เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 381|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4623
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 26-11-2015 23:13:36 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Eifer เมื่อ 27-11-2015 13:28

          โย่ว! สวัสดีครับ! เหล่าผู้อ่านที่เข้ามาอ่านบทที่ 11 นี้นะครับ ผมชื่อ "ซิ๊ปปี้"  ผมเป็นมอนสเตอร์ปลาหมึก ที่ได้ถูกเก็บมาเลี้ยงโดยสาวน้อยที่สวมชุดตุ๊กตาจิ้งจอกขาว ชื่อของเธอคือ"ซิลเวอร์-มุตะ คาร์ซาโซล่า มาเกิ้ล"ครับผม ทำไมผมถึงได้มาแนะนำตัวน่ะเหรอ นั้นก็เพราะว่าเบื้องบน เค้าปวดหัวน่ะ มัวแต่พิมพ์แต่บทต่อสู้และบทความหลังของตัวละครแต่ละคนมันเหนื่อยอ่านะ เค้าก็เลยขอให้ผมช่วยทำบทที่มันออกจะสนุกสนานให้กับเหล่าสาวๆพวกนี้หน่อย ทำไงได้ล่ะ เบื้องบนขอร้องแบบนี้จะไปปฏิเสธได้ยังไงล่ะ แถมเค้ายังบอกว่าบทที่ 11 นี้ผมจะได้เป็นตัวหลักด้วย ย๊ะฮู้~ เอาล่ะ! งั้นผมจะพาไปดูชีวิตประจำของสาวๆพวกนั้นกันเลย!

         ตั้งแต่ที่สวนสยองจากบทที่แล้ว กลุ่มนักโทษกบฎก็ได้สมาชิกเพิ่มมาอีกหนึ่งคนนั้นก็คือ ซิลเวอร์-มุตะ คาร์ซาโซล่า มาเกิ้ล ก็ได้ขอเข้ากลุ่มด้วย และอุปกรณ์ในการใช้ชีวิตประจำวันนั้นต้องหามาใช้มากขึ้น ก่อนที่ทั้งสามคนจะมาถึงที่สวนสยองของเรา เต็นท์ที่จะนอนพักก็มีแค่เต็นท์เดียวทั้งสามคนจึงต้องเข้าไปนอนเบียดกัน ไลเบียรที่เป็นคนนอนกลางดูท่าจะมีความสุขมากๆ

       "นี่! ขยับไปอีกหน่อยสิยะ มันอึดอัด"

       "โธ่ เต็นท์มันเล็กนี่คะ ฉันก็ขยับออกมาเต็มที่แล้วนะคะ"

       "ฮ๊าง~! หน้าอกคุณเธียรกับคุณซอร์เนียร์ สุดยอดมากเลยค่ะ ฮ๊าง~!" หล่อนบอกผมมาแบบนั้น

       หลังจากนั้นทุกคนก็ได้เต็นท์ที่เป็นของตัวเองซะที พวกเธอได้ความร่วมมือจาก ซิลเลอร์ เจ้านายของผม ได้ขนของออกมาจากชั้นใต้ดินมาให้ใช้ เท่านี้พวกเธอก็จะไม่ต้องนอนเบียดกันอีกต่อไป ซิลเวอร์ก็ได้ดัดแปลงเต็นท์ของเธียรเป็นแบบเต็นท์สองคนเพราะเธออยากจะนอนกับเธียร

      "เฮ้อ~ ตั้งแต่เดินทางมาแล้วก็ได้แต่ต่อสู้กันเลยแบบนี้ เหนี่ยวตัวชะมัด อยากอาบน้ำจังเลย" ซอร์เนียร์เดินผ่านผมแล้วก็ได้บ่นขึ้นมา

      "นั้นน่ะสิคะ ตั้งแต่เบื้องบนให้พวกเราออกเดินทางตั้งแต่ The Research Tower มาก็ไม่ให้พวกเราได้อาบน้ำกันเลย" ไลเบียรได้พูดออกมาจากเต็นท์ของเธอ

