เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1658|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1320
  • Money: 2054
  • Tz: 1329
  • Posts: 327
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4622
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 2-5-2017 14:59:35 |แสดงโพสต์ทั้งหมด


The Surge Ghost คนกระชากผี

ตอนที่ 13 : เจ็ดบุคคลต้องสาป







    "จับประหาร!! โทษตาย!!"

     เสียงของเหล่าผู้ชายในห้องเรียนของโทยะดังลั่นห้อง ทุกคนได้จับโยะไปมัดตึงไว้กับกางเขน


     "เดี๋ยวก่อน!! คุยกันก่อนเซ่!! ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

     "ไม่รับคำฟ้อง!! ทุกคนในที่นี้ 'โปรดลงโทษด้วยการเคร้าครึงหมอนั่นด้วยไม้ถูพื้นชุ่มนมบูด' ซะ!!"

     หัวหน้าห้องเดินเข้ามาพูด


     ทุกคนในห้องได้เอาไม้ถูพื้นชุ่มนมบูดเคร้าครึงทุกรอบด้านจนคนที่โดนดิ้นชักแหง่กๆ


     "แค่นี้ก็กำจัดสิ่งชั่วร้ายอีกสิ่งก็ได้หายไปจากโลกนี้แล้วสินะ"

     หัวหน้าเดินถอนหายใจกลับไปนั่งที่ตัวเอง


     "เดี๋ยวก่อนเซ่!! ทำไมฉันต้องมาโดนอะไรอย่างนี้ด้วย!!"

     โทยะแก้เชือกได้แล้วก็ไปตะคอกเสียงใส่หัวหน้าห้องในสภาพเหม็นหึ่งไปทั่วตัว


     "ยังไม่รู้อีกเหรอ? เหตุผลก็คือเธอคนเมื่อนั้นไงล่ะ"

     หัวหน้าห้องชี้นิ้วไปทางสาวแว่นย้ายมาใหม่ ที่กำลังถูกเพื่อนร่วมห้องผู้หญิงรุมล้อ


     1 วันก่อน...

    "เจ็ดบุคคลต้องสาปงั้นเหรอครับ?"

    โทยะที่ถูกอันนาเชิญชวนให้มาที่บ้านพูดขึ้น


    "ใช่แล้ว เราต้องหาคนเข้ามาอยู่ในทีมโดยมีพลังที่ผิดมนุษย์"

     อันนาตอบกลับ


    "แล้วทำไมต้องเป็นบุคคลต้องสาปด้วย ไม่ลองหาคนที่มีพลังพิเศษโดยตรงอะไรแบบนั้นดูล่ะครับ?"


    "ก็เจ็ดบุคคลต้องสาปคือพวกผู้ต่อกรกับราชินีซัคคิวบัส แต่ดันไม่ประสงค์ที่จะฆ่าผู้ที่ต่อกร เพราะอาจจะถูกใจฝีมือที่กล้ามาต่อกร ดังนั้นเจ้าหล่อนจึงประทานคำสาปที่ทำให้พวกเค้าต้องทนทุกข์ทรมานเสียยิ่งกว่าความตายจนชั่วลูกชั่วหลาน"


    "นั่นก็หมายความว่าเจ็ดบุคคลต้องสาปนั่นได้มาถึงรุ่นลูกรุ่นหลานแล้วสินะครับ"


    "ถูกต้อง!"

     อันนายื่นเอกสารข้อมูลของคนที่โทยะจะต้องไปตามหาคนแรกมาวางไว้ตรงหน้า


    "ชื่อ 'มิกุเนะ' นักเรียนหญิงปี 2 ระดับท็อปของโรงเรียนหญิงล้วนฝั่งทางทิศเหนือของเมือง เธอมีโรคประจำตัวแปลกๆ ที่ต้องคอยดูแลรักษาทุกๆ วินาที อาการนั้นคือ 'ไอกระอักเลือด' !?"


    โทยะอ่านข้อมูลคนที่อยู่ในใบเอกสารขึ้นมา


    "นั่นแหละ คนที่นายจะต้องไปชักชวนให้เข้ามาในทีมแล้วว่านเสน่ห์ให้เจ้าหล่อนหลงไหลในตัวเธอด้วยล่ะ พ่อหนุ่มพลังมือกระชาก"


    อันนาพูดเสร็จแล้วก็ดีดนิ้วสั่งให้พ่อบ้านลากตัวโทยะแล้วโยนออกจากบ้านไป


    "อู้ย นี่คือวิธีการส่งแขกของคนบ้านนี้เหรอ?"

