เมนูเพิ่มเติม
เข้าชม: 1577|ตอบกลับ: 0

[Prince Member]


Saitama Inori วันแม่ 2559

  • โมเอะ: 1286
  • Money: 1995
  • Tz: 1295
  • Posts: 321
  • Donate: 0 THB
  • Joined: 14-11-2015
พลังน้ำใจ: 4555
   Pet:
Rachel Alucard
อะไรเหรอ?

โพสต์เมื่อ 19-4-2017 11:16:52 |แสดงโพสต์ทั้งหมด



The Surge Ghost  คนกระชากผี

ตอนที่ 10 : เจ้าจงมาเป็นเจ้าสาวของข้าซะ!!






      สวัสดีครับ ผมโทยะครับ ผมเป็นเด็กนักเรียน ม.ปลาย ธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ดันมีพลังที่เหนื่อธรรมชาตินั่นก็คือ 'พลังมือกระชาก' ที่สามารถกระชากทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างที่ใจคิด และตอนนี้ผมถูกเร็นขอร้องให้มาซื้อโสมเกาหลีที่จะเอามาทำยารักษาเผื่อเจอพวก 'โยวไค*' (*ภูติผีปีศาจ) เล่นงานมา


     'ดึ๋งดั๋งๆ'


     ตอนนี้ผมกำลังยืนจ้องโสมเกาหลีที่ดูผิดปกติกว่าโสมอันอื่นๆ เพราะรูปร่างหน้าตาของมันเป็นรูปร่างเหมือนมนุษย์ผู้หญิงตัวเล็กๆ กำลังนอนบีบนมตัวเองเล่นอยู่ในกองโสมเกาหลีอันธรรมดา ถ้าจำไม่ผิดนะ ผมเคยไปเปิดเจอในหนังสือตำราที่บ้านของคุณรินเนะ เจ้านี่มีชื่อว่า 'โสมอวบอึ๋ม' ถึงมันจะเป็นโสมแต่ก็ไม่ยอมถูกกินง่ายๆ มันมีความสามารถที่จะเข้าสิงเหล่าหญิงสาวที่เดินผ่านไปมา หญิงสาวที่โดนมันสิงเข้าไปแล้วจะเกิดอาการร้อนตัวและอยากมีเซ็กส์กับคนที่เธอได้สบตาคนแรกเหมือนลูกไก่ที่เพิ่งจะฟักออกมาจากไข่ พอสำเร็จความไคร่แล้วมันก็จะออกจากร่างของผู้หญิงคนนั้นไป


     "หุหุหุ ถ้าลองใช้เจ้านี่ไปทำกับพี่ชานะแล้วมันจะเป็นยังไงน้า..."

     โทยะเอื้อมมือไปหาปีศาจโสมพร้อมกับนึกภาพลามกๆ ของตัวเองที่กำลังมีอะไรกับชานะ


     "กี๊!"

     ปีศาจโสมเห็นใบหน้าหื่นกามของโทยะจึงตกใจและกระโดดลงจากตะกร้าใส่โสมแล้ววิ่งหนีไป


     "เฮ้ยเดี๋ยว!! อย่าเพิ่งไป!!"

     โทยะวิ่งไล่ตามหลังไปติดๆ พร้อมกับใช้พลังมือกระชากพุ่งกระชากไปที่โสมปีศาจ แต่โสมปีศาจตัวนี้มีความว่องไวในการหลบหลีกสูงมากจนพลังมือกระชากไม่สามารถกระชากโดนตัวมันได้เลย


     "หลบเก่งชะมัด!! กระชากมันมาไม่ได้เลย!!"

     โทยะพูดและใช่พลังมือกระชากใส่ปีศาจโสมต่อไป แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ก็มีคนคนหนึ่งเดินสวนทางมา ปีศาจโสมได้ใช้โอกาสนี้พุ่งเข้าใส่คนๆ นั้นโดยไม่รู้ว่าคนที่กำลังเดินสวนทางมานั้นเป็นหญิงหรือชาย


      "เฮ้ย!! นั่นมัน...!!"

      โทยะเบลกเอี้ยดทันทีเมื่อได้เห็นหน้าคนที่ถูกปีศาจโสมเข้าสิงไป


      "เจ้าหนูที่อยู่กับคุณหนูเร็นเองเหรอ? ทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่?"

      เจ้าของเสียงนี้คือลูกน้องมือขวาของรินเนะและเป็นคนที่โทยะไม่ชอบหน้า


      "แวน...เฮลซิ่ง..."

      โทยะพูดชื่อของคนที่อยู่ตรงหน้าออกมา


      "อึ๊กก...!?"

      แวนรู้สึกแปลกๆ เมื่อได้จ้องหน้าโทยะ ในสายตาของเค้าเห็นโทยะมีออร่าเปร่งประกาย มือขวาที่ชุ่มไปด้วยเหงือเพราะใช้พลังมือกระชากไล่จับ แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือริมฝีปากของโทยะได้ออกสีชมพูหวานแหวนน่าลิ้มลองสัมผัสด้วยปาก แต่นี่เป็นแค่การมองเห็นในสายตาของแวนนะ


      "อุ๊บ!!"