      "ใช่ ใช่ น่าโมโหชะมัด ทำไมถึงไม่ให้ฉันเข้าร่วมใน บทที่ 9 กับ 10 ด้วย!" ลิลลี่พูดออกมา แล้วกำลังจับตุ๊กฟางตอกตะปูอยู่ที่เสา

      "อย่าไปว่าเค้าสิคะ เค้าอาจจะ 'วางแผนอะไรบางอย่าง' ก็ได้นะคะ" เธียรที่กำลังวิ่งไล่จับกับซิลเวอร์ได้พูดออกมา

      "ถ้าห้องอาบน้ำล่ะก็...ที่นี่ก็มีนะคะ มะม๊า" ซิลเวอร์ได้พูดออกมา

      สุดยอดครับเจ้านาย! ไม่เสียแรงจริงๆที่ได้เรียกเธอให้ไปคุยกับเบื้องบน ว่าถ้ายอมทำตามแผนที่เค้าขอได้ จะให้ได้อยู่ข้างๆเธียรตลอดจนถึงตอนจบไปเลย เบื้องบนครับ คุณนี่มันสุดยอดไปเลย (เลวมาก! ทำให้ตัวละครแปดเปื้อน)

       เสียงกระซิบจากเบื้องบน (L) : เซอร์วิสไง แฟนเซอร์วิส จงทำตามแผนต่อไป~

      "ยังงี้นี่เอง ผมเข้าใจแล้ว!!"

      ใครๆ ก็ต้องสงสัยกันทั้งนั้น ว่าทำไมในอนิเมะและมังงะ แนวผจญภัยถึงเห็นแต่ตัวละครใส่แต่ชุดเดิมๆ และสะพายกระเป๋าเดินไปมาตลอด
ฉากที่จะไปซักผ้าหรือฉากไปอาบน้ำหาชมยากมาก บ้างก็เดินฝ่าพายุทะเลทรายแล้วเดินทางมาถึงจุดหมายแล้วร่างกายไม่เลอะ แล้วก็ฉากที่ไปอาบน้ำแล้ววางเสื้อที่เลอะๆวางไว้พอพวกหล่อนอาบเสร็จแล้วก็กลับมาใส่ชุดเดิมแล้วลอยเลอะพวกนั้นมันหายไปไหน แอบไปซักกันตอนไหนฟ๊ะเนี้ย ผมจะขอเป็นตอนแทนที่จะจับผิดให้ทุกท่านเอง

      "ว้าว~! มีห้องอาบน้ำจริงๆด้วย ซิลเวอร์เธอนี่มันสุดยอดจริงๆเลย ทำของแบบนี้ออกมาได้ด้วย" ซอร์เนียร์พูดออกมาและวิ่งไปกอดซิลเวอร์

      "ทำขึ้นมาได้ยังไงคะเนี้ย? ในสภาพแวดล้อมที่แย่แบบนี้ กลับทำให้ที่นี่มีน้ำใช้แบบนี้" ไลเบียรถามขึ้นมา

      "อุปกรณ์ที่หนูจะเอามาทำเป็นกับดักมันมีเยอะแยะมากมาย และก็ต้องมีกับดักพื้นฐานที่ขาดไปไม่ได้นั้นก็คือหลุมพราง หนูสั่งให้ซิ้ปปี้เป็นคนขุดแล้วก็บังเอิญไปขุดเจอน้ำเข้าน่ะค่ะ" ซิลเวอร์ตอบกลับ

      "ตอนที่อยู่ป่าดำน่ะ เด็กคนนี้แอบวางกับดักมากมายที่บ้านต้นไม้ของฉัน แล้วก็ได้ไปจับโดนตัวอะไรเข้าฉันกับซิลเวอร์ก็ได้วิ่งออกมาดู และก็ได้พบกับลิลลี่เป็นครั้งแรกยังไงล่ะ" เธียรพูดออกมาแล้วก็นั่งลงไปลูบหัวของซิลเวอร์