    โทยะเดินบ่นเสียงพึมพำจากไปแบบเซ็งๆ


    ในเอกสา่รบอกว่า 'มิกุเนะ' มักจะชอบแอบหนีคนที่คอยดูแลมานั่งกินซาลาเปาอยู่ที่สนามเด็กเล่นตรงที่โทยะกับชานะตอนเด็กๆ มาเล่นกันบ่อยๆ และนี้ก็คือแผนการแรกที่โทยะจะต้องมาดักรอเธออยู่ที่สนามเด็กเล่น


    แผนการแรกเพิ่งจะเริ่ม เหยื่อที่รอคอยก็มาตามแผนที่วางเอาไว้อย่างน่าเหลือเชื่อ เธอคนนั้นเป็นสาวแว่นผมสีดำ ถักผมเปียหางยาวสองข้าง หน้าตาดูซีดๆ เหมือนคนป่วยและสวมผ้าคุมเดินตรงเข้ามาในสนามเล่น


   "แค่กๆ กว่าจะหนีคนดูแลมาได้เนี้ย มันช่างยากลำบากจังเลยน้า"

    สาวแว่นเดินตรงมาชิงช้าพร้อมกับแกะถุงห่อซาลาเปาแล้วหยิบมันออกมากิน


   "นั่งกินซาลาเปาใส้หมูสับคนเดียวแบบนี้มันช่างวิเศษอะไรอย่างนี้น้า"

   สาวแว่นทำหน้าพอใจพลางกินซาลาเปาไป


   "หืม? ท่าทางก็ดูแข็งแรงดีนี่นา ไอ้เราก็นึกว่าจะกระอักเลือดออกมาแบบคนโดนรถบรรทุกชนอะไรแบบนั้น"

   โทยะคิด


   "แค่กๆๆ"

   สาวแว่นเริ่มออกอาการไอขึ้นมา เธอเอามือล่วงกระเป๋าเพื่อจะหยิบยาแก้ไอแบบพ่นออกมา


   'พรู๊ด!!'

   ก่อนที่จะเอายาแก้ไอแบบพ่นขึ้นมา สาวแว่นก็ได้กระอักเลือดออกมาเลอะทั่วพื้น เธอทรุดลงไปนอนกับพื้นพลางกระอักเลือดออกมาเรื่อยๆ ไม่หยุด


   "นั่นมันไม่ใช่กระอักเลือดธรรมดาๆ แล้วม๊าง!!"

   โทยะรีบวิ่งตรงเข้าไปหาสาวแว่น


   "เฮ้!! เป็นอะไรรึเปล่า?"

   โทยะประคองตัวสาวแว่นขึ้น


   "มะ...ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ แค่กๆๆ"

    สาวแว่นตอบกลับพลางกระอักเลือดออกมา


    "อย่าพูดพร้อมกับกระอักเลือดได้มั้ย!!"


    โทยะโทรหาวอลล์เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่วอลล์ติดธุระกับครอบครัวก็เลยไม่อยู่ที่บ้านพัก เค้าได้บอกที่ซ่อนกุญแจบ้านพักให้กับโทยะยืมใช้ไปก่อนก็เลยโชคดีไป


    "เอ้านี่ ยาแก้ไอของเธอ"     

    โทยะยื่นยาแก้ไปแบบพ่นให้สาวแว่น


    'ฟู่วๆ'

    สาวแว่นได้ฉีดยาแก้ไอเข้าปากตัวเองไปแล้วก็ทำให้อาการไอจนกระอักเลือดของเธอทุเลาลง


    "ขะ...ขอบคุณมากเลยนะคะ ถ้าไม่ได้คุณมาช่วยล่ะก็ ฉันคงจะนอนตายจมกองเลือดอยู่ตรงนั้นแล้ว"


    "นี่เธอเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี้ย?"


    "อะ...เอ่อ...ตอนที่จะเริ่มมีอาการก็น่าจะประมาณ 7 ปีที่แล้วล่ะค่ะ"


    "7 ปี!!?? นี่เธอทนมาได้ถึงขนาดนี้ได้ยังไงเนี้ย!!"


    "ก็พอดีครอบครัวของฉันเป็นหมอกันทุกคนน่ะค่ะ ที่ฉันรอดมาได้ถึงตอนนี้ก็เพราะพวกเค้า อ๊ะ! มีคุณรวมเข้าไปด้วยอีกหนึ่งนะคะ"


    โทยะนั่งกุมขมับอยู่พักหนึ่ง เค้าหยิบแผ่นเอกสารขึ้นมาดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


    "ฉันชื่อ 'มิกุเนะ' ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรเหรอคะ?"

     สาวแว่นบอกชื่อตัวเองไปและพลางถามชื่อโทยะ


    "ผมชื่อโทยะ อยู่ชั้น ม.ปลาย ปี2 ของโรงเรียนฝั่งตะวันออกน่ะครับ"

    โทยะบอกชื่อตัวเองให้กับมิกุเนะ


    "หืม? โรงเรียนฝั่งตะวันออกยังงั้นเหรอคะ?"


     'ก๊อกๆ'

     ช่วงจังหวะี่มิกุเนะกำลังนึกคิดสงสัยอยู่นั้น เสียงประตูก็ดังขึ้น โทยะนึกว่าวอลล์อาจจะกลับมาแล้วก็เลยเดินตรงเข้าไปเปิดประตู


     "คุณโทยะ!! พาเพิ่งเปิดประตูค่ะ!!"

     มิกุเนะตะโกนเสียงไปหาโทยะ แต่ก็สายไปซะแล้ว


     "หืม?"