      จู่ๆ แวนก็รู้สึกเจ็บหน้าอกขึ้นมา เค้าหันหลังให้โทยะและเดินโซเซจากไป


      "เฮ้!! นั่นนายเป็นอะไรรึเปล่า?"

      โทยะเดินตามหลังไป


      "แกร๊ก!!"

      แวนชักปืนลูกซองสั้นออกมาจ่อหน้าผากโทยะ


      "อย่าเข้ามาใกล้!! ข้าดูแลตัวเองได้!!"

      แวนพูดจบก็ลดปืนลงและเดินจากโทยะไปอย่างเงียบๆ


      "หวังว่ามันคงจะไม่มีผลกับผู้ชายหรอกนะ"

      โทยะยืนเกาหัวอยู่สักพักก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านขายโสมเกาหลีตามเดิม


      'โครม!! เพล้ง!!'

      เสียงข้าวของต่างๆ ในห้องของแวนที่อยู่ในบ้านของรินเนะดังขึ้นจนเหล่าภูติรับใช้ทุกตัวในบ้านต้องรีบวิ่งมาดู


      "ท่านแวน!! เกิดอะไรขึ้นเหรอคะท่านแวน!!"

      ทามาโมะเคาะประตูพร้อมกับส่งเสียงเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนที่อยู่ข้างในห้องเลย


      "ข้าไม่เคยเห็นท่านแวนมีอาการแบบนี้มาก่อนเลย"


      "จะทำยังไงดีคะคุณทามาโมะ"


      "เดี๋ยวฉันจะโทรติดต่อไปหาท่านรินเนะเอง ส่วนพวกเธอพยายามหาอะไรมาพังประตูนี้ทีนะ"


      "ค่ะ!!"

      เหล่าภูติรับใช้แยกตัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง


      'เพล้ง!!'

      คราวนี้เป็นเสียงบานกระจกที่หน้าต่างแตก พวกภูติรับใช้ที่เพิ่งจะหาท่อนไม้มาได้ก็ได้ใช้มันพังประตูเข้าไป บานประตูถูกกระแทกอย่างแรงจนเปิดออก เหล่าภูติเดินตามหาแวนแต่ก็ไม่พบตัวเค้าเลย จะเจอก็มีแต่เสื้อเชิ้ตตัวในกับผ้าพันแผลตกอยู่เท่านั้น


      "หายไปไหนของเค้านะ?"


     ตัดภาพมาที่โทยะที่กำลังถอดเสื้อผ้าและเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ ในหัวของเค้ามัวแต่คิดเรื่องของแวนที่ถูกปีศาจโสมเข้าสิง เค้าเอามือทั้งสองตบแก้มตัวเองเพื่อลืมเรื่องพวกนี้ก่อนจะเดินไปนั่งตรงม้านั่ง


     โทยะทำความสะอาดตัวเองแบบคนปกติทั่วไป แต่เค้าก็ต้องมาติดตรงช่วงจังหวะที่กำลังสระผม เค้าหลับตาและพยายามจะอื้มมือหาฝักบัวเพื่อที่จะเอามาล้างหัว จู่ๆ ก็มีใครบางคนยื่นฝักบัวให้เค้า


     "โอคิเหรอ?"

      โทยะนึกคิดว่าคนที่เอาฝักบัวมาให้เป็นโอคิ เค้าล้างแชมพูออกจากหัวแล้วหันไปมอง


      "เฮ้ยยยย!!!???"

      โทยะตกใจสุดขีดเมื่อได้เห็นคนที่เอาฝักบัวมาให้ คนคนนั้นเป็นหญิงสาวผมสั้นสีดำนั่งพับเพียบเปลือยกายอยู่ข้างหลังโทยะ ผิวของเธอขาวเนียนสวยและหน้าอกที่สุดแสนจะบาละฮึ้มสุดๆ


     "นี่เธอเป็นใครน่ะ!!?? ทำไมถึงได้มานั่งแก้ผ้าในห้องอาบน้ำของฉัน!?"

     โทยะตะคอกเสียงใส่หญิงสาวคนนั้น


     "ใครน่ะเหรอ? ข้าก็คือคนที่จะมารับตัวเจ้าให้มาเป็นเจ้าสาวของข้า"

     หญิงสาวตอบกลับ


     "เจ้าสาว? จะบ้ารึไง!? ฉันเป็นผู้ชายนะ!!"

         

     "จะผู้ชายรึยังไงก็ช่าง มา!...เดี๋ยวข้าจะถูหลังให้"

     หญิงสาวจับโทยะให้นั่งหันหลังและเธอก็ได้ใช้หน้าอกของเธอขัดหลังโทยะเบาๆ


     "เป็นไง? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง เจ้าสาวของข้าเอ๋ย"


     "อะ...โอ้ว...ซี๊ด..."

     โทยะพูดอะไรไม่ออก


     "จะให้เร่งความเร็วก็ยังได้นะ"

     หญิงสาวเร่งความเร็วถูไถขึ้นจนน้องชายของโทยะต้องออกมาดูว่าข้างหลังว่ามันเกิดอะไรขึ้น


     "ยะ...อย่านะ...ถ้าขืนทำไปมากกว่านั้น"


     "หืม? ถ้ามากกว่านั้นจะเป็นอะไรรึ?"


