลเวอร์รีบวิ่งมาหาเธียรอย่างเร็ว


          "ฮ่า ฮ่า ฮ่า จริงๆด้วยสินะเนี้ย! ที่นี่ก็คือ ทะเลสาบดูดวิญญาณ นี่เอง! " ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วหัวเราะจนล้มกลิ้ง


          "ทำไมถึงยังหัวเราะออกมาได้ล่ะคะ คุณซอร์เนียร์ ที่นี่มีคนตายตั้งหมื่นๆคนไม่ใช่เหรอคะ?" ไลเบียรหันหน้าไปพูดกับซอร์เนียร์


          "เรื่องหลอกเด็กแบบนั้นน่ะมันเอาไว้เป็นฉากบังหน้าแค่นั้นแหละ จริงๆแล้วที่นี่คือ ที่คุมขังวิญญาณของพวกทหารจักรวรรดิและพวกที่คอยก่อกบฎของพวกเราเหล่าจอมเวทย์ยังไงล่ะ ซึ่งจะไม่ให้ได้ไปผุดไปเกิด ใช่มั้ย...ทาร์อูเอเล่..." ซอร์เนียร์ได้พูดความจริงทั้งหมด แล้วก็มีเด็กสาวผมสั้นสีฟ้ายืนอยู่ข้างหลั้ง


         "รู้ตัวด้วยเหรอคะ ว่าฉันมารออยู่ที่นี่นานแล้วน่ะ" ทาร์อูเอเล่เดินขึ้นมาจากทะเลสาบแล้วก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาพวกเธียรที่กำลังนั่งรวมกลุ่มกันอยู่


         "ฉันอยู่ที่นี่นานกว่าเธอนะ ว่าที่ไหนมันคือที่ไหนน่ะ" ซอร์เนียร์ลุกขึ้นแล้วค่อยๆปัดดินออกจากตัวเองที่หัวเราะล้มกลิ้งเมื่อกี้


         "คำพูด คำจา แบบนั้นมันไม่เหมือนซอร์เนียร์ในตอนนั้นเลยนะคะ เด็กสาวที่เก็บกดความรู้สึกแล้วไประบายกับคนที่ไม่ชอบหน้าน่ะมันหายไปไหนแล้วล่ะคะ"


         "เพื่อนรักของฉันเค้าตัดมันทิ้งออกไปหมดแล้วยังไงล่ะ และความเจ็บปวดที่ไม่อาจจางหายอันนั้นก็ถูกเอาออกไปแล้วด้วย"


         "หมายความว่ายังไงคะ ความเจ็บปวดแบบนั้นน่ะ มันไม่มีทางเอาออกมาได้แน่นอน ถ้าฝืนไปเอาออกมาคุณก็ต้องตายไปแล้วสิคะ"


         "ใช่แล้วเธอพูดถูก เพราะเพื่อนรักคนนี้น่ะ เค้าทำได้ยังไงล่ะ"


         "คุณซอร์เนียร์" เธียรได้ยินสิ่งซอร์เนียร์พูดแล้วทำเอาถึงกับซึ้งเลยทีเดียว


         "คุณพูดคำว่า เพื่อนรัก ออกมาตั้งสองเลยนะคะ ของแบบนั้นที่คุณเมื่อสมัยก่อนไม่เคยต้องการเลยแท้ๆ"


         "พอดีว่าฉันเปลี่ยนใจน่ะ อยู่กับยัยพวกนี้แล้วมันสนุกกว่าตอนที่อยู่ในปราสาทเยอะเลยนะ"


         "ใช่จริงด้วย...คุณไม่ใช่คนที่ฉันแอบคอยป้องกันหลังให้กับเธอคนนั้นอีกต่อไปแล้ว ฉันจะทำให้คุณกลับไปเป็นเหมือนเดิมให้ได้ค่ะ" กระแสน้ำค่อยๆ มารวมตัวกันเป็นมังกรน้ำและตัวของมันก็ค่อยๆใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทาร์อูเอเล่ค่อยๆลอยตัวขึ้นไปบนฟ้าภายใต้แสงจันทร์ที่เต็มดวง


         "เธอลอยตัวได้ เหมือนพี่ฟลูเดียรเลยนี่นา!?" เธียรถึงกับตกใจว่าทำไมเธอคนนั้นถึงลอยตัวได้


         "คนที่สามารถลอยตัวได้โดยไปต้องใช้พลังเวทย์น่ะ ก็มี ฟลูเดียร กับ ทาร์อูเอเล่ อยู่สองคนนี่แหละ" ซอร์เนียร์อธิบายให้เธียรฟัง