     โทยะทำหน้างงแล้วมือของเค้าก็หมุนลูกบิดประตูไปแล้ว


     'ผลั๊ก!!'

     คนที่ยืนอยู่ข้างนอกได้ถีบบานประตูจนโทยะที่ยืนอยู่อีกฟากโดนบานประตูอัดกระเด็น


     "กล้ามากนะที่พาคนไข้ของฉันมาหลบซ่อนในนี้!!"

     ชายร่างท้วมสวมเสื้อกาวน์สีขาวเหมือนหมอในโรงพยาบาลเค้าใส่กัน เดินเข้ามาข้างในบ้านพร้อมกับถือมีดผ่าตัดขนาดใหญ่


     "กลับไปนอนพักต่อเถอะนะมิกุเนะ อาการของเธอยังไม่หายดีนะ"

      ชายร่างท้วมจับแขนมิกุเนะแล้วลากเธอออกจากบ้าน ปล่อยให้โทยะที่ถูกบานประตูทับยกหัวขึ้นมามองคนที่เค้ากำลังจะชักชวนเข้าทีมถูกลากตัวจากไป


     "เฮ้อ...งานนี้มันไม่ง่ายแล้วสิ"

     โทยะนอนบ่นเสียงพึมพำไปคนเดียว


     และเช้าวันต่อมา มิกุเนะได้ขอร้องให้ทางครอบครัวทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้มาอยู่ที่โรงเรียนของโทยะ จนพวกผู้ชายในห้องโมโหมากที่รู้ว่ามิกุเนะซึ่งย้ายโรงเรียนมาเพื่อให้โทยะเฝ้าดูอาการป่วยของเธอ และนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมดของเมื่อวานนี้


     "แล้วทำไมหัวหน้าห้องถึงได้มาเป็นผู้พิพากษาล่ะ!!"


     "แหงอยู่แล้วก็เพราะมันน่าสนุกยังไงล่ะ"


     "นายนี่มัน...!!"


     'ก๊อกๆ'

     เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นมาขัดจังหวะที่โทยะกำลังดึงคอเสื้อของหัวหน้าห้อง


     "ขอเข้าไปหน่อยน้า"

     เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องที่ถูกเลื่อนเปิดออก ทุกคนในห้องเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาก็ถึงกับชะงักนิ่งกันทุกคน นั่นก็เพราะคนที่เดินเข้ามาข้างในห้องคือคนที่วานให้ผมออกไปหาเหล่าเจ็ดบุคคลต้องสาป


     "โกหกน่า!!"


     "นั่นมัน..."


     "ไม่น่าเชื่อ!!"


     "อันดับ 1 ของ 5 สาวสวยในโรงเรียนที่ใครๆ ก็อยากจะได้มาเป็นแฟน รุ่นพี่อันนา!!"

     (คงจะจำกันได้เมื่อตอนที่ 4 นะครับ ตอนที่วอลล์ได้พูดกับชานะว่าเธอเป็นหนึ่งในห้าสาวสวยที่ใครๆ อยากจะได้เป็นแฟน)


     "นายคือโทยะสินะ"

     รองประธานนักเรียนเดินตรงเข้าไปหาโทยะ


     "ครับ! ผมนี่แหละครับโทยะ..."


     'กึ๊ด!!'

     รองประธานดึงคอเสื้อของโทยะและเลื่อนเข้ามาใกล้ๆ หน้า


     "นายรู้ม้ย? ว่าในหนึ่งปีมีเรื่องเกี่ยวกับนายตั้งเท่าไหร่ บ้างก็เรื่องมีสาวๆ มาตามติดบ้างล่ะ เรื่องมือกระชากอะไรบ้างล่ะเรื่องพวกนี้มันทำให้ฝ่ายกรรมการนักเรียนต้องลำบากน่ะห๊ะ"


     "ขอประทานโทษด้วยครับ..."


     "คุณซาราตะ ไปข่มขู่รุ่นน้องขนาดนั้นไม่ได้นะคะ"

      อันนาพูดแทรกเข้ามา


     "ชิ!"

     ซาราตะปล่อยคอเสื้อของโทยะพร้อมกับทำสีหน้าไม่พอใจ


     "ต้องขอโทษ ปี2 ห้อง 1 ทุกคนด้วยนะคะที่มารบกวน! ที่เรามาที่นี่ก็เพื่อจะชวน คุณโทยะ คุณมิกุเนะ และคุณวอลล์ ทั้งสามท่านไปห้องกรรมการนักเรียนน่ะค่ะ"


     หลังจากอันนาเอ่ยชื่อทั้งสามคนแล้ว โทยะ วอลล์ และมิกุเนะ ก็ได้มาที่กรรมการนักเรียน พวกเค้าต้องตกในอย่างมากเมื่อได้เห็นห้องกรรมการนักเรียนดูหรูหราเหมือนห้องประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ มันก็ต้องแหงอยู่แล้วสิ ลูกคนรวยจะทำอะไรมันก็ต้องได้ทุกอย่าง


     "โอ้โห"

     โทยะยืนอ้าปากค้าง


     "ตกลงว่าที่นี่คือห้องกรรมการนักเรียนหรือห้องประธานบริษัทคะเนี้ย?"