     "ถ้ามากกว่านั้นมันก็จะกลายเป็นแบบนี้!!"

     โทยะที่อยู่ในสภาวะควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ได้พุ่งกระโจนเข้าใส่หญิงสาวคนนั้นพร้อมกับเอามือไปขยำหน้าอกของเธอ


     "อ๊าย! อย่ารุนแรงมากนักสิ ข้าเจ็บนะ!! อ๊าง~!"

     ถึงหญิงสาวผมสั้นสีดำจะพูดออกมาแบบนั้น แต่เธอก็นอนปล่อยให้โทยะขยำหน้าอกไปซะอย่างนั้น


    "คุณโทยะ!! เสียงดังมากไปแล้วนะคะ!! เวลาอาบน้ำต้องอยู่เงียบๆ ไม่...ใช่...เหรอ...คะ?"

    โอคิลอยทะลุเข้ามาแล้วก็ได้เห็นว่าโทยะกำลังขึ้นคล่อมขยำหน้าอกหญิงสาวแปลกหน้าอยู่


     "นั่นคุณกำลังทำอะไรอยู่คะคุณโทยะ!!"

     โอคิลอยเอาหัวพุ่งชนโทยะกระเด็นปลิวออกไป หญิงสาวผมสั้นสีดำกลิ้งตัวไปหยิบปืนพกแล้วยกแขนจ่อปืนที่หัวโอคิ ส่วนทางโอคิเองก็ได้ใช้แผ่นจานที่คมกริบจ่อไว้ที่คอหอยของทางนั้นเช่นเดียวกัน


     "หืม? หน้าตาของเธอดูคุ้นๆ นะ"

     โอคิพูด


    "หน้าตาของข้ามันเคยอยู่ในหัวของผีนับจานอย่างเจ้าด้วยเหรอ?"

    หญิงสาวผมสั้นสีดตอบกวนๆ กลับไป


     "ใช่แกจริงๆ ด้วยสินะ นักล่าแวมไพร์ 'แวนเฮลซิ่ง' แต่ที่น่าแปลกใจมากก็คือเธอจะแต่งชายหลอกตาคนอื่นๆ ไปถึงเมื่อไหร่กัน..."


     "มันเป็นเรื่องส่วนตัวของข้า..."


     "ดะ...เดี๋ยวก่อน!!"

     เสียงของโทยะดังแทรกเข้ามา


     "ไม่ต้องห่วงไปหรอกเจ้าสาวของข้าเอ๋ย เพียงแค่เหนี่ยวไกแค่ครั้งเดียวก็ส่งยัยผีนับจานนี่ไปสู่สุขติแล้ว"

     แวนพูด


     "โฮะโฮ่~! ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ"

     โอคิใช้พลังจิตบังคับแขนข้างที่แวนถือปืนให้หันไปทางอื่น และจังหวะนั้นเองโอคิก็ได้ล็อกตัวแวนแล้วทุ่มไปทางโทยะ


     "เฮ้ย!?"

      โทยะถูกแวนกระแทกหน้าด้วยง่ามขาที่พวกพระเอกในการ์ตูนแนวฮาเร็มโดนกันบ่อยๆ โทยะก็ได้แต่นอนยิ้มมีความสุขและปล่อยให้แวนลุกขึ้นกลับไปสู้กับโอคิอีกรอบ


     "ใช้พลังจิตนี่มันขี้โกงชัดๆ แน่จริงก็มาสู้ด้วยมือเปล่าเซ่!!"

     แวนตะโกนเสียงไปทางโอคิ


    "ได้เลย! จะมือเปล่าหรือตัวเปล่าฉันก็ทำได้หมด!!"

    โอคิยกเลิกโหมดโปร่งใสพร้อมกับถอดชุดกิโมโนออกจนเปลือย และเธอก็ลอยพุ่งเข้าไปหาแวนแบบพวกนักมวยปล้ำเค้าสุู้กัน ส่วนโทยะที่เพิ่งจะฟื้นได้สติก็ถูกแวนล้มทับโดยเอาหน้าอกมากดทับหน้าสลับกับโอคิที่ถูกแวนอัดสวนกลับแล้วกระเด็นมาทับตัวโทยะด้วยหน้าอกเช่นเดียวกัน โทยะโดนทับแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน้องชายของเค้าโด่ออกมาทำหน้าภาคภูมิใจ


    "เฮ้ยหนวกหูเป็นบ้า คนเค้ากำลังใช้สมาธิทำการบ้านอยู่นะ!! ช่วยเบาๆ เสียงหน่อยจะ...ได้...มั้ย...!?"

    ชานะเปิดประตูพุ่งพรูดเข้ามา และเธอก็ได้เห็นภาพที่ว่าแวนกับโอคินอนทับตัวโทยะในสภาพที่เปลือยเปล่า ส่วนโทยะก็นอนยิ้มและมีเลือดกำเดาไหลออกมาพร้อมกับมีวิญญาณของเค้ากำลังถูกนางฟ้าตัวน้อยๆ รับตัวขึ้นสวรรค์


    'โป๊ก!! โป๊ก!! โป๊ก!!'