         "ศัตรูเป็นฝ่ายบุกเข้ามาหาเราก่อนแบบนี้ คาดไม่ถึงเลยนะคะเนี้ย!?" ไลเบียรลุกขึ้นแล้วหยิบผลึกแดงขึ้นมา


         "ทุกคนคะ ระวังหอกของคุณทาร์อูเอเล่ด้วยนะคะ นั้นคือ Chaos Spear Leviathan(หอกโกลาหล) ถ้าโดนเข้าไปล่ะจะตกอยู่ใน สภาวะภาพหลอน นะคะ" ซิลเวอร์ได้บอกความน่ากลัวของอาวุธที่ทาร์อูเอเล่กำลังถืออยู่ให้ทุกคนฟัง


         "พวกเราจัดการยัยนั้นให้เต็มที่เลยนะ เพราะยัยนั้นเป็นครึ่งคนครึงมังกรน่ะ! ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่า ยัยนั้นจะบาดเจ็บง่ายๆน่ะ" ซอร์เนียร์ตะโกนขึ้นมา


         "แหม่~ ไปแอบสืบเรื่องของฉันตอนไหนคะเนี้ย ซอร์เนียร์~"


         "ก็ตั้งแต่เธอบอกฉายาให้ฉันนั้นแหละ มันไม่เหมาะกับเธอซะด้วย ฉันเลยเปลี่ยนใหม่ให้เธอว่า จิ้งจกตกน้ำทะเล ยังไงล่ะ!"


         "ยังกวนโอ๊ยไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" ทาร์อูเอเล่ ได้ยื่นมือออกไปแล้วมังกรน้ำก็พุ่งไปที่กลุ่มของเธียรทันที


          ซูมมมมมมมมมม~~~~~~~~~!!!        

แรงปะทะที่มังกรน้ำถูกพื้นดินได้แตกกระจายออกมาเป็นหยดน้ำกระจายออกมาทั่วทุกทิศทุกทาง แต่หยดที่แตกกระจายออกมาค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างคล้ายเข็มพุ่งออกมาเร็วมาก


        "รีบแยกย้ายให้ห่างจากกันให้มากที่สุด ศัตรูมีแค่คนเดียวคงจะหันไปโจมตีพวกเราได้ยากขึ้น" เธียรกะโกนเสียงขึ้นมา


        "ฟังดูข้าท่าดีนี่เธียร" ซอร์เนียร์วิ่งแยกตัวออกมาจากพวกเธียรแล้วเปลี่ยนแขนกลเป็นปืนแมทชีนกันแล้วยิงไปที่ทาร์อูเอเล่


        "แย่จังเลยค่ะ ฉันช่วยโจมตีอะไรไม่ได้เลย เพราะฉันมีแต่เวทย์โจมตีที่เป็นธาตุไฟ" ไลเบียรพยายามวิ่งไปหาที่หลบ

"The Blades of the Rose Cross ของคุณทาร์อูเอเล่ แพ้ธาตุดินค่ะ พวกเราต้องล่อเธอให้ออกห่างจากน้ำให้มากที่สุด" ซิลเวอร์ตะโกนไปหาทุกคน


        "แหม่ๆ ไอ้แผนกากๆ ที่คนในกลุ่มตัวเองตะโกนแล้วคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ยินน่ะ คิดเรอะว่าฉันคนนี้จะไม่ได้ยินน่ะคะ" ทาร์อูเอเล่ยื่นมือไปที่ซิลเวอร์แล้วมังกรน้ำก็พุ่งไปหาเธอทันที


        "หว๋าย~! แย่แล้ววว!!" ซิลเวอร์รีบวิ่งหนีทันทีแล้วมังกรน้ำยังไล่ตามหลังอยู่   


        "ศัตรูลอยู่บนฟ้าตลอดเวลาเลย การโจมตีของฉันไม่ได้เน้นเรื่องระยะไกลซะด้วยสิ" ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วหันปืนยิงไปที่มังกรน้ำที่กำลังไล่ซิลเวอร์อยู่


        "ให้เป็นหน้าที่ฉันเองค่ะ ซีลิคอาวิล(กระสุนปืนใหญ่แห่งแสง)" เธียรได้ยิงออกไปทันที เป้าหมายคือมังกรน้ำที่กำลังไล่ตามหลังซิลเวอร์


          ซูม!!! แรงปะทะของกระสุนปืนใหญ่แห่งแสงได้ทำให้มังกรน้ำแตกกระจายทันที


        "โอ้โห~ มังกรน้ำของฉันถูกจัดการไปซะแล้วสิ เวทมนต์นั้นน่ะเห็นแล้วขัดลูกตาจังเลยค่ะ" ทาร์อูเอเล่ลอยพุ่งเข้ามาหาเธียรอย่างเร็ว