     มิกุเนะพูด


     "ถึงว่าทำไมคนของบริษัทฉันถึงมาก่อสร้างอะไรที่โรงเรียนนี้"

     วอลล์เดินวนดูล้อมห้อง


     "ทุกคนยินต้อนรับจ้ะ เชิญนั่งก่อน..."

     อันนาเดินมาต้อนรับและเชิญทั้งสามคนให้ไปนั่งโซฟา


     "เอาล่ะเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า อ๊ะ!...โทยะคุงหาเจ็ดบุคคลต้องสาปได้ถึงสองคนเลยเหรอจ้ะ?"


     "เอ๋? สองคนเหรอ?"

     โทยะทำหน้างง


     "ก็เพื่อนผู้ชายที่นั่งข้างๆ เธอไง"


     "หา? หมายถึงวอลล์เหรอ?"


     "อื้ม!"

     อันนาพยักหน้าให้


     เกือบลืมไปซะสนิทเลย เจ้าวอลล์คนนี้มีฉายาว่า 'หนุ่มหล่อรวยจีบสาวไม่ติด' จนเจ้าตัวต้องไปมีแฟนในเกมโทรศัพท์มือถือแทน สงสัยคำสาปที่ต้นตระกูลของวอลล์โดนอาจจะเป็น 'จีบสาวไม่ติดไปตลอดชีวิต' ก็เป็นได้


    "ขอเข้าไปนะครับ/คะ"

    เหล่าสมาชิกกรรมการนักเรียนทุกคนเดินเข้ามาในห้อง


    "เอาล่ะๆ ไหนๆ ทุกคนก็มากันครบแล้ว ช่วยแนะนำชื่อตัวเองให้รู้จักกันหน่อยสิจ้ะ"

    อันนาพูดกับทุกคนในห้อง


    "ถ้างั้นเริ่มแนะนำตัวกันเลย นายก่อนเลยโทยะจากปี 2 ห้อง 1"

    ซาราตะหรือรองประธานนักเรียนพูดขึ้น


    "ปี 2 ห้อง 1 โทยะครับ งานอดิเรกคืออ่านหนังสือ ความสามารถพิเศษพลังมือกระ...เอ๊ย ไม่มี...ครับ"

    โทยะแนะนำตัว


    "ปี 2 ห้อง 1 วอลล์ คอนเนตโต้ งานอดิเรกส่องดูสาวๆ ความสามารถพิเศษจีบสาวไม่ติดสักที"

    วอลล์แนะนำตัว


    "อะ...เอ่อ ปี 2 ห้อง 1 มิกุเนะค่ะ งานอดิเรกนั่งเหม่อลอยกินซาลาเปาไปพลางๆ ความสามารถพิเศษไอกระอักเลือด"


    "นั่นมันโรคประจำตัวต่างหาก..."

    โทยะเอียงตัวไปกระซิบข้างหูมิกุเนะ


    "ถ้างั้นต่อไปก็คนของกรรมการนักเรียนแนะนำตัวบ้าง เธอคนแรกเลย"

     ซาราตะหันไปพูดกับกรรมการนักเรียนน้องใหม่คนที่นั่งข้างๆ


     "ค่ะ! ปี 1 ห้อง 15 คางุยะ ยาวาคาเซะค่ะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ"


     "เฮ้ๆ โทยะ"

     วอลล์เอียงตัวไปสะกิดไหล่โทยะ


     "หืม?"


     "เด็กคนนี้น่ารักดีนะว่ามั้ย?"


     "อืม"


     "นายสองคนนั้นน่ะ!!"

     เสียงเด็กสาวทางฝั่งกรรมการนักเรียนดังแรกเข้ามาจนโทยะกับวอลล์สะดุ้งเฮือก


     "คนเค้ากำลังแนะนำชื่อให้ก็หัดตั้งใจฟังกันหน่อยสิ!! ให้ตายเถอะ...ทำไมถึง ได้เชิญเจ้าพวกตัวปัญาหาเข้ามาในนี้นะ"

     สาวผมบลอนพูดพร้อมทำหน้าไม่พอใจใส่โทยะกับวอลล์ แต่สายตาของโทยะกับวอลล์ไม่ได้จับจ้องไปหน้าของเธอคนนั้นเลย ความจริงพวกเค้าทั้งสองกำลังมองหน้าอกไซส์อภิมหาใหญ่สุดๆ ของเธอ ถ้าให้เดาก็น่าจะคัพ G ไม่ก็ H (ใหญ่เกิ๊น)


     "ให้ตายเถอะ ใหญ่โคตรๆ เลย"


     "อ่า..."


     โทยะกับวอลล์พูดเสียงเบาๆ


     "แกสองคนอีกแล้วนะ!!"

     สาวผมบรอนชี้หน้าและตะคอกใส่วอลล์กับโทยะอีกครั้ง


     "ครับ!! ผมสองอีกแล้วเหรอ!?"