    เสียงเขกหัวได้ดังสนั่นไปทั่วห้องอาบน้ำจนเร็นที่กำลังนั่งทำยารักษาอยู่ข้างนอกหอพักสะดุ้งตกใจ


    วันต่อมา...


    "ฮ้าว~ ตั้งแต่ตอนที่หนึ่งแล้วนะเนี้ย ไม่ได้โดนพี่ชานะจับมานั่งฟังคำเทศนาซะนาน..."

    โทยะเดินหาวปากกว้างมาที่ห้องนั่งเล่น


     "อรุณสวัสดิ์เจ้าหนูโทยะ..."

     รินเนะทักโทยะพร้อมกับยกแก้วน้ำชาขึ้นมาดื่ม


     "เย๊ย!!?? คะ...คุณรินเนะ!?"

     โทยะสะดุ้งถอยหลังไปชนบานประตูห้องอาบน้ำ


     "นี่ข้ามาขัดจังหวะอะไรเจ้ารึเปล่า?"


     "มะ...ไม่ครับ"


     "งั้นรึ?"


     "คุณรินเนะมาปุ๊บปั๊บแบบนี้มีธุระอะไรเหรอครับ? รึว่าจะมาตรวจดูว่าเร็นแข็งแกร่งขึ้น?"

      

     "..."

     รินเนะไม่พูดแต่ส่ายหน้าให้ เธอก้มตัวลงไปล่วงเอาอะไรบางอย่างในกระเป๋าย่ามแล้วเอาบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาวางบนโต๊ะให้โทยะเห็น


     "เฮ้ย!!??"

     โทยะถึงกับสะดุ้งตกใจอย่างมากเมื่อได้เห็นว่าสิ่งที่รินเนะเอามาวางบนโต๊ะนั้นคือปีศาจโสมที่ถูกมัดเชือกขาวและมีแผ่นยันต์แปะไว้ที่หน้า


     "ตอนที่ข้ากลับมาถึงบ้าน ข้าเห็นเจ้านี่สิงอยู่ในตัวลูกน้องคนสนิทของข้า แต่พอเอามันออกมาแล้ว อาการของเค้าก็เพ้อพูดแต่คำว่า 'เจ้าสาวของข้า' อะไรนี่แหละ และได้ข่าวมาว่าเค้าหนีออกจากบ้านไปหาใครคนหนึ่ง แต่พอกลับมาแล้วก็ดูเหมือนคนโดนใครไม่รู้ด่ายับกลับมา ทามาโมะรู้กลิ่นของคนที่เค้าไปหาอย่างชัดเจนว่า กลิ่นๆ นั่นคือกลิ่นของเจ้า!!"


     "..."

     โทยะยืนนิ่งเงียบ


    "เจ้าคงจะรู้แล้วสินะว่าแวนเป็นผู้หญิงน่ะ"


    "คะ...ครับ..."


    "ในตำราได้เขียนเอาไว้ว่า คนที่ถูกปีศาจโสมเข้าสิงแล้วจะกลับมาเป็นปกติได้นั้นจะต้องมีเพศสัมพันธ์กับอีกฝ่ายที่ได้สบตาครั้งแรกให้เสร็จ แต่ถ้าเกิดถูกปัดเป่าหรือถูกกระชากออกมาก่อนที่จะได้ทำเรื่องดังกล่าว คนคนนั้นก็จะเพ้อหาแต่คนที่ได้สบตาครั้งแรกและจะต้องหาวิธีการที่จะมีเพศสัมพันธ์ให้ได้"


     รินเนะอธิบายให้โทยะฟัง


    "มะ...มีเพศสัมพันธ์ด้วยกัน...!?"

    โทยะพูดพร้อมกับทำหน้าแดง


    "อ่า...ถ้าจะให้พูดง่ายๆ ก็คือนายจะต้องไปมีเซ็กส์กับแวนน่ะ"


    "อะ...เอ่อ..."

    โทยะถึงกับคิดหนักและนึกภาพตัวเองกำลังมีอะไรกับแวนอยู่บนเตียงนอนที่หรูหรา สักพักก็ประตูห้องพักเค้าก็ถูกใครบางคนถีบพังเข้ามา


   "มันไม่มีวิธีแก้ด้วยวิธีอื่นบ้างเหรอเลยคะ!!"

    คนที่ถีบประตูและเดินเข้ามาคือชานะนั่นเอง


    "ตายจริง...ข้าจำได้ว่าข้าได้ใช้พลังเท้าไร้เสียงแล้วนี่นา ทำไมเธอคนนี้ถึงรู้ว่าข้ามาที่นี่ล่ะ"

    รินเนะพูด


    "พอดีฉันเห็นหมาป่าสีขาวตัวใหญ่มันมาขูดเล็บเสียงดังอยู่หน้าห้องก็เลยออกมาด่า และฉันก็จำได้ว่าหมาป่าตัวนี้เป็นภูติรับใช้ของคุณรินเนะ"


    "อินุกามิทำอะไรไม่ระวังตัวเอาซะเลย"

    รินเนะพูดผ่านทางจิตไปหาภูติหมาป่าขาว


    "ขออภัยด้วยครับนายหญิง เด็กผู้หญิงคนนั้นด่าข้าแบบไม่ให้ข้าโต้เถียงกลับไปได้เลยน่ะครับ"

     ภูติหมาป่าขาวตอบกลับมา


    "พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนที่แวนกลับบ้านถึงทำตัวเหมือนถูกคนด่ายับ ที่แท้ก็เป็นเธอคนนี้นี่เอง"


    "คุณรินเนะคะ!!"