      "อ้าว!? ไม่ใข้ว่าต้องไปทำพันธสัญญา อะไรแบบนั้นเหรอคะ ปกติที่จะให้ภูติมาติดตามก็ต้องทำแบบนั้นกันนะคะ" ไลเบียรถามอีกครั้ง

      "ก็เพราะว่าที่บ้านต้นไม้ของฉัน น้ำผึ้งมันหายไปบ่อยมากเลย ซิลเวอร์ก็เลยวางกับดักเอาไว้แล้วก็จับคนขโมยได้ ฉันก็เลยบอกกับลิลลี่ว่าถ้ายังอยากกินน้ำผึ้งไม่อั้นล่ะก็จงมาเป็นผู้ติดตามฉันซะ ว่าไปนั้น ฮิฮฺิ~" เธียรตอบกลับแล้วก็เคาะหัวตัวเองเบาๆ

      "ที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้มันทำให้ฉันเห็นภาพเลยนะนั้น" ภาพที่ซอร์เนียร์คิดคือภาพที่ เธียรกำลังเทน้ำผึ้งกรอกปากลิลลี่และซิลเวอร์กำลังจะเด็ดปีกทิ้งทีละข้าง

      "มะม๊า ลิลลี่หายไปไหนแล้วล่ะคะ"

      "สงสัยคงกำลังตอกตะปูสาปแช่งเบื้องบนอยู่น่ะ อย่าไปใส่ใจเลยนะ"

      "บ่นไปก็ปวดหัวเปล่าๆ มาอาบน้ำกันเถอะ มาทำให้หัวมันเย็นลงหน่อย โอ๊ะ! มีบ่อน้ำร้อนด้วยนี่!?" ซอร์เนียร์เห็นบ่อน้ำร้อนจึงรีบถอดเสื้อผ้าแล้วรีบวิ่งเข้าห้องอาบน้ำก่อนคนแรก

      "คุณซอร์เนียร์ใจร้อนจังเลยนะคะ" ตามหลังด้วยไลเบียรที่เพิ่งถอดชุดคลุมออกมาแล้วเดินเข้าไป  ชุดคลุมของไลเบียรมันถอดง่ายมาก (แถมหล่อนไม่ใส่ชั้นในด้วย)

      "มะม๊า เดี๋ยวหนูจะถูหลังให้นะคะ"

      "จ้าๆ"

       หึหึหึ~! เข้าไปอาบน้ำกันหมดแล้ว แต่ว่าเบื้องบนครับ คุณพลาดอะไรไปรึเปล่าครับ ชุดของไลเบียรมันโดนระเบิดของซอร์เนียร์ขาดกระจุยไปแล้วนี่นา แถมเธอยังต้องยืมเสื้อของซอร์เนียร์มาใส่ด้วยนะครับ เอาเถอะ! ใครๆก็พลาดกันได้ผมจะยกโทษให้

       "ว๊าว~! หุ่นของคุณซอร์เนียร์ยอดจังเลยคะ"

       "หุหุ! เธอก็เหมือนกันถึงแม้ว่าจะอกแบนก็เถอะนะ แต่ผิวเนียนดีจริงๆ"

       "แหม่ ไม่ได้เจอกันตั้งนานตัวโตขึ้นเยอะเลยนะเนี้ย"

       "จริงเหรอคะมะม๊า หนูดีใจจังเลยค่ะ"

       "ฉันเองก็รีบต้องเติบโตให้เร็วเหมือนกันค่ะ"

       "สำหรับเธอน่ะนะ ไม่จำเป็นว่าจะต้องเติบโตเป็นแบบนี้เสมอไปหรอกนะ โดยเฉพาะหน้าอกน่ะ"

       "คุณซอร์เนียร์ใจร้าย! โกรธแล้วค่ะ~!"

         ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ~ วี๊ด~ ว้าย~~!