         "อ๊ะ เธียรข้างหลังเธอ ระวัง!!" ซอร์เนียร์ตะโกนไปหาเธียรไม่ทันขาดคำ เธียรก็ถูกทาร์อูเอเล่ใช้หอกแทงไปที่มือขวาของเธอที่ยิงเวทย์
กระสุนปืนใหญ่แห่งแสงออกไปเมื่อกี้ แล้วก็ถูกจับเหวี่ยงลงไปที่ทะเลสาบ


        "มะม๊า~!!" ซิลเวอร์กะโกนหาไปหาเธียรแต่เธอก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะมังกรน้ำได้กลับมารวมตัวกันใหม่แล้วได้พ่นน้ำไปที่เธอ


        "ยัยบ้าเอ๊ย! นี่เธอทำอะไรลงไปน่ะ รู้ตัวบ้างมั้ย ห๊า!" ซอร์เนียร์เปลี่ยนแขนกลเป็นหมัดยักษ์แล้วพุ่งไปหาทาร์อูเอเล่  


        "ก็แค่จัดการคนที่ทำให้คุณซอร์เนียร์หลงผิดยังไงล่ะคะ" ทาร์อูเอเล่หันกลับมาแล้วก็ใช้ด้ามหอกฟาดไปที่ท้องไปที่ซอร์เนียร์กระเด็นไปที่เต็นท์ จนทำให้เธอนอนจุกอยู่ข้างในเตีนท์


         น้ำตาแห่งเทพธิดา เทพเมฆาคลุ้มคลั่ง จงก่อให้เกิดฝนกรดมรณะ...

"ฝนกรดมรณะ? อย่านะไลเบียร! นี่เธอคิดจะฝื่นใช้เวทมนต์โดยตรงแบบที่เธียรเคยทำมาก่อนหน้าไม่ได้นะ!" ลิลลี่ตะโกนไปที่ไลเบียรที่กำลังร่ายคาถา ฝนกรดมรณะ


         "ไลเบสสะ..." ก่อนที่ไลเบียรจะท่องคาถาสุดท้ายจบ เธอถูกทาร์อูเอล่าใช้มือสับเข้าไปที่ท้ายทอยของเธอจนทำให้ไลเบียรหมดสติ


         "ฟู่~! อันตรายนะเนี้ย ฝื่นใช้เวทมนต์โดยตรงแบบนั้นน่ะ เวทย์ที่มีระยะการโจมตีขนาดใหญ่แบบนั้นมันจะกัดกินแหล่งเก็บพลังเวทย์ตั้ง 15% เชียวนะคะ (ข้อแลกเปลี่ยน: ลดหลอด MP 1% และ อายุขัย 1 ปี)" ทาร์อูเอเล่อธิบายจบแล้ว เธอก็เดินไปที่เต็นท์ตรงที่ซอร์เนียร์ปลิวเข้าไปในนั้น


         "เอาล่ะพวกเรากลับไปที่ปราสาทกันเถอะค่ะ ซอร์เนียร์ เดี๋ยวฉันจะไปขอให้ท่านหญิงชีเซลล์ลดโทษให้นะคะ" ทาร์อูเอล่ดึงหางผม
ทวินเทลของซอร์เนียร์แล้วลากเธออกมาจากเต็นท์


         "ทะ ทะ ทำยังไงดีล่ะ...คุณพี่ซอร์เนียร์กำลังถูกเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียวแบบนั้น" ซิลเวอร์รีบค้นเอาอุปกรณ์ต่างๆออกมาจากกระเป๋าหน้าท้องของเธอ(กระเป็าของซิลเวอร์มีพลังควบคุมมิติแบบเดียวกับโดเรม่อน)


          "หืม...ยังจุกไม่หายอีกเหรอคะเนี้ย?" ทาร์อูเอเล่เห็นซอร์เนียร์กำลังนอนกุมท้องของตัวเองอยู่ มือที่ถือหอกก็ได้เอาด้ามหอกกระแทกเข้าไปที่เอวซอร์เนียร์อย่างรุนแรงแล้วเตะซ้ำเข้าไปอีก เธอทำแบบนี้กับซอร์เนียร์ไปเรื่อยๆ


         "อึ๊ก! อ๊ากกก~!" ซอร์เนียร์ที่กำลังถูกด้ามหอกกระแทกที่เอวและถูกเตะเข้าไปที่ท้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนทำให้เธอกระอักเลือดออกมา การมองเห็นของเธอก็ค่อยๆมืดลงอย่างช้าๆ