    เสียงคำพูดชานะทำเอารินเนะสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันหน้าไปมองและก็ได้เห็นว่าชานะได้มานั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะ


    "เสียงของเด็กสาวคนนี้ทำเอาใจของข้าสั่นไหวได้ถึงขนาดนี้เลยรึเนี้ย"

     รินเนะคิด


    "ฉันจะขอถามคุณรินเนะอีกครั้ง เรื่องพวกนี้มันไม่มีวิธีแก้ด้วยวิธีอื่นบ้างเลยเหรอคะ?"


    "มีสิ"


    "จริงเหรอคะ!!"

    ชานะพูดเสียงดังและลุกขึ้นยืน


    "ร้อนตัวจังเลยนะ นี่รึว่าเจ้าจะแอบชอบเจ้าหนูโทยะน่ะ"

     รินเนะพูดผ่านทางจิตให้ชานะได้ยิน


     "อึก...!"

     ชานะได้ยินคำพูดของรินเนะก็หน้าแดงขึ้นและเธอนั่งลงเงียบไม่พูดตอบโต้อะไรออกมา


     "เฮ้อ~ ข้าจะบอกวิธีแก้ให้ พวกเจ้าสองคนเข้ามาใกล้ๆ ข้าสิ"

     รินเนะกระดิกนิ้วเรียกให้โทยะกับชานะเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเธอได้บอกวิธีการที่จะแก้ให้ แต่พอทั้งสองคนฟังไปก็เริ่มหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ พวกเค้าได้แต่พยักหน้าให้รินเนะอย่างเดียว พอเร็นกับโอคิตื่นขึ้นมาและเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ทั้งสองคนก็ได้แต่เห็นโทยะกับชานะนั่งหน้าแดงอยู่เงียบๆ แค่สองคนในห้องนั่งเล่น


     ช่วงเวลากลางคืนเป็นช่วงที่เหล่าโยวไคออกหากิน แต่ก็มีบางตัวที่ต้องการกินเนื้อมนุษย์ พวกมันได้มารวมกลุ่มกันเพื่อที่จะเตรียมบุกเข้าไปในเมือง เหล่าองเมียวจิทราบเรื่องนี้ดี พวกเค้าได้ออกมาเดินตรวจตราเมืองในช่วงเวลากลางคืนโดยมีแวนเป็นหัวหน้าทีม


     "ตรวจจับตำแหน่งโยวไค 10 ตัวที่สวนสาธารณะ"

     เสียงเตือนภัยขององเมียวจิที่มีหน้าที่ตรวจจับได้พูดผ่านแผ่นยันต์สื่อสารไปหาทุกคนในทีม


     "รับทราบ กำลังจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"

   

     องเมียวจิทุกคนได้ตรงดิ่งไปที่สวนสาธารณะ ส่วนแวนที่ได้รับรายงานก็กำลังจะเดินทางไปที่นั่นเช่นกัน แต่ในหัวของเธอก็ยังเพ้อนึกถึงแต่โทยะ


    "จัดการโยวไคไปแล้ว 9 ตัว!! อีกตัวกำลังมุ่งหน้าไปหาท่านแวน!!"

     หน่วยสอดแนมได้รายงานไปหาคนอื่นๆ และทุกคนที่ได้ยินนั้นก็ไม่ทำอะไร เพราะพวกเค้าเชื่อว่าแวนจะต้องจัดการโยวไคตัวนั้นได้ ส่วนทางด้านแวนก็เล็งปืนลูกซองสั้นดักรอเอาไว้แล้ว


    "ว่าไงที่รักของฉัน ฉันมาหาเธอเพื่อที่จะมาเป็นเจ้าสาวให้แล้วนะ"     

    โชคร้ายของแวนที่ต้องมาเจอโยวไคตัวที่สามารถอ่านใจคนและแปลงร่างเป็นคนที่อีกฝ่ายหลงรัก มันแปลงร่างเป็นโทยะ และมันก็ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาใกล้เธออย่างช้าๆ


     "จะ...เจ้าสาวของข้า..."

     แวนที่กำลังเล็งปืนลูกซองสั้นมาที่โยวไคตนนี้ก็ได้ลดปืนลง


     "หึหึหึ ยัยโง่เอ๊ย!!"


     'ฉึก!!!'

     โยวไคที่แปลงร่างเป็นโทยะได้เปลี่ยนมือกลายเป็นมีด มันใช้มือมีดแทงเข้าไปที่หน้าอกข้างซ้ายของแวนทะลุไปข้างหลัง


     "อึ๊ก!!"