        ผมที่แอบรอจับผิดอยู่ ก็ต้องทนฟังเสียงของเด็กสาวกำลังอาบน้ำกันอย่างสนุกสนาน ผมเป็นปลาหมึกตัวผู้ซะด้วย และฟังภาษามนุษย์รู้เรื่องด้วย ทำไมในความคิดของผมถึงได้มีคำพูดเดิมๆพูดออกมาตลอดเลยล่ะ ไอ้คำว่า อยากแอบดู เนี้ย

       เสียงกระซิบจากเบื้องบน (L) : จะแอบดูก็ไม่เสียหายอะไรนี่ ยังไงพวกเราที่เป็นผู้ชายก็ต้องอยากแอบดูชุดวันเกิดของสาวๆกันอยู่แล้ว
"อ๊ะ! จริงด้วยสิ ห้องอาบน้ำนั้นเป็นห้องที่เราเป็นคนขุดนี่นา แค่เจาะรูแล้วแอบดูน่ะของกล้วยๆ" หนวดของผมสามารถเปลี่ยนเป็นอาวุธ
แหลมๆได้ทุกชนิด เอาล่ะ ผมจะเปลี่ยนหนวดให้เป็นสว่านแล้วจะเจาะรูทันทีเลย คิคิคิ~! ผมจะบอกสัดส่วนของแต่ละคนให้หมดเปลือกเลย

        เป๊าะ~!

"อ๊ากกก! สว่านหัก!?" ผมมองไปดูที่กำแพงของห้องอาบน้ำที่ค่อยๆแตกออกมาอย่างช้าๆ เฮ้ยนี่มัน Geisterwand(เกราะเหล็กไหล) นี่หว่า เจ้านายแอบสร้างเกราะเสริมเข้าไปในกำแพงตอนไหนฟ๊ะเนี้ย~!!


       "ฮ๊าา~! สดชื้นจริงๆเลย ไม่ได้อาบน้ำมาตั้ง 10 บทแน๊ะ~!" ซอร์เนียร์เดินออกมาจากห้องอาบน้ำคนแรก


       "เฮ๊อะ! ถึงจะไม่ได้ดูพวกหล่อนตอนอาบน้ำก็ต้องดูพวกหล่อนตอนอาบน้ำเสร็จก็ได้ฟ๊ะ ยังไงก็ต้องเดินล่อนจ้อนออกมาแน่ๆ" ผมรีบหันไปมองทันที เพื่อจะได้เห็นชุดวันเกิดของยัยหัวแดงทวินเทล


       "มะม๊า เดี๋ยวหนูจะเปิดห้องซาวน่าให้นะคะ"


       "ว้าว! มีห้องอบซาวน่าด้วยเนี้ย ดีจังเลย" เธียรได้พูดออกมา แล้วหลังจากนั้นนายท่านของผมก็ได้เปิดประตูห้องอบซาวน่าแล้วกลุ่มควันไอน้ำก็ได้กระจายไปทั่วทั้งห้องอาบน้ำ และกลุ่มควันไอน้ำแห่งศีลธรรมก็ได้ก่อเกิดต่อหน้าของผม ภาพชุดวันเกิดของซอร์เนียร์ก็ถูกบดบังเห็นแค่ส่วนหัวและส่วนเอวของเธอแค่นั้น อ่า...เบื้องบนช่างโหดร้ายกับผมยิ่งนัก


       "แหม่~ ห้องอบซาวน่านี่ดีจังเลยค่ะ" ไลเบียรพูดออกมาแล้วก็หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้า


       "คุณไลเบียร จะไม่เป็นไรจริงๆเหรอ ร่างกายไม่แข็งแรงแบบนั้นรับไหวเหรอ" เธียรเดินเข้ามาแล้วนั่งลงข้างๆไลเบียร


       "มะ...ไม่เป็นไร..ค่ะ...แค่นี้...สบายมากอยู่...แว้ว~!~" ไลเบียรพูดจบแล้วหมดสติทันที


       "ว๊ายยยย~! คุณไลเบียรทำใจดีๆไว้นะค๊าาา"