     วอลล์กับโทยะพูดพร้อมกัน


     "เพราะเป็น 'ผู้ชาย' สายตาจะจับจ้องที่หน้าอกของฉันมันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ แต่อย่างน้อยก็แค่ชำเลืองมองได้มั้ย ฉันรู้สึกไม่ดีนะ"


     "นี่พวกผมจ้องขนาดนั้นเลยงั้นเหรอ!?"


     "คุณโทยะ คุณวอลล์ พวกคุณสองคนมีเลเซอร์ออกมาจากตาแล้วนะคะ"

     มิกุเนะพูด


     "พวกฉันเป็นมนุษย์นะเฟ้ย!!"

     วอลล์กับโทยะตะคอกเสียงใส่มิกุเนะ


     "ยะ...ยังไงผู้ชายกูชอบผู้หญิงหน้าอกใหญ่มากกว่าสินะ"

     มิกุเนะพูดเสียงเบาพร้อมกับทำหน้าจ๋อย


     "ให้ตายสิ...อย่ามาอิจฉาไร้สาระได้มั้ย ยัยแว่นอกแฟบตรงนั้น..."

      สาวผมบรอนได้ยินจึงได้พูดแบบนั้นใส่มิกุเนะ


      'ครื่น...'

      หลังถูกสาวผมบรอนด่าว่ายัยแว่นอกแฟบ มิกุเนะก็ได้ปล่อยออร่าสีแดงออกมาพร้อมกับยืนขึ้น


      "อกแฟบ? เหรอ?"

      มิกุเนะถอดแว่นออกแล้วทำตาแว่นใส่สาวผมบรอน


     "ตายจริง...นี่ถึงขั้นถอดแว่นออกเลยเหรอ? ถ้าไม่ได้ยินฉันจะพูดให้อีกครั้งนะ ยัย...แว่น...อก...แฟบ"


     'ตึง...!!'

     มิกุเนะทุบโต๊ะซะดังลั่นจนโทยพกับวอลล์ที่นั่งข้างสะดุ้งเฮือก


     "หุบปากซะยัยนมเน่า"


     "หา? นมเน่า?"


     "ไม่ได้ยินงั้นเหรอ? ฉันบอกว่า 'นมเน่า' น่ะ"


     "วะ...ว่าไงนะ!! ถอนคำพูดหยาบคายนั่นเดี๋ยวนี้นะ!!"


     "หยาบคาย? คนที่มีนมต่ำต้อยอย่างนั้นกล้าพูดเนอะ"


     "ว่าไงนะ!"


     "ถ้ามั่นใจเรื่องหน้าอกขนาดนั้นล่ะก็ ลองเติมคำว่า 'นม' เข้าไปหน่อยเป็นไง?"


     "หา!?"


      มิกุเนะเดินไปเอาลูกบาสที่วางอยู่มุมห้องมามัดตรงหน้าอกตัวเองให้ใหญ่เหมือนหน้าอกของสาวผมบรอนคนนั้น และหลังจากนั้นเธอก็เดินกลับมานั่งข้างๆ โทยะแล้วเลื่อนหน้าไปใกล้ๆ


     "นายคนนั้นน่ะ กำลังมองหน่มน้มฉันอยู่สินะ หุหุหุ...ทำไงดีน้าหน่มน้ม ให้ชำเลืองมองหน่มน้มหน่อยดีมั้ยน้า?"

     มิกุเนะแสดงละครล้อเลียนสาวผมบรอน


     "อะไรกันเนี้ย!! คำพูดโง่ๆ แบบนั้น!! มาดูถูกคนอื่นได้ไงกันฮะ!! ยัยอกไข่ดาว ยัยอกไข่ดาว ยัยอกไข่ดาว!!"

     สาวผมบรอนำหน้าไม่พอใจพร้อมกับเดินไปจิกผมของมิกุเนะ

     "ขอกำหนดให้เธอเป็นเป้าหมายที่ต้องกำจัด"

     มิกุเนะก็ไม่ยอมเหมือนกัน เธอได้ใช้มือจิกผมและหยิกแก้มของสาวผมบรอนคนนั้น


     "เหวอ!! คุณอันนาห้ามหน่อยสิ"

     โทยะหันไปพูดกับอันนา


     "ไม่เอาหรอกจ้ะ แบบนี้มันสนุกดีออก"


     "ตอนอยู่บ้านกับตอนอยู่โรงเรียนมันคนละคนกันรึ?"


     "โทยะคุง ถ้าขืนเธอพูดมากกว่านี้เดี๋ยวจะโดนแบบเมื่อวานอีกนะจ้ะ"


     "อึ๊ก!!"

     โทยะเงียบปากตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวจะโดนอันนาเรียกพ่อบ้านจับโยนออกจากห้อง


     "นี่พวกเธอ!! พอได้แล้ว!!"