     "หึหึหึ นักล่าแวมไพร์แวนเฮลซิ่งผู้อ่อนแอ ไม่ใช่...นี่ไม่ใช่ชื่อจริงๆ ของแก"


     "มะ...ไม่...อย่าเอ่ยชื่อนั้นออกมานะ"


     "ชื่อจริงของแกคือ...แมรี่..."


     'ปังๆๆๆๆ'

     ห่ากระสุนปืนได้กระหน่ำยิงโยวไคที่แปลงร่างเป็นโทยะสลายหายไป แวนที่ถูกเอ่ยชื่อจริงก็ได้ถอดเสื้อโค้ทสีดำออก เธอฉีกขากางเกงให้สั้นถึงต้นขา เสี้อเชิ้ตข้างในก็ถูกฉีกให้เป็นเอวลอย จากคาแรคเตอร์นักล่าแวมไพร์ก็เปลี่ยนไปเป็นคาวบอยสาวสุดเซ็กส์ซี่ และแผลที่ถูกแทงก็หายสนิทอย่างน่าเหลือเชื่อ


     "ท่านแวน!!"

      เหล่าองเมียวจิที่วิ่งตามหลังโยวไคตนนี้เพิ่งจะมาถึง พวกเค้าตกใจมากเมื่อได้เห็นแวนกลายเป็นแบบนี้


     "แวนเฮลซิ่งผู้เยือกเย็นคนนั้นได้ตายไปแล้ว นับต่อจากนี้!! พวกเจ้าต้องเรียกข้าใหม่ว่า แมรี่เดอะคิด!!"

      แวนที่เพิ่งจะประกาศตัวตนใหม่ของตัวเองก็ได้ยิงปืนขึ้นฟ้าและหัวเราะอย่างสะใจ รินเนะที่ได้ส่งแผ่นยันต์สอดแนมได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่าง เธอนั่งกุมขมับอยู่พักหนึ่งก่อนจะสั่งให้ทามาโมะไปหยิบโทรศัพท์มือถือมาให้เพื่อที่จะโทรไปหาพวกโทยะ


     "อะไรนะครับ ตอนนี้ยัยนั่นกำลังมาที่หอพักนี่เหรอครับ!!"

     โทยะพูดเสียงดังลั่นห้องทำเอาโอคิและเร็นสะดุ้งตามไปด้วย


     'ใช่ ยัยนั่นไม่ใช่แวนเหมือนคนที่ไปโผล่ในห้องน้ำแบบเมื่อวานอีกแล้วนะ ตอนนี้ชื่อของเธอคือ 'แมรี่เดอะคิด' และเธอก็

กำลังจะเดินทางไปหาเจ้าในอีกไม่ช้า'


     "ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องแบบนี้ไปได้ล่ะครับ?"


     'ก็ในใจลึกๆ ของเธอคนนี้ไม่อยากจะเป็นนักล่าแวมไพร์หรอก ความฝันที่แท้จริงของเธอคือการที่จะได้เป็น 'กันสลินเกอร์' ต่างหาก ที่เธอกลายเป็นนักล่าแวมไพร์นั้นก็เพราะเธอคือสายเลือดคนสุดท้าย พวกผู้ใหญ่จึงได้ประชุมกันและส่งคนไปลบล้างความฝันนั้นแล้วใส่ความฝันของคนในตระกูลที่อยากจะให้เธอสืบทอดการเป็นนักล่าแวมไพร์แทน แต่มันมีจุดอ่อนคือห้ามเรียกชื่อจริงของเธอเด็ดขาด ถ้าเกิดเผลอเรียกชื่อจริงออกมา เธอคนนี้ก็จะกลับมากลายเป็นคนที่มุ่งหน้าตามฝันของตัวเองอีกครั้ง'


    "ลบความฝันของคนอื่นแล้วใส่ความฝันของตัวเองไปแบบนี้มันเห็นแก่ตัวกันชัดๆ"


    "เพื่อที่จะไม่ให้ชื่อเสียงนักล่าแวมไพร์ถูกลืมเลือน มันก็ต้องยอมทำแบบนั้นอยู่แล้ว"


    'ปังๆๆๆ'

    เสียงปืนได้ดังมาจากด้านนอกหอพัก โทยะได้ชะโงกหน้าออกไปดูและเค้าก็ได้เห็นแมรี่กำลังควบม้ายิงปืนอยู่หน้าทางเข้าหอพัก


    "ข้ามารับตัวเจ้าแล้วนะ เจ้าสาวของข้าเอ๋ย!!"

    แมรี่ตะโกนเสียงขึ้นมา


    'ถึงจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ผลของปีศาจโสมก็ยังอยู่ พยายามหาวิธีเอาตัวรอดและทำตามวิธีที่ข้าบอกด้วยล่ะ!!'