       ชิ! ผิดพลาดแห๊ะ~! ไม่คิดเลยว่านายท่านจะเตรียมผ้าขนหนูไว้ข้างในห้องอาบน้ำ คราวนี้ทุกคนก็ออกมากันครบแล้ว นายท่านรูปร่างก็ยังเป็นเด็กอยู่ ต่อให้ไอน้ำไม่บดบังก็ไม่ทำให้ฉันดีใจหรอก ซอร์เนียร์ที่ยังยืนโชว์ชุดวันเกิดอยู่ก็ยังมีควันไอน้ำบดบังอยู่ ไลเบียรก็นอนสลบแล้วก็ให้เธียรนั่งเอาผ้าขนหนูพัดหน้า สรุปคือฉากเซอร์วิสรอบนี้อดสินะ ไม่เป็นไรๆ นิยายเรื่องนี้ยังไม่จบง่ายๆโอกาสของเรายังมีอีกเยอะ


      "เอาล่ะทุกคนรีบสวมชุดแล้วไปเตรียมทำอาหารกันเถอะ" เสียงของเธียรได้ดังขึ้นมา แล้วกำลังหยิบชุดของเธอขึ้นมาสวมใส่


      "แต่ว่าชุดของพวกเราสกปรกแบบนี้แล้วก็เหม็นกลิ่นเหงือด้วย จะให้ใส่อีก...ทั้งที่เพิ่งจะได้อาบน้ำเสร็จใหม่ๆน่ะ ไม่เอาหรอก" ช่ายแบบนั้นแหละ ซอร์เนียร์เธอพูดได้ถูกต้อง


      "จะใส่ชุดตุ๊กตาของหนูก็ได้นะคะ" ซิลเวอร์เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วก็มีแต่ชุดตุ๊กตาจิ้งจอกขาวแทบทุกตัว


      "มันก็ได้อยู่หรอกนะคะ แต่ชุดมันเล็กเกินไปพวกเราใส่ไม่ได้หรอกค่ะ" ไลเบียรพูดขึ้นมาแล้วทำหน้าหงอยๆ


       เอาล่ะพวกเธอจะทำยังไงดีล่ะ จะใส่ผ้าขนหนูนั้นแล้วไปทำอาหารกันภาพมันจะสุดยอดมากๆเลย เท่านี้พวกเธอก็เจอทางตันแล้ว ต้องมีใครซักคนรับหน้าที่ซักผ้าพวกนั้นแน่นอน จะได้ไม่ต้องให้คนอ่านสงสัย


      "งั้นเดี๋ยวฉันจัดการเอง Heal!" เฮ้ย! ทำไมเธียรถึงได้ใช้พลัง Heal ที่ไว้สำหรับรักษาบาดแผลไปใช้กับเสื้อผ้ากองนั้นล่ะ


      เสียงกระซิบจากเบื้องบน (L) : พลังรักษาของเธียรจะแตกต่างกับของไลเบียร อย่างเช่น Heal ของไลเบียรเน้นจะรักษาแผลสดและอาการเจ็บปวด ส่วน Heal ของเธียรจะรักษาแผลเล็กๆน้อยๆและสามารถทำให้เครื่องแต่งกายหรืออาวุธต่างๆที่ได้รับความเสียหาย กลับมาใช้ได้การได้อีกครั้ง เหมือนได้ของใหม่ พวกเธอจึงไม่จำเป็นที่จะต้องซักเสื้อผ้ายังไงล่ะ (จาก...บทที่ 3 จ้า!)

"ว่าไงน้าาาาาา~!!!" เบื้องบนเล่นเอากระผมยืนอึ้งเลยคร้าบบบบบบ


       เฮ๊อะ! ถึงฉากแอบดูสาวอาบน้ำล้มเหลว แค่นี้น่ะทำผมยอมแพ้ไม่ได้หรอกครับ ผมจะแอบไปดูพวกหล่อนตอนหลับอยู่ในเต็นท์ก็แล้วกัน!!