     ซาราตะพูดแทรกเข้ามาด้วยเสียงที่หนักแน่น ทำเอาสาวผมบรอนกับมิกุเนะต้องรีบกลับไปนั่งที่ของตัวเอง


     "สุดยอดไปเลยหมอนั่น"

     โทยะคิด


      "ให้ตายสิพวกเธอสองคน เสียเวลากันจริงๆ เซร่า...เธอเองก็รีบแนะนำตัวเองสิ"

      ซาราตะหันไปพูดกับสาวผมบรอน


      "ชิ!! ปี 2 ห้อง 10 เซร่า เซฟาริม งานอดิเรกคือดูหนัง ความสามารถพิเศษคือเล่นเปียโน"

      สาวผมบรอนหรือเซร่าแนะนำตัวเองเสร็จแล้วก็นั่งลงคืน


      "เฮ้ๆ โทยะ"

      วอลล์สะกิดไหล่โทยะ


      "อะไรอีกล่ะ? เดี๋ยวก็โดนเซร่าดุอีกหรอก"


      "ฉันแค่จะบอกนายว่าเซร่าคนนั้นก็เป็นหนึ่งในห้าสาวที่ใครๆ ก็อยากจะได้มาเป็นแฟนเหมือนกันนะ"


      "หา? เอาจริงดิ?"


      "เออ ถ้าจำไม่ผิดนะ เธอคนนั้นน่าจะอยู่อันดับที่ 5 ส่วนคุณชานะที่อยู่ข้างห้องนายอยู่อันดับที่ 3"


      "เอาล่ะคนต่อไป..."

      ซาราตะหันหน้าไปหาหญิงสาวที่กำลังจดบัญชี


      "อ๊ะ...เอ่อ... ปี 3 ห้อง 7 อากาเนะ อายาเมะ เป็นประธานฝ่ายการเงิน งานอดิเรกตรวจดูบัญชี ความสามารถพิเศษทำอาหารจ้ะ"


     "รุ่นพี่อากาเนะที่ถูกเราจับเหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพงเมื่อตอนนั้นนี่หว่า!!"

     โทยะนึกภาพตอนที่ออกตามล่าผีสาวปากฉีกแล้วเล่นงานผิดคน (ตอนที่ 4)


     สมาชิกกรรมการนักเรียนแนะนำตัวกันหมดแล้ว จะเหลือก็มีแต่รองประธานกับประธาน


     "ปี 3 ห้อง 5 ซาระตะ ชิโมะมุระ เป็นรองประธานนักเรียน ความสามารถคือกีฬาาทุกชนิด ฉันตั้งใจจะอัดพวกตัวปัญหาให้ราบคาบ ถ้าอยากจะมีเรื่องก็เข้ามาได้เลย"


    "ปี 3 ห้อง 3 อันนา ทำหน้าที่เป็นประธานนักเรียนจ้ะ งานอดิเรกก็..."

     อันนาลากเสียงยาวพลางมองไปที่มือขวาของโทยะ


    "สังเกตผู้มีพลังเหนือธรรมชาติล่ะมั้งจ้ะ"


    "นี่กำลังจะบอกว่าเธอคนนี้จับตาดูเราอยู่ตลอดเวลายังงั้นสินะ"

    โทยะคิด


    "เอาล่ะ! งั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลย"

     อันนาดีดนิ้วสั่งให้อากาเนะยื่นแผ่นกระดาษให้พวกโทยะ


     "รายชื่อเจ็ดบุคคลต้องสาป?"

     โทยะอ่านแล้วก็ทำหน้าตกใจ


     "นี่มันเรื่องที่เราคุยเมื่อวานนี้ไม่ใช่เหรอครับ แล้วนี่ทำไมถึงเอามาเปิดโปงให้ทุกคนในห้องนี้รู้กันล่ะ!?"


     "นั่นก็เพราะว่าทุกคนในห้องนี้คือบุคคลต้องสาปยังไงล่ะ"


     "หา!!??"


     'คางุยะ คาวาคาเซะ' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 1 คำสาปคือ ทุกคนที่เข้าพูดคุยด้วยจะถูกลบความทรงจำเรื่องที่มาพูดคุยกันไปเมื่อตอนนั้น


     'เซร่า เซฟาริม' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 2 คำสาปคือ มีชีวิตเป็นอมตะ


     'วอลล์ คอนนเนตโต้' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 3 คำสาปคือ ไม่มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้าม


     'มิกุเนะ' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 4 คำสาปคือ ไอกระอักเลือด


     'อากาเนะ อายาเมะ' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 5 คำสาปคือ อาหารทุกอย่างที่ทำห่วยแตก


     'ซาราตะ ชิโมะมุระ' ลูกหลานของผู้ต่อต้านที่โดนสาปคนที่ 6 คำสาปคือ กลางวันเป็นชาย กลางคืนเป็นหญิง


     โทยะอ่านรายชื่อของบุคคลต้องสาปทุกคนแล้วเค้าก็ต้องเอะใจว่าทำไมในใบรายชื่อนี้มีบุคคลต้องสาปแค่หกคน ทั้งๆ ที่หัวข้อมันถูกเขียนว่ารายชื่อของเจ็ดบุคคลต้องสาป


     "ไอ้บุคคลต้องสาปคนที่หกนี้มันน่าสนใจดีว่ะ ไหน? ขอลองทดสอบดูหน่อยซิ?"

     วอลล์เดินไปปิดผ้าม่าน


     "เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อน!!"