    รินเนะพูดจบแล้วก็ตัดสายไปทันที


    "อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิครับคุณรินเนะ โธ่เอ๊ย...ตัดสายไปซะแล้ว"


    'ก๊อกๆๆ'

    เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น โทยะได้บอกให้โอคิกับเร็นเตรียมอุปกรณ์ให้พร้อม อีกไม่ช้าแผนการที่รินเนะได้บอกเอาไว้ก็จะได้เริ่มขึ้นต่อจากนี้


    "มาแล้วเหรอดาร์ลิ้ง ปล่อยให้เค้ารอตั้งนาน..."

    โทยะที่ได้แต่งเป็นหญิงเปิดประตูพร้อมกับวิ่งเข้าไปกอดแมรี่


    "โอ๊ะ!? ยอมแต่งตัวแบบนี้? นี่เจ้ายอมรับที่จะมาเป็นเจ้าสาวของข้าแล้วสินะ"


    "คะ...ค้า..."

     ในใจของโทยะได้แอบปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาเล็กน้อย นั่นก็เพราะว่าแผนการที่จะแก้ต่อไปนี้คือการที่โทยะจะต้องแต่งหญิงและให้อีกคนที่เป็นผู้หญิงแต่งเป็นชายแล้วมาขโมยจูบต่อหน้าแมรี่เพื่อหวังจะให้เธอเจ็บและถอดใจกับเรื่องนี้


     "อดทนรอไปก่อนนะโทยะ เดี๋ยวฉันจะช่วยนายให้หลุดพ้นจากเรื่องพวกนี้เอง"

     ชานะที่กำลังให้เร็นกับโอคิแต่งตัวให้เป็นผู้ชายได้ชะโงกหน้ามาดูเด็กหนุ่มที่เธอชอบกำลังปีนขึ้นหลังม้าไปเที่ยวกลางคืนกับแมรี่ แต่เธอก็ยังคิดมากกับเรื่องที่ตัวเองจะต้องไปขโมยจูบ


     "ถ้าเราจูบกับเค้าไป แล้วใช้ช่วงจังหวะนั้นสารภาพรักไปเลยดีมั้ยนะ"

     ชานะบ่นเสียงพึมพำออกมา


     "สารภาพอะไรเหรอเจ้าคะ"

     เร็นพูดแทรกเข้ามา


     "มะ...ไม่มีอะไรหรอก รีบๆ แต่งตัวให้ฉันเสร็จเร็วๆ หน่อยเถอะ เดี๋ยวโทยะก็เสียตัวให้กับยัยนั่นหรอก"


     'กึบกับๆ'

     แมรี่ได้ควบม้าขึ้นเขาเพื่อที่จะพาเจ้าสาว(สาวดุ้น) ไปชมวิวบนยอดเขาด้วยกัน สีหน้าของเธอดูมีความสุขมากซึ่งดูแปลกหูแปลกตาสำหรับโทยะมาก เพราะตอนที่เค้าได้พบเธอตอนที่แต่งเป็นชาย สีหน้าออกจะดูเย็นชาและไม่พูดคุยกับใครง่ายๆ แต่มาคราวนี้เธอได้ปล่อยอารมณ์ที่ถูกกับเก็บเอาไว้ออกมาจนหมด


     "นี่คือตัวตนที่แท้จริงของคุณแวนสินะ..."

     โทยะพูด


     "โธ่~ เจ้าสาวของข้า ตอนนี้ชื่อของข้าคือแมรี่นะ"

     แมรี่ตอบกลับพร้อมกับทำหน้างอน


     "จริงด้วยสินะ..."


     แมรี่ได้ยินแบบนั้นก็แอบยิ้มให้โทยะ


     "แฮ่!! ในที่สุดพวกข้าก็เจอแกซะทีแวนเฮลซิ่ง!!"


     "วันนี้แหละ คือวันตายของแก!!"

     โยวไคสองตัวได้พุ่งออกมาจากพุ่มไม้และเตรียมจะเอาเล็บยาวๆ โจมตีไปที่โทยะ


     "เหวอ~!!"

     โทยะตกใจและกอดเอวแมรี่ไว้ซะแน่น


     "อ๊าง~!! เจ้าสาวของข้าต้องการความช่วยเหลือ!!"

     แมรี่ทำหน้าดีใจหลังถูกโทยะกอดเอว เธอชักปืนพกออกมาแล้วสาดกระสุนยิงใส่โยวไคสองตัวนั้นเละเป็นจุน โทยะที่ได้เห็นสภาพของโยวไคสองตัวนั้นก็รีบเอามือมาปิดปากตัวเองเอาไว้


     "ฟู่ว~! เจ้าสาวข้าใครอย่าแตะ..."

     แมรี่พูดพร้อมกับเป่าควันออกจากปากกระบอกปืนอย่างเท่


     "งานงอกแล้วพี่ชานะ..."

     โทยะนึกภาพชานะตอนที่แต่งเป็นชายวิ่งฝ่าดงกระสุนปืนของแมรี่เพื่อที่จะมาแย่งชิงตนแบบในหนังแอ็คชั่น


     "ยัยนั่นเข้าใจหาสถานที่นี่นา"

     รินเนะที่แอบดูอยู่บนต้นไม้พูดขึ้น และเธอเหล่ไปเห็นพวกชานะกำลังจะวิ่งขึ้นมาบนเขา


     "เอาล่ะ พระเอกของแผนการนี้ได้เดินทางมาถึงแล้ว"

     รินเนะกระโดดลงจากต้นไม้และเดินหายเข้าไปในป่า ส่วนพวกชานะที่เพิ่งมาถึงก็เห็นรอยเท้าม้าของแมรี่วิ่งตรงขึ้นไปบนภูเขา


     "นี่ก่ะจะทำกันบนยอดเขาเลยงั้นเหรอ?"