       "สุดยอดไปเลยเธียร เพราะเธอนะเนี้ยเราถึงได้เสื้อผ้ามาเหมือนกับว่าได้ของใหม่เลย~" ซอร์เนียร์กอดเธียรจากด้านหลัง


       "แบบนี้ก็สะดวกสบายไปอีกแบบนะคะเนี้ย ไม่จำเป็นต้องทนใส่เสื้อตัวเดิมๆที่ไม่ได้ซักตลอดแบบนี้" ไลเบียรพูดแล้วยิ้มให้เธียร


       "มะม๊าสุดยอดไปเลยค่ะ" ซิลเวอร์วิ่งเข้ามากอดเธียร


       "เอาล่ะพวกเรามาทำอาหารเย็นกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะต้องออกเดินทางกันแล้ว" เธียรพูดจบแล้วทุกคนก็เดินเข้าไปที่ห้องครัวของสวนสยอง ส่วนลิลลี่ก็ยังตอกตุ๊กตาฟางสาปแช่งอยู่ต่อไป...


         
       ในที่สุดเวลานี่ก็ถึงซะที เหล่าสาวๆได้กินอาหารจนอิ่มแล้วทุกคนก็ได้แยกย้ายไปนอนที่เต็นท์ของตัวเอง คิคิคิ เราจะไปดูว่าแต่ละคนที่กำลังนอนอยู่นั้นมันเป็นยังไงกันน้า


      เต็นท์ที่ 1 สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก และ ซิลเวอร์-มุตะ คาร์ซาโซล่า มาเกิ้ล
   
      สปิริเธียร โรเซนเบิร์ก สมาชิกใหม่ของกลุ่ม RKS แถมยังเป็นลำดับที่ 1 อีกด้วย ไม่รู้เธอไปทำอะไรถึงทำให้ กราฟ เซฟเฟี้ยน ถูกใจ แต่ก็อย่าไปสนใจเลย อืม...เวลานอนก็ปกติดีนี่นาแถมเจ้านายของผมก็กอดแน่นไม่ยอมปล่อยด้วย สงสัยจะดีใจมากๆที่ได้เจอคนที่เธอถูกใจเข้าสุดๆ
เอาล่ะเต็นท์นี้อบอุ่นมาก อย่าไปกวนพวกเธอจะดีกว่า


       ฉับ!

   เอ๋...? เสียงฉับเหรอ? ผมหันหลังกลับไปมองก็เห็นกับดับที่เป็นใบมีดกิโยตินค่อยๆตกลงมาไล่ตามหลังผม เฮ้ยย!! แบบนี้มันเล่นมีระบบรักษาความปลอดภัยนี่หว่า มันก่ะเอาให้ตายด้วย ผมจึงรีบหนีออกมาจากเต็นท์นรกนั้นทันที


      เต็นท์ที่ 2 ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน

      คนต่อไปคือ ซอร์เนียร์ เซฟเฟี้ยน สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 3 ลูกสาวบุญธรรมของ กราฟ เซฟเฟี้ยน ว้าวว~! ยัยนี่เวลานอนก็ปล่อยผมด้วย พอยัยนี่ปล่อยผมแล้วน่ารักดีแห๊ะ ปกติจะนอนแล้วมัดผมทรงวินเทลตลอดนี่นะ อ๊ะแขนกลอันนั้นวางอยู่ข้างๆ เอ๊ะ...ทำไมล่ะ ยัยนี่มันเสียแขนซ้ายไปเมื่อตอนยังเป็นเด็กนี่นา ทำไมล่ะ...มันเกิดอะไรขึ้น?

      "งืมๆ~"

      "บร๊ะ~! ซวยแล้ว"

      "ซิก ซิก ซิก"


      "หืม...ยัยนี่ร้องไห้เหรอ?"   


      ~ ท่านโจโฉคะ โปรดอภัยให้ฉันด้วย ฉันผิดไปแล้วค่ะ ~


      "เฮ้ยยย~~!! อะไรของยัยนี่ฟ๊ะ ฝันหลุดโลกไปไกลแล้วแม่คู๊ณ!"