     ซาราตะตะโกนเสียงไปทางวอลล์แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว


     'พรึบ!!'

     วอลล์ปิดผ้าม่านลงแล้วทุกอย่างที่อยู่ในห้องก็มืดสนิท ซาราตะที่กำลังจะวิ่งไปห้ามวอลล์ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงคือหน้าอกใหญ่อวบอึ๋ม เอวคอดกิ่ว และบั้นท้ายที่อวบอัด ทำเอาทุกคนในห้องนั่งอ้างปากค้างกันเลยทีเดียว


     "กลายเป็นผู้หญิงจริงดิ?"

     โทยะพูด


     "ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ ทุกคนในห้องนี้คือบุคคลต้องสาปตัวจริงเสียงจริง มีอะไรอยากจะถามอีกมั้ยจ้ะ?"

     อันนาหันไปพูดกับทุกคนและก็ส่ายหน้าไม่ถามอะไร


     "นี่คืองานของทุกคน คืนนี้จะมีโยวไคที่มีความสามารถพรางตัวบุกเข้ามาในเมือง"


     "หน้าที่ปราบโยวไคบุกเมืองมันเป็นหน้าที่ของพวกองเมียวจิไม่ใช่เหรอครับ ทำไมเราถึงต้องไปตามล่ามันด้วยล่ะ"

     โทยะพูด


     "เพื่อทดสอบฝีมือของเจ็ดบุคคลต้องสาปยังไงล่ะ ถ้าใครในนี้ปราบโยวไคนั้นได้ก็ถือว่าผ่าน แต่เราก็ต้องแข่งกับพวกองเมียวจิพวกนั้นด้วย อย่าให้พวกนั้นชิงจัดการไปได้ก่อนล่ะ"


     "โยวไคที่มีความสามารถพรางตัวเหรอ? แล้วเราจะจัดการมันได้ยังไงล่ะ? มันพรางตัวได้ไม่ใช่เหรอ?"

     ซาราตะเปิดผ้าม่านออกแล้วหันไปถามอันนา


     "ในใบรายงานบอกว่า ก่อนที่มันจะโจมตีใครมันจะยกเลิกการพรางตัว"

     มิกุเนะอ่านออกเสียงให้ทุกคนฟัง


     "เรามีเหยื่อล่อมันอยู่แล้วน่า จะถูกฆ่าทิ้งยังไงก็ไม่ตายไม่ใช่เหรอ?"

     คางุยะพูดและพลางมองไปที่เซร่า


     "เดี๋ยวสิยะ!! นี่หล่อนจะบอกให้ฉันเป็นเหยื่อล่อให้มันฆ่าทิ้งเหรอ!!"

     เซร่าลุกขึ้นไปหยิกแก้มคางุยะ


     "อ้ออีแอ้อุนอี่อูกอ่าไอ้อายอี่อา (ก็มีแค่คุณที่ถูกฆ่าไม่ตายนี่นา)"


     'แปะๆ'

     อันนาปรบมือเสียงดังให้ทุกคนเงียบเสียง


     "ทำตามแผนการที่คางุยะว่าไว้นี่แหละ สถานที่นัดเจอกันคือที่โรงเรียนนี้เวลา 5 ทุ่มนะจ้ะ"


     อันนาพูดจบแล้วทุกคนก็เดินแยกย้ายออกจากห้อง แต่คนที่ทำสีหน้าไม่พอใจกับแผนการนี้ก็มีแต่เซร่าคนเดียว


     "เฮ้อ...ว่างจังเลยเนอะ"

      โอคิที่กำลังนั่งเล่นเกมบ่นเสียงพึมพำออกมา


     "นั่นสินะ..."

     เร็นที่นั่งอยู่ข้างๆ โอคิก็ตอบกลับมา


     ดูเหมือนว่าเร็นกับโอคิจะไม่มีบทบาทสำหรับตอนนี้ซะแล้ว...


     "อ๊ะ! โทยะ!!"

     ชานะเดินมาเห็นโยะจึงทักไป


     "ขอโทษนะพี่ชานะ ผมมีธุระด่วนน่ะ คืนนี้จะกลับดึกหน่อย ช่วยบอกเร็นกับโอคิทานข้าวเย็นก่อนเลยไม่ต้องรอ"

     โทยะพูดจบแล้วก็เดินจากชานะไปอย่างเร่งรีบ


     ชานะก็อีกคนที่จะไม่มีบทบาทในตอนนี้ด้วยเช่นเดียวกัน


     และแล้วเวลาที่พวกเค้านัดกันไว้ก็ได้มาถึง...

     "มาตรงเวลากันทุกคนเลยนะจ้ะ"

     อันนาพูดชมให้กับทุกคนที่มาตามนัด


     "แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าโยวไคพรางตัวอะไรนั่นจะปรากฏตัวที่จุดตำแหน่งไหนของเมืองล่ะ?"

     วอลล์พูดขึ้น


     "รอเดี๋ยวนะ"

      อากาเนะหยิบแท็ปเล็ตออกมาจากกระเป๋าแล้วตรวจเช็คตำแหน่งที่โยวไคพรางตัวจะโผล่มา


     "อีกนานมั้ยคะเนี้ย"

     เซร่าเร่งให้อากาเนะหาพิกัด


     "ได้พิกัดแล้วค่ะ!!"