      ชานะพูด


     "มัวแต่พูดอยู่นั่นแหละ รีบๆ ตามพวกเค้าไปเถอะ"

     โอคิพูดแทรกเข้ามา


     "ก็หล่อนลอยได้นี่นา พวกฉันต้องมาเหนื่อยที่จะวิ่งตามม้าที่ไม่รู้ว่ายัยนั่นไปเอามาจากไหน แต่ที่แน่ๆ คือฉันจะไม่ยอมให้ยัยนั่นมีอะไรกับโทยะเด็ดขาด"


     ชานะพูดจบก็เดินนำโอคิกับเร็นไปในสภาพที่หอบเหนื่อยสุดขีด


     "ช่างเป็นผู้หญิงที่ใจสู้จริงๆ เลยนะเจ้าคะ"

     เร็นวิ่งตามหลังชานะไปติดๆ และปล่อยให้โอคิยืนทำหน้างงๆ ไปคนเดียว


     ตัดภาพมาที่แมรี่กับโทยะ ทั้งคู่ก็ได้เดินทางมาถึงยอดเขา โทยะมองหาวิวสวยที่แมรี่พูดแต่เค้าก็ไม่พบเห็นอะไร จะมีก็แต่กระท่อมเล็กๆ หลังหนึ่งเท่านั้น


     "เอ๋? ไหนว่าจะพามาชมวิวไง แล้วแหงมีแต่กระท่อม?"

      โทยะหันหน้าไปถามแมรี่


      "ใครว่าข้าจะพามาชมวิวล่ะ?'


      "เอ๋!? ก็เห็นพาเรามาขึ้นเขาก็นึกว่าจะพามาชมวิว"


      "..."

      แมรี่ไม่พูดอะไร เธอลงจากหลังม้าพร้อมกับอุ้มโทยะในท่าอุ้มเจ้าหญิงและเดินเข้าไปในกระท่อม


      "เฮ่ย..."

      โทยะเห็นท่าไม่ดีจึงพยายามจะหาเรื่องชวนคุย แต่แมรี่ก็ไม่พูดอะไร เธอโยนโทยะขึ้นไปบนที่นอนจนเด้งขึ้นและตกลงไปที่ข้างเตียง


     "โอ้ยเจ็บๆ ทำอะไรของคุณเนี้ย!!"

     โทยะลึกขึ้นยืนพร้อมกับตะคอกเสียงใส่แมรี่ แต่เค้าก็ต้องหยุดชะงักเพราะว่าเค้าได้เห็นแมรี่กำลังถอดชุดออกทีละชิ้น


     "คะ...คุณแมรี่..."


      "อะไรเหรอ?"


      "นะ...นี่คุณถอดเสื้อผ้าทำไมครับ? รึว่าอากาศมันร้อนก็เลยอยากจะเปลี่ยนเสื้อ?"


      "..."

      แมรี่ส่ายหน้า เธอถอดชุดออกจนหมดและเดินเปลือยตรงเข้ามาหาโทยะ


      "อะ...เอ่อ..."

      โทยะพูดอะไรไม่ออก เค้าถูกแมรี่ผลักให้นอนลงไปและเธอก็ค่อยๆ คลานขึ้นมาทับตัวโทยะ


      "นี่โทยะ..."

      สีหน้าของแมรี่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ


      "คะ...ครับ!!"


      "เจ้าจงมาเป็นเจ้าสาวของข้าและมามีทายาทด้วยกันกับข้าเถอะนะ"


      "โน๊ว~~~~!!??"


      โทยะร้องลั่นและพยายามดิ้นตัวเองให้หลุด แต่เค้าก็ถูกแมรี่ใช้เชือกมัดแขนขาไว้กับขอบเตียงไว้ตอนไหนก็ไม่รู้ คราวนี้เด็กหนุ่มผู้มีพลังมือกระชากกำลังจะเสียตัวให้หญิงสาวที่เพิ่งจะเจอกันไม่นานซะแล้ว ส่วนทางด้านชานะที่กำลังไล่หลังตามมาก็อีกนานกว่าจะเดินทางมาถึงยอดเขา นี่พระเอกของนิยายเรื่องกำลังจะเสียตัวให้แมรี่จริงๆ น่ะเหรอ!?

---------- To Be Continued ----------



ปิด

ประกาศจาก Admin

ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยบริจาคค่า VPS หน่อยจ้า
ช่วยหน่อยเนอะ ไม่ได้บังคับนะเออ เเต่สักหน่อยก๊ยังดี ^^

ดู »

ThaiZeed

GMT+7, 16-10-2018 04:27 , Processed in 0.037215 second(s), 16 queries , Xcache On.

Powered by Discuz!

© 2001-2012  Template BY: GDC & 2th