      ~ แกฆ่าพ่อของฉันใช่มั้ย ห๊า! ~


      "คราวนี้ตามไปแก้แค้นให้พ่องั้นเหรอ?"


      ~ ไม่ใช่แล้วค่ะ ทักคนผิดแล้วค่ะ งืม งืม ~


      "โห เป็นวิธีตอบโต้ที่สุดยอดมาก!"


       กริ๊ง!! จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากแขนกลของเธอทำให้ผมสะดุ้งตกใจแล้วซอร์เนียร์ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วย


      "เฮ้ย! แกเข้ามาทำอะไรในนี้ ห๊า?" ดูท่าทางยัยหัวแดงจะอารมณ์เสียสุดๆ ผมจึงรีบใช้หนวดผมสอดเข้าไปในแผ่นเหล็กที่มีรูอยู่ตรงกลางเพื่อจะทำเป็นเหรียญสะกดจิต


      "แห๊ะ แห๊ะ ~! เอาล่ะครับ เวลานี้คุณจะค่อยๆ ง่วง ง่วง!" ซอร์เนียร์ได้มองตามแผ่นเหล็กนั้นแล้วเธอก็เริ่ม หาวนอน ขึ้นมา เยี่ยมสงสัยจะได้ผลแหง๋แซะ


      "คิดว่าไอ้ของพรรค์นั้นจะใช้ได้เรอะไง!" ซอร์เนียร์ลุกขึ้นมากระโดดถีบผม ทำให้ผมกระเด็นออกมาจากเต็นท์ของเธอ ในช่วงระหว่างที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางสิ่งผมได้เห็นคือภาพที่ซอร์เนีนร์ยืนเก็กท่าเตะค้างเอาไว้ ทำให้ผมเห็นภาพที่อยู่ใต้กระโปรงของเธอถึงแม้มันมืดนิดๆซึ่งทำให้ผมมั้นใจสุดๆว่าเธอ ไม่ได้ใส่ กกน. งั้นเรอะ——— น้ำหมึกของผมพุ่งออกมาทันที ขอบคุณเบื้องบนมากๆนะครับ...


    เต็นท์ที่ 3 ไลเบียร พาร์ลิส


       คนสุดท้าย ไลเบียร พาร์ลิส สมาชิกกลุ่ม RKS ลำดับที่ 8 น้องหนูอกแบนในดวงใจของผมเอง ผมยังเอาใจช่วยอยู่นะ เพื่อที่จะให้ความพยายามที่เธอใฝ่ฝันว่าอยากมีหน้าอกใหญ่ขึ้น แห๊ะ แห๊ะ


       "ดีล่ะ กว่าจะถอดออกมาได้เล่นเอาซะใจเสี่ยวว๊าบเลย" หืม? ผมเห็นไลเบียรค่อยๆครานออกมาจากเต็นท์ของเธียร แล้วเธอก็รีบวิ่งเข้าไปที่เต็นท์ของเธอทันที เธอคิดจะทำอะไรน่ะ ผมจึงรีบวิ่งไปที่เต็นท์ของเธอแล้วก็ค่อยแอบดูว่าข้างในเต็นท์ของไลเบียรว่ามันเป็นยังไง และภาพที่ผมเห็นคือไลเบียรกำลังนั่งจ้องดูอะไรบางอย่าง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวเรอะ? ไม่ใช่ นะ...นะ...นั้นมัน กางเกงใน นี่หว่า!?


       "เฮอะ เฮอะ เฮอะ กางเกงในของคุณเธียร... เฮอะ เฮอะ เฮอะ" อะไรฟ๊ะเนี้ย ทำไมเสียงของสาวอกแบนที่สุดแสนจะน่ารักทำไมถึงแข็งทื่อ
เหมือนเสียงผู้ชายล่ะ เธอกำลังทำอะไรกันแน่...


         ซู้ด— ! ฮ่า— !
         ซู้ด~! ฮ่า~!