      อากาเนะพูดขึ้นมาแล้วทุกคนก็ได้เดินไปดูแท็ปเล็ตยกเว้นเซร่า


      "พิกัดที่โยวไคพรางตัวจะปรากฏตัวขึ้นคือ..."


      'ครื่น...'

      เสียงแผ่นดินไหวดังออกมาจากพื้นดินตรงที่เซร่ายืนอยู่


      "พิกัดที่ว่าคือที่เหรอครับ"

      โทยะถาม


      "พะ...พิกัดคือที่นี่ ที่โรงเรียนเรานี่แหละ"


     ทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับหน้าซีด พวกเค้าหันหน้าไปทางเซร่าที่ยืนอยู่กลางสนามคนเดียว


      "เซร่า!! รีบวิ่งออกมาจากจุดนั้นเร็วเข้า!!"

      วอลล์ตะโกนเสียงไปทางเซร่า


      "หา?"


      'แฮ่!!!'

      โยวไคพลางตัวได้โผล่ออกมาจากใต้ดินตรงจุดที่เซร่ายืนอยู่ มันใช้ปากกว้างๆ ของมันงับร่างของเซร่าจากข้างบนลงมาถึงเอวแล้วสะบัดไปมาจนช่วงร่างของเธอขาดออกจากกัน ทุกคนที่ได้เห็นเซร่าถูกเล่นงานก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูก อากาเนะเห็นเซร่าถึงกัดขาดครึ่งก็เข่าอ่อน


     "มันเล่นงานเหยื่อของเราเร็วกว่าที่คิดแห๊ะ"

     โทยะพูดจบแล้วก็ถลกแขนเสื้อข้างขวาขึ้น


     "เราเวลาที่จะจัดการมันแค่ 20 นาทีก่อนที่พวกองเมียวจิจะมา รีบหาทางกำจัดมันให้ได้!!"

      อันนาออกคำสั่งให้ทุกคนเตรียมเข้าโจมตีโยวไคพลางตัว


     "รับทราบ!!"

     ทุกตอบออกมาพร้อมกันแล้ววิ่งตรงเข้าไปหาโยวไคพรางตัวที่กำลังเคี้ยวร่างส่วนบนของเซร่า


     ช่วงจังหวะที่เหล่าบุคคลต้องสาปกำลังต่อสู้กับโยวไคพรางตัวอยู่นั้น องเมียวจิคนที่เป็นหน่วยสอดแนมก็ได้วิ่งมาถึง เค้าหยิบแผ่นยันต์ขึ้นมาแล้วรายงานสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นไปหาพวกรินเนะ


     "ว่ายังไงนะ!! พวกเด็กนักเรียนในโรงเรียนนั้นกำลังต่อสู้กับโยวไคพรางตัวอยู่งั้นเหรอ!!"

     รินเนะพูดผ่านแผ่นยันต์สื่อสารไปหาองเมียวจิคนนั้น


     "ครับ!! ผมเห็นเต็มสองตาเลย แต่ว่าหนึ่งในนั้นมีเด็กหนุ่มคนที่เคยมาเป็นผู้ติดตามท่านรินเนะอยู่ด้วยครับ"


     "เจ้าหนูมือกระชากนั่นน่ะเหรอ?"


     "ครับ!!"


     "คอยจับตาดูพวกเค้าเอาไว้ เดี๋ยวพวกข้าจะไปถึงที่นั่นในอีก 20 นาที"

      รินเนะพูดจบแล้วก็ตัดสัญญาณสื่อสารไป


     "นายหญิง ข้าไปด้วยได้มั้ย"

      แมรี่เดินเข้ามาพูด


      "ได้สิ เจ้านั่นมันเจ้าสาวของเจ้านี่นะ"


      แมรี่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มกว้าง เธอเดินไปหยิบชุดคาวบาวหญิงและปืนพกคู่มาสวมใส่แล้วเดินตามหลังรินเนะไปติดๆ


      "คุณหนูอันนาครับ พวกองเมียวจิรู้พิกัดตำแหน่งของโยวไคพรางตัวแล้ว พวกนั้นจะมาถึงที่นี่ในอีก 20 นาทีครับ"

      พ่อบ้านประจำตัวของอันนาพูดผ่านทางวิทยุสื่อสาร


      "ฉันก่ะเวลาไว้ไม่ผิดจริงๆ ด้วย"

       อันนาที่กำลังนั่งจิ้มก้นของเซร่าที่ถูกกัดขาดครึ่งพูดขึ้น


      "พวกองเมียวจิรู้ตัวแล้ว!! รีบๆ จัดการโยวไคนั่นให้เสร็จเร็วเข้า!!"

       อันนาตะโกนเสียงไปหากลุ่มที่กำลังต่อสู้กับโยวไคพรางตัว


       "โอ้!!"

    ———————— To Be Continued ————————



ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 12-12-2018 07:46 , Processed in 0.061888 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th