        "เอ้า! ต้องโดนเข้าไปให้มากกว่านี้อีกสิคะ โกรธแค้นให้มากกว่านี้อีกสิคะ เจ็บปวดให้มากกว่านี้อีกสิคะ"


        "อึ๊ก~! ฉะ...ฉันบอกไปแล้วไงว่า...เพื่อนรักของฉัน...ได้ตัดมันออกไปแล้ว"


        "แล้วฉันคนนี้ไม่ใช่เพื่อนของคุณแล้วงั้นเหรอคะ?" ทาร์อูเอล่าหยุดทำร้ายแล้วก็ได้ดึงหางผมทวินเทลของซอร์เนียร์แล้วดึงขึ้นเข้ามาใกล้ๆหน้าของตัวเอง


        "ยังจำคำพูดนั้นได้มั้ยคะ ซอร์เนียร์? ไอ้ที่ว่าราจะคอยระวังหลังให้กันและกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราทั้งคู่ก็จะปกป้องกันและกันตลอดไป คงไม่ได้ลืมไปแล้วหรอกนะคะ..." ทั้งสองคนต่างจ้องตากันจนเห็นเงาสะท้อนใบหน้าจากดวงตาของแต่คน


        "คำพูดนั้นน่ะ...ฉัน...ได้มอบให้...เพื่อนรักของฉันไปแล้ว...ไม่ใช่แค่ว่าจะปกป้องแค่เราสองคน...แต่คนอื่นๆ ฉันก็จะปกป้องด้วยไงล่ะ"
ซอร์เนียร์พูดออกมาแล้วยิ้มแสยะให้กับทาร์อูเอเล่

         ฉึก!
        ปลายแหลมของหอกโกลาหล ได้แทงเข้าไปที่หน้าอกด้านซ้ายของซอร์เนียร์ ดวงตาของทาร์อูเอเล่ได้จ้องไปที่หน้าของซอร์เนียร์เขม็ง แล้วเหวี่ยงซอร์เนียร์ไปที่ทะเลสาบทันที
  
        "ขนาดคนที่ฉันแอบชื่นชอบก็ไว้ใจไม่ได้แบบนี้ อย่ามีชีวิตอยู่ต่อไปเลยซะยังดีกว่า" ทาร์อูเอล่าเหลือบตาไปมองหน้าซอร์เนียร์อีกครั้งก่อนที่จะตกลงไปในทะเลสาบ ภาพที่เธอเห็นคือซอร์เนียร์กำลังแสยะยิ้มมาที่เธออยู่




         ส่วนทางด้านเธียรที่กำลังจมลงไปใต้ทะเลสาบ ภาพที่เธอเห็นคือเหล่าวิญญาณคนตายมากมายที่กำลังยื่นมือรอรับอยู่ด้านล่าง เหมือนกับว่าจะให้เธอลงมาอยู่ด้วย แผลที่มือขวาที่โดนหอกของทาร์อูเอเล่แทงเข้าไปอาจทำให้เธียรเห็นภาพเหล่าก็เป็นได้ แต่เธอก็พยายามที่จะว่ายน้ำขึ้นไปให้ถึงผิวน้ำให้ได้


        "เวทย์ที่ได้มาจากลูซเต้ทำให้กลั้นหายใจได้นานขึ้นก็จริง แต่อยู่ได้แค่ 3 นาทีเท่านั้น พวกคุณซอร์เนียร์กำลังต่อสู้อยู่ต้องรีบขึ้นไปแล้ว"
ระหว่างที่กำลังว่ายขึ้นไป ก็เห็นร่างของคนๆหนึ่งกำลังจมลงมาข้างล่างแล้วเลือดก็ไหลออกมา

       "นั้นมันคุณซอร์เนียร์นี่!?" ร่างของซอร์เนียร์จมดิ่งลงไปอย่างรวดเร็วเพราะแขนกลที่เธอติดไว้ที่แขนซ้ายที่ให้แรงดึงดูดที่กำลังจมลงมันเร็วขึ้นมาก เธียรจึงตัดสินใจว่ายน้ำดำลงไปหาซอร์เนียร์ทันที และภาพที่เห็นจากล่างนั้นมันไม่ใช่ภาพหลอน มันคือวิญญาณของเหล่าคนตายจริงๆและพอมองลงไปลึกๆแล้ว มีร่างของคนอีกคนหนึ่งอยู่ในโลงศพโปร่งใส่ เธียรจึงใช้กระสุนปืนแห่งแสงยิงลงไปดูก็ได้ร่างของเด็กหญิงผมสั้นสีส้มที่สวมชุดบิกินี่สีดำนอนอยู่ในโลงศพนั้น...


        ละ...ลูซเต้....!?








To Be Continued.











ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 15-12-2018 05:48 , Processed in 0.196996 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th