ว้าก~~~~~~~~! เธอดมกางเกงในเข้าไปแล้ว~~~~~~~~~~~~~!!
      ผมช็อกมากกับภาพที่ผมเห็นคือไลเบียรกำลังดมกางเกงในสีขาวอยู่ แต่เอ๊ะ! งั้นก็แปลว่าที่ผมได้ยินว่า "กว่าจะถอดออกมาได้ " เนี้ยคือหล่อนเล่นไปถอดออกมาจากเจ้าตัวเลยยังงั้นเหรอ!!!


      "เห็นแล้วสินะคะ..." ช่วงที่ผมกำลังอธิบายอยู่นั้น ไลเบียรก็ได้หันหน้ามามองมองที่ผม ดวงตาของตาค่อยๆมีแสงสีแดงออกมาและบรรยากาศในเต็นท์ก็ค่อยๆมีหมอกสีม่วงขึ้นมา ร่างกายของผมขยับไปไหนไม่ได้เลยเหมือนกับว่าถูกสะกดจิตให้ยืนอยู่กับที่ ซวยแล้วแบบนี้ผมไม่รอดแน่ๆ เอ่อเบื้องบนรีบพิมพ์คำว่า To Be Continued ด่วนเลยครับ...

     "ขอให้เบื้องบน ช่วยไปก็เปล่าประโยชน์ค่ะ เพราะเค้าคนนั้นได้ช่วยให้ฉันได้สิ่งที่ฉันต้องการโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้นยังไงล่ะคะ" ไลเบียรพูดออกมาแล้ว มือของเธอก็ค่อยๆเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ แล้วภาพนั้นก็ดับวูบไปทันที...

         ...............................................................................................................................................................................


      "เอาล่ะทุกคนคะ รีบออกเดินทางกันเถอะค่ะ" ไลเบียรรีบวิ่งนำหน้าแล้วหันกับมาโบกมือให้กับทุกคน


      "เห๋ ทำไมไลเบียรถึงดูร่าเริงจังเลยล่ะ" ลิลลี่พูดขึ้นมา แล้วมองไปที่ไลเบียรที่กำลังยืนโบกมือไปมา รออยู่         
   
      "มะม๊า เป็นอะไรไปเรอะคะ ทำไมหน้าของมะม๊าถึงแดงแบบนั้นล่ะ" ซิลเวอร์จ้องมองไปที่หน้าของเธียรเขม็ง


      "มะ...ไม่มีอะไรจ๊ะ แห๊ะ แห๊ะ (จะบอกไปได้ยังไงล่ะว่า ตอนนี้เราไม่ได้ใส้ กกน. น่ะ)" เธียรเดินไปแล้วมือก็จับกระโปรงตัวเองลงไปด้วย


      "เหอ~ เหอ~ ฉันให้ยืมของฉันก่อนเอามั้ย?" ซอร์เนียร์เดินเข้ามาใกล้แล้วเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของเธียร


      "ขอรบกวนยืมใช้หน่อยนะคะ..." เธียรกระซิบตอบกลับ


      "ซิ้ปปี้หายไปไหนของเค้าเนี้ย" ซิลเวอร์มองหาปลาหมึกซิ้ปปี้


      "ไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ ซิลเวอร์ เดี๋ยวก็คงตามพวกเรามาเองจ๊ะ" ไลเบียรได้พูด และยื่นมือลูบหัวซิลเวอร์



      ซิลเวอร์ก็ได้หันกลับไปมองที่สวนสนุกที่เป็นสถานที่แห่งความทรงจำของเธอ และเธอก็ได้สังเกตเห็นว่าที่สวนสนุกมีธงที่มีรูปร่างคล้ายๆปลาหมึกซิ้ปปี้กำลังพริ้วไหวไปตามสายลม ซิลเวอร์คงคิดว่ามันคงเป็นแค่ธงรูปปลาหมึกเลยไม่ได้เอะใจอะไร ก็เลยปล่อยไปแบบนั้น...



      "ช่วยด้วย...."










To Be Continued.




                 
            




ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 17-12-2018 02:37 , Processed in 0.048700 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th